Wealth & Healthy Diary

Any Nip and Tuck needed for that bikini body? Actress Kelly Carlson shows off trim figure in tiny black bikini

2011-05-20T02:15:00.003+07:00

She found fame playing surgery-obsessed model Kimber Henry and by the looks of things actress Kelly Carlson has had her own nip and tuck to obtain her flawless bikini body.

The actress made the most of the sunshine in Malibu yesterday in a tiny black bikini and displayed a trim and toned figure as she strode the sands.

The 35-year-old actress showed off incredibly toned stomach, trim legs and toned shoulder and arm muscles as she enjoyed the hot weather.

Trim and toned: Nip/Tuck actress Kelly Carlson showed off an amazing bikini body as she soaked up the sunshine in Malibu yesterday

As she removed her sunglasses she appeared fresh faced and much younger than her 35 years.
While some might suppose her flawless figure is down to a few plastic surgery procedures Carlson has often said that she 'loves being physical' and is very comfortable with her body.

She said: 'I’m pretty comfortable with my body and I work hard at it, but I’m certainly not perfect. It takes some getting used to.'

Too good to be true? Kelly's amazing body will no doubt lead people to think that she has undergone her own bit of nip and tuck

Fresh faced: The actress, who found fame as a surgery obsessive on the show about plastic surgery also showed off a surprisingly wrinkle-free face as she strolled on the sands

'I work my ass off on my body. I lift weights. I eat really healthy. I rarely drink alcohol.’

'There is pressure, and I’d be the first to be scrutinized if I wasn’t in shape.'

Kelly found fame on the hit show Nip/Tuck, which was set in the McNamara/Troy plastic surgery practice. The show ended last year after six series.

Hard worker: The 35-year-old actress who starred in the Nip/Tuck show until 2010 has talked about how much she works out at the gym to maintain her body

The Emmy and Golden Globe winning show, which is known for its graphic scenes of sex, violence and plastic surgery operations, was set in Miami, Florida, for the first four seasons.

It relocated to Los Angeles, California for the final series.

Do you have a story about a celebrity? Call the Daily Mail showbusiness desk on 0207 938 6364 or 0207 938 6683. For U.S. stories, phone 310 642 2317.

Ref: dailymail.co.uk

One's a virgin, another has slept with 50 men... can you guess how many lovers these women have had? You may be surprised...

2011-05-09T01:54:00.000+07:00

One's a virgin, another has slept with 50 men... can you guess how many lovers these women have had? You may be surprised...

50 Best Places to Have Great Sex

2011-05-02T16:39:00.002+07:00

For many people, sex is the very best thing this life has to offer. But after a while, vanilla sex gets a little dull. Adding variety is the key. The easiest ways to get variety are to change up the location of sex and the position.

In this list we've tried to put together the best places to have sex. We've mixed things up, offering some places that are readily available and others that will take a truly adventurous spirit. Very few people will hit every spot on this list, but hopefully we've given you some ideas that sound fun which you can try in your own relationships.

So without further ado, here's our list of the top 50 places to have great sex...

50 Best Places to Have Great Sex

50. On a picnic table under the stars
49. In the back of a pickup truck
48. On top of a mountain overlooking a lake at 2am in the pitch dark
47. On the kitchen counter
46. In the shower standing up (works great as a smooth sneak attack)
45. In the shower laying down
44. On an airplane (less than .0001% of the population gets to try this)
43. In a field (easy to find)
42. In a field of flowers (harder to find)
41. On a hay-bale (straw-bale is the same thing)
40. Standing on a couch (woman's back against the wall)
39. Laying on a couch (try a variant of the scissors position)
38. Bending over a couch (doggy style)
37. Surrounded by guns (try it loaded for more excitement)
36. In the bell tower at church
35. On the pews in a church
34. On the floor between the pews in a church
33. In the stall of a public bathroom
32. A quickie in the library between two rows of books
31. An unused room at the University's library
30. Down a dark ally in a major city
29. In an old, enchanted forest
28. In a hotel (this is where you do it hard)
31. In a lake (or on a dock, in a canoe, etc.)
30. Grand Central Station
29. Haunted house
28. At a zoo (if you're the risky type, go into the lion's cage)
27. Go to the Madame Tusords Wax Museum and do some oral in front of Clinton
26. On the dining room table
25. On radiant floors in the basement
24. In a movie theater
23. On a hillside
22. In parent's bedroom
21. In the restaurant's kitchen after closing time
20. Behind the bar
19. On the kitchen floor
18. Against the bathroom sink
17. In the backseat of a car
16. In a sauna
15. In a limousine
14. Under a waterfall
13. In a bank after it closes
12. In a department store bed
11. In a sleeping bag
10. In a luxurious hotel suite
9. In a recliner
8. In the attic (lends a new twist on "spring cleaning")
7. In a classroom
6. In prison
5. Your ex-lover's bed
4. Roof of a skyscraper
3. In a graveyard
2. On the beach (be careful, the sand might be a bit abrasive)
1. In a jacuzzi, with flickering candlelight and a glass of wine, which you drink to enhance the post-coital bliss over a deeply penetrating conversation, which once and for all solves all the world's problems. And oh, it's always best with woman on top;-).

Let us know what we've missed in the comment section...

Pulling an All-Nighter Can Bring on Euphoria and Risky Behavior

2011-03-26T17:19:00.001+07:00

ScienceDaily — A sleepless night can make us cranky and moody. But a lesser known side effect of sleep deprivation is short-term euphoria, which can potentially lead to poor judgment and addictive behavior, according to new research from the University of California, Berkeley.

Researchers at UC Berkeley and Harvard Medical School studied the brains of healthy young adults and found that their pleasure circuitry got a big boost after a missed night's sleep. But that same neural pathway that stimulates feelings of euphoria, reward and motivation after a sleepless night may also lead to risky behavior, their study suggests.

"When functioning correctly, the brain finds the sweet spot on the mood spectrum. But the sleep-deprived brain will swing to both extremes, neither of which is optimal for making wise decisions," said Matthew Walker, associate professor of psychology and neuroscience at UC Berkeley and lead author of the study.

The findings, published March 22, in the Journal of Neuroscience, underscore the need for people in high-stakes professions and circumstances not to shortchange themselves on sleep, Walker said.

"We need to ensure that people making high-stakes decisions, from medical professionals to airline pilots to new parents, get enough sleep," Walker said. "Based on this evidence, I'd be concerned by an emergency room doctor who's been up for 20 hours straight making rational decisions about my health."

The body alternates between two main phases of sleep during the night: Rapid Eye Movement (REM), when body and brain activity promote dreams, and Non-Rapid Eye Movement (NREM), when the muscles and brain rest. Previous brain studies indicate that these sleep patterns are disrupted in people with mood disorders.

Puzzled as to why so many people with clinical depression feel more positive after a sleepless night -- at least temporarily -- the researchers used functional Magnetic Resonance Imaging to study the brains of 27 young adults, half of whom got a good night's rest and the other half of whom pulled an all-nighter.

Participants viewed numerous images, including pleasant scenes (for example, bunnies or ice cream sundaes), and were asked to rate the pictures as either neutral or positive. Across the board, those who had skipped a night's sleep gave more positive ratings for all the images while the well-rested participants gave more moderate scores.

Moreover, brain scans of the participants who pulled all-nighters showed heightened activity in the mesolimbic pathway, a brain circuit driven by dopamine, a neurotransmitter that regulates positive feelings, motivation, sex drive, addiction, cravings and decision making.

While a bias toward the positive, potentially linked to a short-term boost in dopamine levels, may seem advantageous, it can be detrimental if people are making impulsive decisions because they're feeling overly optimistic, Walker said.

The findings build upon previous research by Walker and his team that shows sleep deprivation shuts down the brain's key planning and decision-making regions -- namely the prefrontal cortex -- while activating more primal neural functions such as the fight-or-flight reflex in the amygdala region of the brain.

The latest study shows a similar disconnect between the prefrontal cortex and the misolimbic pathway after a night of no sleep: "After a good night's sleep, the frontal lobe regions are strongly connected to the dopamine reward regions, but that's not the case after a night of no sleep," Walker said.

As for a therapy for people who are clinically depressed, sleep deprivation is not a viable solution, according to Walker: "The elastic band of sleep deprivation can only be stretched so far before it breaks," he said.

In addition to Walker, coauthors of the study are Ninad Gujar, a senior research scientist at UC Berkeley's Sleep and Neuroimaging Laboratory; Seung-Schik Yoo, associate professor of radiology at Harvard Medical School; and Peter Hu, a graduate student in psychology at the University of Chicago.

Sweet, Simple Ways to Say "I Love You"

2010-12-04T00:41:00.001+07:00

30 little gestures (from real couples!) that add up to big love.

man embracing woman holding a glass of water

Ben Goldstein

Tokens of affection

"I always wake up thirsty at night, so before bed Caitlin brings me a tall glass of ice water, since I often forget to get one for myself. It shows me that she knows my quirks and that she loves me."
Brian Lowe, 30 (pictured with his wife, Caitlin Faulkner, 28)
Maplewood, NJ

"Bill often surprises me with a cup of to-go coffee. He doesn't even drink coffee or know coffee 'lingo,' so he's really going out of his way when he stops and orders a grande vanilla latte for me. Whenever I get one, I'm grateful for the effort he made."
Michelle Sitton, 40
Lenexa, KS

"Oftentimes I'll hear a song I like on the radio and I'll ask Todd if he's heard it before. Minutes later he'll emerge from our home office with the song downloaded on iTunes and playing in the background. He's so considerate to find my 'new favorite song.' By tuning in to what I'm interested in, he makes me feel that I truly matter to him. It makes me want to do something sweet for him in return."
Nicole Engstrom, 39
Silverton, OR

"For each of my four pregnancies, I had awful morning sickness, and the only food I was able to hold down was these yummy peanut-butter-and-jelly sandwiches my husband made. So Craig would make me sandwiches and leave them next to my side of the bed. Every morning I would wake up and find a plate with my sandwich and a glass of milk. It was his way of making things a little better for me since I felt so sick."
Marie Powell, 41
Stamford, CT

"My husband brings me back little things from his business trips, like a Starbucks city mug — I collect them — or something else that relates to the specific city he visited. It means the world to me because I know he's thinking about me when he's away."
Vanessa Medina, 28
Schaumburg, IL

"I'm a runner, and every now and then when I put on my running shoes, I'll find something that my wife has hidden inside. In the past, I've discovered new running socks, sunscreen, and even a tacky headband. It's a small, funny thing she does that makes me crack a smile during my long run. It also makes me want to think of silly ways to surprise her back."
Mike Tarpsher, 40
Los Angeles

SHE SAYS, HE SAYS
Cara Good, 35, and Jonathan Good, 38, Tustin, CA
"When Jonathan travels for work, he brings back food with the word 'Cara' in the name. For example, he recently gave me Cadbury's Caramilk, a caramel and chocolate bar from Canada. It's always entertaining to see what new 'Carafood' he's discovered."

"Cara sneaks one of our two dogs' play toys into my suitcase before I leave on a business trip. It keeps a little piece of our home life close by when I'm far away, and I appreciate that."

Alex Barron, 30, and Frederik Tylim, 31, Dallas
"Frederik loves surprising me with little treats. He'll sneak chocolate truffles in to a movie and hand them to me in the dark theater. Or he'll pack surprise lunch snacks for me, such as Greek yogurt with honey, which I adore. These small details make me feel like he really knows me and cares for me."

"Whenever a new candy bar comes out, Alex always buys it for me — she knows I love being one of the first to try the newest one. She'll place the bar on the kitchen counter and won't say a word until I find it and get very excited."

couple embracing with love note in hand

Ben Goldstein

"Christopher and I write a loving note and leave it for the other person to find. For example, I wrote how thrilled I was to be pregnant and starting a family together and left it in his wallet. He replied on the same paper and left it in my jewelry box. We're now on the fourth page of our 'note trail.'"
Daisy Auger-Domínguez, 35 (pictured with her husband, Christopher, 34)
New York City

"Veronica leaves text messages on my phone letting me know she's thinking of me. They're usually something short and sweet, like 'xo.' It's not necessarily what she writes that makes it special; it's that she found time in her crazy day to let me know that I'm on her mind."
Scott Hunzinger, 39
Cutchogue, NY

"Melissa sends emails to me with 'I LOVE YOU!' pasted in them about 1,000 times. She does this whenever I'm having a challenging day at work, and it absolutely turns my day around."
David Arnoff, 48
Washington, D.C.

"When John leaves on a business trip, he puts Post-it notes all over the house with reminders such as 'Te amo (I love you),' 'Set the house alarm, I want you to be safe,' and 'Salt the driveway, I don't want you to fall and hurt your cute booty!' They never fail to make me feel taken care of."
Vanessa Medina, 28
Schaumburg, IL

SHE SAYS, HE SAYS
Renee Miller, 46, and Gary Bettman, 45, Los Angeles
"Whenever Gary travels on business, he sends me a postcard with a wonderful note on it. He's been doing this for years, and it's always a nice surprise because each postcard has a special meaning to me or our relationship. For example, he knows how much I still like The Wizard of Oz, so he'll find an appropriate postcard featuring a scene from the movie."

"When I was working out of the country for a long period of time, Renee would fax letters to me, which would be slipped under the door of my hotel room overnight. I'd wake up the next morning and happily find her heartfelt messages waiting for me."

Little acts of love

"My husband irons my clothes for me. He'll either ask me what I need ironed or he'll surprise me and press my skirts and blouses without even asking. It's so nice and thoughtful, because ironing is my least favorite chore!"
Michelle Lisko, 43
Stow, OH

"Every night before bed my husband and I tell each other something we're grateful for that the other person did that day. For example, 'I'm grateful for the nice dinner you made,' or, 'I'm grateful you gave the kids a bath.' It's taught us to look for the positive attributes in each other. It's also nice to be recognized for doing the laundry or cutting the grass!"
Beth Remmes, 34
Atlanta

"My wife and I have an ongoing thing about pulling the car into our driveway. She drives straight in and backs out, and I like to back in and drive straight out. On several occasions I've come out in the morning to find that Marina had backed the car in the night before, knowing that I'd be driving it next. That gesture shows me so clearly how much she respects and loves me."
Mike Howard, 41
Vancouver, BC

"My husband makes banana pancakes for me every Sunday morning. This includesg

Ref: redbookmag.com

10 Reasons Why Having Sex Is Good For Your Health

2010-11-20T22:56:00.003+07:00

(As the article below mentions my name, I got it from Google Alerts. It was written by by Parul Tyagi and published in EzineArticles I do believe that the writer is going too far (in my opinion, sex is good because it is good) but I decided to republish it here…)

Paulo Coelho’s book titled “Eleven Minutes” suggests that the “act of coming together” just takes about 2-3 minutes, while the remaining 9 minutes are no more than an attempt to reach the “crescendo” when a hormonal discharge provides ecstasy like none other!

Scientists have often debated that sex is extremely beneficial for our health, but the lack of sex in good measures can have negative effects. On the other hand, too much sex can also be harmful; if you indulge in sex for more than 3 times a week, you are exposing yourself to the risk of a weaker immune system as well as vulnerability to infections…

1. The balance of your mental and emotional health is definitely influenced by sex. While abstinence often leads to anxiety or paranoia and even depression…having sex can cure cases of light depressions. After having exercised sex, the brain releases endorphins that decrease stress and induce a wonderful state of euphoria.

2. For all you women, having regular sex means freedom from expensive salon treatments. An excellent beauty treatment, having sex actually doubles the level of estrogen in women and makes their hair shine with brilliance while making their skin supple and softer.

3. And if you want to live longer, then look no further than your own bedroom. According to a research carried out at Queens University in Belfast, Ireland, having regular sex increases the lifespan in humans. It was found that out of the people of the same age and health, those who had more frequent orgasms faced 50% less death rate than who people who didn’t have frequent orgasms.

4. Sex is an excellent deep-cleansing treatment as well. Since sex is a strenuous but enjoyable exercise, when you have sex the pores of your skin are cleansed leaving a brighter and glowing skin as well as decreasing the risk of developing dermatitis.

5. An inexpensive and pleasurable exercise, sex can make you lose weight. When you have sex after a candlelight romantic dinner, not only do you burn all the fat and carbohydrates you consumed, but you also stay healthy at no extra cost! Consider this: A single session of passionate, mind-blowing sex (even regular sex) can burn about 200 calories. This is equivalent to running for 15 minutes on a treadmill!

6. Ladies, if you like you man to have bulging biceps then have sex more often. Sex is a great way to strengthen muscles. Imagine the effort made by your man through those difficult pushes and flexions! Of course, it all depends on the stunts in your bed…but it’s definitely better than running for miles on miles.

7. The more active your sex life, the more attractive and irresistible you become for the opposite sex. Really! An active sex life means that your body gets into the habit of releasing more pheromones, chemicals that attract all those gorgeous, luscious women! No wonder Casanova was so popular!

8. Sex can sharpen your senses; especially enhance your sense of smell. After sex, prolactin is released that activates the stem cells in the brain to form new neurons in the olfactory bulb. This helps to improve your sense of smell.

9. A pain reliever, sex is TEN times more effective than painkillers such as Valium. Just before orgasm, the hormone oxytocin’s level rises almost 5 times, leading to release of large amount of endorphins. Endorphins are natural painkillers and relieve you of pain, minor headaches, and migraines without any after effects. Next time your lady has a headache, treat her with a vigorous session of lovemaking rather than a Valium.

10. The act of Kissing stimulates salivation, which helps clean food particles stuck between the teeth and lowers the acidity level in your mouth. This is the primary cause of tooth decay. So kiss all you want, after all it’s a great excuse!

So my dear friends, sex is not just good for the mind, the body, but the wallet as well!

Filed under: 10 Reasons Why Having Sex Is Good For Your Health

Dr. Katherine Benziger - Personality Assessment, Thinking and Working Styles

2010-11-17T16:42:00.001+07:00

Dr Katherine Benziger is a true pioneer and leading expert in her field. Her work has for the past 25 years focused on the proper and ethical development and application of personality assessing in the global business environment. Significantly, Dr Benziger prefers the term personality assessing, rather than personality testing, to describe her approach. Katherine Benziger is keen to distance herself from the 'personality testing' industry, for which 'falsification of type', and the interests of the individual - rather than the organisation - are not generally seen as a priority concerns. For Dr Benziger they are.

See also the Personality Models and Types section which includes more about Benziger's theory in relation to Jung, Myers Briggs, Eysenck, and other personality theories.

Also importantly, Benziger's systems are not psychometric tests. Many non-scientific people now use the term 'psychometrics' to cover the wide range of systems and tools used in testing, measuring and assessing all kinds of attributes in people, but strictly speaking this is incorrect. The term 'psychometrics' actually means the psychological theory or technique of mental measurement. Psychometrics and psychometric tests in this pure sense are often (and in certain countries necessarily) practised and administered only by people holding a PhD in psychology. This inherently can cause 'pure' psychometrics theory and testing tools to be less accessible for typical business and organisational applications.

Benziger's work, model and assessment systems are instead based on the measurement of brain function and energy consumption in the brain. This study of brain function is a different science, and a more recent one than psychology and psychometrics (the study of brain function has for instance been particularly aided by the advent of recent brain scanning technologies such as PET and MRI). The accessibility and application of Benziger's work and systems do not suffer the same restrictions and limitations as pure psychometrics, and as such offer potentially enormous benefits to organisations.

Benziger is keen to focus on the common tendency of people in work, whether being assessed or not, to 'falsify type'. She rightly says that when people adapt their natural thinking and working styles to fit expectations of others, normally created by work and career, tension and stress results. People are not happy and effective if they behave in unnatural ways, and much of Benziger's work focuses on dealing with these issues and the costs of falsifying.

Relating directly to this is the work Arlene Taylor PhD, a leading specialist in 'wellness' since 1980, and collaborator with Benziger for much of that time.

Arlene Taylor's work has confirmed, and builds on, Benziger's observations about the cost of falsifying type, notably the identification anecdotally of a collection of symptoms (in persons who were falsifying type) which Taylor has labelled Prolonged Adaption Stress Syndrome (PASS).

PASS initially featured in the 1999 Taylor and Benziger paper 'The Physiological Foundations of Falsification of Type and PASS', and remains central to Benziger's and Taylor's work.

The complete family of symptoms which Dr Arlene Taylor identified within PASS (Prolonged Adaption Stress Syndrome), as linked to Benziger's Falsification of Type, are:

Fatigue
Hyper-vigilance
Immune system alterations
Memory impairment
Altered brain chemistry
Diminished frontal lobe functions
Discouragement and or depression
Self-esteem problems

Benziger's principal assessment system is called the BTSA (Benziger Thinking Styles Assessment), and it's also available online as the eBTSA from the Benziger website, where you can learn more about Katherine Benziger and her ideas. I'd also strongly recommend you read Katherine's book, Thriving in Mind, available via her website. The book enables the reader to perform a basic personality assessment using the Benziger model, which is highly illuminating.

Here is a brief overview of Katherine Benziger's model: The brain has four specialised areas. Each is responsible for different brain functions (which imply strengths, behaviour and thinking style). The specialised areas are called 'modes'.

Each of us possesses natural strengths in only one of these specialised areas, which causes us to favour and use a certain style ahead of others. (Outside of that one style, we may have strengths and weaknesses which are based on what competencies we have been exposed to, or developed, and indeed which competencies we have not been exposed to.) Dr Benziger refers to the natural specialised area as the preferred thinking and behavioural mode. If you buy the book there's an excellent and simple assessment to illustrate this point, although it relies on complete honesty when answering - if you are 'falsifying your type' then you will distort the analysis.

Dr Benziger illustrates a person's brain dominance (preferences and tendencies) in terms of a brain diagram (viewed from above) when the relative strengths for each specialised area are plotted using scores from an assessment to produce a rhombus or kite shape. There is no right or wrong shape. The diagram is simply a way of visualising the bias of a person's brain, and the parts used more and better than the others.

Benziger's brain type model

Dr Benziger's model uses this representation of the brain (viewed from above, top is front) and the definitions below.

mode	specialised area	brain functions	response to stimulus
1	basal left	Order and habit Ordered procedures Sequential routines	Remembers definitions. What is, is as described.
2	basal right	Spiritual experience Rhythm and feeling Harmony	Picks up emotional tone and the presence or absence of harmony (including harmony between people). What is, how we feel about it.
3	frontal right	Internal imaging Metaphor and imagination Expressiveness	Sees the essence of things, in pictures and metaphors. What is, is something meaning or enabling something else.
4	frontal left	Structural analysis Prioritising and logic Mathematics	Converts into logical results or effects. What is, leads to, or produces results.

Benziger says that people can have one and only one natural lead in which their brain is naturally efficient. They can and often do develop competencies in other modes. When they do in practice they will be using more areas of their brain, and when they do this the competencies outside their natural lead are always very draining.

Using the Benziger methodology and descriptions, here are some examples of brain types (which determine thinking and working styles), starting with the four modes and descriptions of each, shown as single-brain patterns. If you want to learn what your own thinking and working style is, get the book Thriving In Mind, or visit the Benziger website.

	Basal left - mode 1 Strong basal left gives good routine, sequential, process skills. Detailed, structured, ordered, efficient, dependable, reliable, builds and maintains orderly foundations. Follows instructions, does things by the book, step-by-step. Communicates in writing, detailed. Meets deadlines through following schedules and processes. Disciplined. Good attention to detail. Can appear laboured, bureaucratic, or obstinate.
	Basal right - mode 2 Strong basal right gives good abilities in intuition, feelings, empathy, relationships, connecting with people. Good active listening skills, understands how people feel, sensitive, picks up moods and feelings. Singing, dancing, speaking and listening with the eyes, touching, reaching out to people. Caring, compassionate. Non-verbally able, notices body-language. Interpersonally good, attentive to relationships and people. Internal language is feelings. Likes to harmonise with their environment. Can be a soft-touch, making too many personal sacrifices, and can find it difficult to say no. Doesn't like to upset people.
	Frontal right - mode 3 Strong frontal right gives good spatial and internal imaging, innovating and adapting. Can visualise, conceptualise, (eg good at packing a car boot/trunk. Able to grasp whole pictures, themes, from vague outlines or ideas. relates to cartoons and models and caricatures. They file visually - where they can see things, in stacks. Attentive to new ideas. Uses language to think out loud. Uses metaphors and word pictures. Expressive, at times looking within themselves to find or examine how best to paint the next word-picture. Enthusiastic and likes change. Gets bored. Can appear out of step, whacky, off-the-wall. Quirky sense of humour. At times to others can appear to have 'lost touch with reality'. Can change for change's sake. Good starters, not good finishers.
	Frontal left - mode 4 Strong frontal left gives good analytical skills. Good at mathematics. Uses signage and labels to analyse and store data Physical and mental data storage. Nonemotional. Uses critical analysis to assess causes and effects, to make decisions and announce actions to meet goals. Makes judgements. Results orientated. Calculates and uses diagnostic thinking. Logical, good at verbal argument. tactics, goal-setting and goal achievement. Manages resources to achieve objectives. Uses operational principles. Communicates in concise no-nonsense terms. Can be seen as cold and manipulating, uncaring, unfeeling. Puts the task before people. Will bend rules. Will make new rules. Not strongly creative. Not good with people directly. Not strongly supportive or nurturing.
	Dual-brained - double left (modes 1 and 4) Strong frontal left and basal left skills.
	Dual-brained - double right (modes 2 and 3) Strong basal right and front right skills.
	Dual-brained - double frontal (modes 3 and 4) Strong frontal left and frontal right skills.
	Dual-brained - double basal (modes 1 and 2) Strong basal left and basal right skills.
	Triple-brained pattern example Skills of strong frontal right and double left. The three other triple brain patterns: bl/br/fr, br/fr/fl, fl/bl/br. Triple-brained people are often 'translators', helping people with single or dual patterns to understand each other and co-operate.
	Whole-brained pattern Only 5% of people are whole-brained. Strong in all four modes. A 'translator', helping others to understand each other and co-operate, but can be prone to indecision, and can dramatically change direction of career or personal direction.

Benziger gives examples of jobs that are often comfortable with people who have developed a particular combination of modes. The list is by no means exhaustive:

double lefts	lawyers, physicians, intensive care nurses
double lefts, with frontal left leads	accountants, MBA's, electrical engineers, hospital directors, implementer leaders,
double lefts with basal left leads	bankers, machine operators, machine repairers
basal lefts	ordering and purchasing clerks, record-keepers, filing clerks, book-keepers, personnel clerks, supervisors, head nurses, personnel officers, school administrators
basal rights	receptionists, communications specialists, pediatrics nurses, staff nurses, teachers, staff development specialists, trainers, community and public relations,
double basals	teachers, head nurses, supervisors
frontal rights	entrepreneurs, geologists, architects, illustrators, woodcraftsmen,
double rights	organisational development specialists, teachers, emergency doctors, dancers, painters, poets,
double rights with basal right leads	counsellors, psychologists, therapists, actors, musicians, interior decorators,
double rights with frontal right leads	counsellors, psychologists, therapists, psychiatrists
double frontals	inventors, chemists and chemical engineers, research scientists, economists, surgeons, hospital administrators, poets, composers, painters
basal left/frontal rights	journalists, librarians, community organisers,
triple-brain double right (right basal leads) with frontal lefts	poets, composers
triple-brain double left with frontal right leads	visionary leaders
whole-brained	leaders of large complex concerns

Benziger model and other systems

Katherine Benziger makes several fascinating comparisons between the Benziger brain type model and other personality and behaviour systems:

Irwin Thompson's Archetypes in History (c 1970)

Hunter	military general	frontal left
Leader	administrative leader	basal left
Shaman	spiritual leader	basal right
Fool	leader in impossible situations	front right

DISC/Inscape/Thomas International/Performax etc (common usage in business since 1980s)

Dominance	authoritative, decision-making, results-driven	double frontal, extraverted*
Influence	motivates, inspires, enthuses, leads, persuades	double right, extraverted
Steadiness	reliable, listens, follows routines and rules	double basal, introverted
Compliance	detailed, critical thinking, accurate	double left, introverted

*See the Carl Jung definitions below of extraversion and introversion.

Carl Jung - Four Functions (c.1930)

Thinking	analytic, objective, principles, standards, criteria, critiques	frontal left
Sensing	past, realistic, down-to-earth, practical, sensible	basal left
Feeling	subjective, personal, valuing intimacy, extenuating circumstances, humane, harmony	basal right
Intuition	hunches, futures, speculative, fantasy, imaginative	front right
Introversion	behaviour directed inwardly to understand and manage self and experience
Extraversion	behaviour directed externally, to influence outside factors and events

brain type, friendships, marriage and mating

Dr Benziger also makes interesting observations about relationships:

Most of us select friends who mirror our brain types. We do this because we feel comfortable with people whose mental preferences are like our own. If we find a friend with a near-identical brain type they are likely to become a 'best friend'.

The four most common brain developed patterns are: Double Basal, Double Left, Double Frontal and Double Right. As a rule people with such developed patterns find and make friends easiest, because there are simply more of them around than any other developed brain patterns. Single-brained people and multi-dominant triple- and whole-brained people find it more difficult to find friends, especially close friends because, simply there are not many people who have developed so many modes.

The search for a marriage and mating partner is different. Rather than try to 'mirror', we tend to choose marriage and mating partners with brain types that will complement our own, that will cover our weaknesses.

Understanding your own brain type, and therefore strengths and weaknesses, is helpful for self-development, managing relationships, managing teams, and generally being as fulfilled in life as we can be. Knowing your own strengths gives you confidence to take on responsibilities and projects in your own skill areas, and knowing your own weaknesses shows you where you need to seek help and advice.

The Brain Type model also explains very clearly that hardly anyone is good at everything, and even those who are, have other issues and challenges that result from their multi-skilled nature.

If you want to know more about Dr Benziger's theory visit Katherine Benziger's website, where more information and assessments are available.

--------------------------------------------------------

Source: www.businessballs.com

Why Does Having a Son Reduce the Likelihood of Divorce?

2010-11-11T04:39:00.002+07:00

By Satoshi Kanazawa

Sociologists and demographers have discovered that the presence of sons decreases the probability of divorce. Couples who have at least one son face a significantly lower risk of divorce than couples who have only daughters. Why is this?

That couples with sons have a lower probability of divorce than couples with only daughters is even more amazing given the fact that, as I explain in previous posts, violent men and sexually promiscuous people are more likely to have sons. I would think that domestic violence and sexual promiscuity (and extramarital affairs that result from it) would contribute significantly to the likelihood of divorce. So why, then, are couples with sons less likely to divorce?

Recall that a man’s mate value is largely determined by his wealth, status, and power, whereas a woman’s mate value is largely determined by her youth and physical attractiveness. This means that the father has to make sure that his son will inherit his wealth, status, and power, regardless of how much or how little of these resources he has. A working-class father still has to make sure that his son will inherit what little wealth he has, because the more the son inherits, the greater his expected reproductive success.

In sharp contrast, there is relatively little that a father (or mother) can do to affect the daughter’s expected reproductive success. Once she is born, there is very little parents can do to keep her youthful or make her more physically attractive.

The evolutionary psychological logic therefore predicts that the continued presence of (and investment by) the father is important for the sons, but not as much for the daughters. Strictly in reproductive terms, there is very little that fathers (or anyone else) can do for daughters beyond keeping them alive and healthy. The presence of sons therefore deters divorce and departure of the father from the family more than the presence of daughters, and this effect should be stronger among wealthy families.

Of course, strongly wedded to traditional social sciences as they are, the sociologists and demographers who discover that the presence of sons decreases the probability of divorce explain this finding by saying that fathers are considered to be more important for their sons’ lives than for their daughters’, and that the presence of sons encourages fathers to get more involved in child rearing, thereby lowering the likelihood of divorce. Of course, they are right; fathers are generally considered more important for sons than for daughters, and the presence of sons does encourage fathers to get more involved. But the social scientists cannot explain why this is so. Evolutionary psychologists can.

Source URL: http://www.psychologytoday.com/node/47249

2010-09-19T19:22:00.008+07:00

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2538

นันทวิสาร :: เขียน

หน้า1 I หน้า2 I หน้า3 I หน้า4 I หน้า5 I หน้า6 I หน้า7 I หน้า8 I หน้า9 I หน้า10 I หน้า11

เวทนา...สงสารหรือเห็นใจ
ถ้าเพียงแค่นั้นที่น้ำตาสามารถแลกได้
หัวใจเธอก็พร้อมที่จะจมน้ำตา

“เพ็ญจะรอพี่...”
ระพินแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง
“อะไรนะ...เพ็ญ”
“เพ็ญจะรอพี่...”
นั่นไม่ใช่คำพร่ำเพ้อ มันเป็นสัจจะวาจา เป็นคำมั่นสัญญา ระพินรู้สึกได้ทันทีถึงแสนยานุภาพนั้น

ประกาศิตรัก...แม้แต่ขบวนพยุหะยาตราของพระเจ้าก็ไม่อาจทัดทาน

“ไม่นะเพ็ญ พี่ยอมให้เพ็ญทำอย่างนั้นไม่ได้ พี่ยอมไม่ได้จริงๆพี่...”
ระพินพยายามที่จะแย่งชิงเอาสิ่งสุดท้ายไปจากเธอ ต่อหน้าต่อตาพระเจ้า...
“พี่ระพินมีผ้าเช็ดหน้ามั๊ยคะ...”
เขายื่นผ้าเช็ดหน้าให้เพ็ญ เธอจะซับน้ำตาที่หัวใจของเธอได้อย่างนั้นนะหรือ
“เพ็ญจะรอพี่ เพ็ญจะรอ วันใดก็ตามที่พี่ผ่านมา และพบผ้าเช็ดหน้าผูกอยู่ที่รั้ว... ขอให้พี่รู้ไว้ด้วยเถิดว่า เพ็ญรอพี่อยู่...ไม่ว่าจะนานสักแค่ไหนก็ตาม เพ็ญจะรอ...”

ใดๆในโลกล้วนเป็นอนิจัง...ประสาอะไรกับ...ความหวังลมๆแล้งๆ

เพ็ญผูกชายผ้าเช็ดหน้าข้างหนึ่งไว้ที่ลวดหนามรั้วเส้นบนสุด การรอคอยได้เริ่มขึ้นแล้ว...
“ไม่นะเพ็ญ พี่ขอร้องเพ็ญอย่าทำอย่างนี้เลย ได้โปรดเถิด...”
อีกครั้งที่เขาพยายาม และอีกครั้งที่ไร้ผล เธอพร้อมที่จะจมน้ำตาย
“เพ็ญจะรอพี่ ไม่ว่าจะนานสักเท่าใด นี่จะเป็นสิ่งเดียวเท่านั้น ที่ทำให้เพ็ญศรัทธาการมีชีวิตอยู่...”
เธอไม่ยอมปล่อยใบไม้แห้งๆกำนั้น ยังคงกำไว้แน่นสุดชีวิต ระพินบรรจงจูบลง บนหน้าผากที่เย็นยะเยือกของเพ็ญ เพื่อจารึกส่งผ่านกราบลงที่ดวงใจอันแสนชอกช้ำของเธอ...ลาก่อนยอดดวงใจ...ลาก่อน ร่างของคนโชคร้ายจมดิ่งหาย ไปในสายน้ำ พร้อมกับความหวังสุดท้ายในกำมือ...แค่เศษใบไม้แห้งๆ..

ตราบใดที่ยังรอคอย
แม้จะเจ็บปวดร้าวสักเพียงใด
ก็ยังคงมีความหวัง...ให้ได้หวังได้เสมอ...

หญิงสาวเดินเข้าไร่ไปนานแล้ว และหัวใจของระพินก็ตามเธอกลับไปแล้วด้วย...เช่นกันเขายังคงเหลือเพียงวิญญาณ ในเรือนร่างที่ไร้ใจ... เช่นเดิม

ระพินหอบเอาวิญญาณในเรือนร่างที่ไร้ใจซมซานกลับมา กลับมาเพื่อทำหน้าที่ของเขา หน้าที่สามีที่ดี หน้าที่ที่พระจ้าได้ทรงบัญชา จากครอบครัวเล็กๆในห้องเช่าแคบๆ กับลูกน้อยๆที่น่ารักอีกหนึ่งชีวิต เป็นความมุ่งมั่นและตรากตรำอดออม บ้านและการศึกษาที่ดีสำหรับลูกชายคนเดียว คือความหวังของคนทั้งสอง ระพินเปลี่ยนงานใหม่เป็นคนขับรถประจำตำแหน่งผู้บริหารชาวต่างชาติ และเริ่มผ่อนบ้านทาวน์เฮ้าส์สองชั้น

จวบจนเวลาผ่านไป...ผ่านไป จิตวิญญาณเสรี แม้ชีวิตจะถูกพันธนาการ ในเรือนร่างที่ร้าวรานแม้ตัวตนจะถูกจองจำไว ้กับสามัญสำนึก... รับผิดชอบ ที่บนเก้าอี้หวายโยกริมระเบียง ในเรือนร่างที่ไร้ใจ จิตตานุภาพล่องลอยไกลแสนไกล ในสายพระเนตรที่จับจ้องแห่งพระผู้เป็นเจ้าเขาหลับ... หลับเพื่อที่จะตื่นขึ้นอีกครั้งในโลกแห่งความฝัน ...ฝันที่มีเธอผู้นั้น ...เพ็ญ

เบื้องหลังเปลือกตาคู่นั้น ภาระหน้าที่กับความจริง ยังคงเป็นสิ่งเดียวที่ฉกฉวยไขว่คว้า โอบเอาไว้แนบอก ด้วยชีวิตและจิตวิญญาณภาพผืนผ้าเช็ดหน้าที่ผูกอยู่บนรั้วลวดหนาม เรียงรายพัดพลิ้วโบกเรียกอยู่ไหวๆ ในห้วงภวังค์ที่ยังคงเด่นชัด มัดหัวใจเขาค้างคาอยู่บนนั้น รูปเงาของผู้หญิงคนหนึ่ง...มั่นคง...รอคอย...เฝ้าคอย ระพินผ่อนบ้านหมดแล้ว และจะเป็นบ้านหลังแรกของครอบครัว เป็นที่พักพิงของภรรยาและลูก

เมื่อนพพรเรียนจบแพทย์และแต่งงานมีครอบครัวเป็นบึกแผ่น มีการงานที่มั่นคง ระพินหมดกังวลที่จะฝากผู้เป็นแม่ไว้กับลูกชายของเธอ เขาหมดห่วงแล้ว เขาได้ทำหน้าที่อย่างดีที่สุดแล้ว แม้จะไม่สมบรูณ์นักก็ตาม ระพินได้เดินมาจนสุดปลายทางแล้วสำหรับความรับผิดชอบ เขาบอกกับตัวเองบอกกับพระเจ้า... ไหว้วอนต่อรองกับพระองค์

ราชโองการของพระเจ้า...มักจะส่งผ่านมา...ทางความเงียบ

วิญญาณของเขาไม่อาจทนให้หัวใจปวดร้าวได้อีกต่อไป วิญญาณของระพินไม่อาจ อยู่ได้อีกต่อไป ในเรือนร่างที่ไร้ใจ ระพินคิดถึงหัวใจของเขา หัวใจดวงนั้น...ดวงที่อยู่กับเพ็ญ...จินตลีลาแห่งความกล้ำกลืนของระพิน ปิดฉากลงพร้อมกับบันทึกหน้าสุดท้าย พระเจ้า...ท่านได้รังสรรค์สร้างและหล่อหลอมเขาขึ้นมาด้วยผงธุลีดินเพียง เท่านั้นนะหรือ...

นพพรกราบลาผู้เป็นพ่อของเขากับเพ็ญ ระหว่างหลุมศพของคนทั้งสองที่เนินดินแห่งนั้น ก่อนจะกลับเข้ากรุงเทพฯในวันรุ่งขึ้น พร้อมกับสมุดบันทึกวรรณกรรรมชีวิตช่วงหนึ่งของพ่อผู้ทุกทน

ความยุติธรรมกับความถูกต้อง
มักจะขัดแย้งกันอยู่เสมอ...ในเหตุผล
ความยุติธรรมกับความถูกต้อง
มักจะอยู่คู่กันเสมอ...บนเส้นขนาน

นายแพทย์นพพรกับสุนิภาตกลงตัดสินใจว่าจะมอบสมุดบันทึกของระพินเล่มนั้นให้กับหญิงชราผู้เป็นแม่ ไม่มีประโยชน์อันใดที่จะปกปิด นายแพทย์นพพรคิดว่าผู้เป็นแม่ของเขาควรจะได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมด เพื่อที่เธอจะได้เข้าใจความรู้สึกนึกคิดของผู้เป็นสามี ความรู้สึกที่เธอไม่เคยเข้าไปถึงเลย

ความเชื่อสร้างศรัทธา...ความจริง...ปลดปล่อย

มีเพียงหญิงชราเท่านั้นที่รู้ว่า อะไรอยู่ที่สุดขอบฟ้าไกล เพราะทุกวันสายตาของเธอจะเฝ้ามองไป ณ ที่แห่งนั้น บนเก้าอี้หวายโยกที่ริมระเบียง ที่ที่สามีของเธอเคยนั่งเอนกายหลับตา...แอบโหยหาหัวใจ...ตัวเอง

“ แม่ครับ...”

ไม่มีเสียงตอบรับจากหญิงชรา เธอไม่ได้หลับ สองมือของเธอวางซ้อนกันอยู่บนตัก สายตาเหม่อมองไปยังที่สุดปลายขอบฟ้า และหัวใจของเธอก็อาจจะล่องลอยไปที่สุดสายตานั้นด้วย...

ชีวิต...จิตวิญญาณ...หัวใจ...
กดขี่ร่างกายเยี่ยงทาส...จนลมหายใจสุดท้าย

“แม่ครับ...ผมมีข่าวของพ่อจะบอกแม่ครับ”

เสียงนั้นราวกับว่าดังมาจากฟากฟ้า เก้าอี้โยกไหว หญิงชราถึงกับสะดุ้งประหนึ่งว่าเพิ่งตื่นจากฝันร้าย ชีวิตของเธอถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งแล้วนานเหลือเกินที่ลูกชายของเธอไม่ได้เห็นแววตาเช่นนั้นของผู้เป็นแม่... ประกายตาแห่งชีวิต ร่างกายทุกส่วนของหญิงชราเสมือนได้หลุดพ้นจากพันธนาการที่ไร้ตัวตน จิตวิญญาณของเธอกลับมาแล้วอย่างนั้นหรือ นายแพทย์นพพรไม่กล้าที่จะสบนัยตาคู่นั้นเลย

“พ่อ...พ่อของลูกอยู่ที่ไหน นพพร...บอกแม่...บอกแม่”

น้ำเสียงของผู้เป็นแม่หนักแน่นและชัดเจนทุกถ้อยคำ แม้จะระล่ำระลักไปบ้างก็ตามที แต่น้ำตาที่ไหลซึมออกมานั้นเล่า หมายความว่าอย่างไร นายแพทย์นพพรไม่เข้าใจ...ไม่เข้าใจเลย

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2538

นันทวิสาร :: เขียน

ในวังวนชีวิตที่เวิ้งว้าง...ว่างเปล่า
มนุษย์ดิ้นรน...ตะเกียกตะกาย ไขว่คว้า...เพื่ออะไร

2010-09-19T19:22:00.007+07:00

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2538

นันทวิสาร :: เขียน

หน้า1 I หน้า2 I หน้า3 I หน้า4 I หน้า5 I หน้า6 I หน้า7 I หน้า8 I หน้า9 I หน้า10 I หน้า11

ความยิ่งใหญ่แห่งมหาสมุทรมีอยู่ในดวงตาด้วยหรือไร
ใยไม่รู้จักหมดสิ้น...

นายแพทย์นพพรนั่งก้มหน้านิ่งอยู่ที่ข้างๆตักผู้เป็นแม่ มองดูน้ำตาตัวเองที่หยาดย้อยลงมา
“พ่อ...พ่อเสียแล้วครับแม่...”
หญิงชราเหมือนสิ้นเรี่ยวแรง สองตาที่พร่ามัวของเธอมองผ่านม่านน้ำตา และจับอยู่ที่ใบหน้าของลูกชาย และมองลึกเข้าไปในนั้น...
“พระเจ้า...”
น้ำเสียงของหญิงชรากลับแหบแห้ง สองมือลูบลบทางน้ำตา ที่ยังคงไหลบ่าอาบแก้ม มีคำถามมากมายที่ซ่อนอยู่ในนั้น
“เมื่อไหร่นพพร สองสามวันที่ลูกหายไปนั่นใช่มั๊ยลูก”
“ครับแม่...ผมต้องกราบขอโทษที่ไม่ได้บอกแม่แต่แรก ผม...”
เสียงของผู้เป็นลูกชายขาดหายเข้าไปในลำคอ และจุกแน่นอยู่ที่หน้าอก
“พ่ออยู่ไหนนพพร ลูกรู้อะไรบ้างเล่าให้แม่ฟังเถอะนะ อย่าปิดบังแม่เลย”
ผู้เป็นแม่เหมือนจะวิงวอนขอความเห็นใจ มือข้างหนึ่งลูบหัวลูกชายไปมา ทั้งน้ำตานองหน้า

ความจริง...แม้ว่าจะขมขื่นสักเพียงใด
ปวดร้าวสักแค่ไหน
หัวใจก็พร้อมที่จะกล้ำกลืน

หญิงชรานั่งฟังลูกชายเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างสงบ โดยปราศจากการซักถามน้ำตาของเธอคงจะหยาดริน ออกมาจนหมดสิ้นแล้วกระมัง เธอนิ่งเงียบ คงค้างไว้เพียงเรื่องราวในบันทึกของผู้เป็นพ่อเท่านั้น ที่นายแพทย์นพพรยังไม่ได้เล่า เขาอยากจะให้ผู้เป็นแม่ของเขาได้อ่านด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะต้องขมขื่นสักเพียงใดก็ตาม ความจริงอาจจะทำให้หญิงชรารู้สึกผิดน้อยลง เขาเชื่ออย่างนั้น เชื่อในความรู้สึกที่ดีของผู้เป็นแม่ เชื่อในความเป็นแม่ แม่ผู้ขัดเกลาชีวิตเขาจากเบ้าหลอมของผู้เป็นพ่อ

วันนั้นทั้งวัน หญิงชราใจจดใจจ่ออยู่กับบันทึกเล่มนั้น ...เรื่องราวและความรู้สึกของผู้เป็นสามีของเธอ และดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้อ่านแค่ครั้งเดียวและไม่ใช่แค่ครั้งเดียว เท่านั้นที่เธอต้องเสียน้ำตา ให้กับความปวดร้าวของสามีที่เธอเพิ่งจะค้นพบ บางทีเธออาจจะกอบเก็บเอาความรู้สึกเหล่านั้น เข้าไปไว้เป็นส่วนหนึ่งของเธอแล้วด้วย...

น้ำตากับความรัก... มาจากที่เดียวกัน..ที่หัวใจ...

หญิงชราวางบันทึกของสามีเล่มนั้นไว้แนบอก ราวกับว่าเป็นพระวจนะของพระเจ้า สองมือสัมผัสลูบไล้อย่างทะนุถนอม เพราะคือส่วนหนึ่งของเขา อารมณ์ ความรู้สึก และวันเวลาที่ไม่อาจหวนคืนกลับมาได้อีกแล้ว บนเก้าอี้โยกตัวนั้น อุมาหลับตาพริ้ม มีรอยยิ้มปนเปื้อนอยู่กับผลึกน้ำตา พระเจ้าเท่านั้นที่รู้และเข้าใจในน้ำตาหยดสุดท้ายของหญิงชรา ที่ได้ระเหยแห้งไปนานแล้ว

น้ำตาไม่อาจใช้ยังชีพ...ไม่ว่าจะแร้นแค้นเพียงใด

“ฉันไม่เคยคิดตำหนิคุณเลยระพิน ฉันขอขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณปฏิบัติต่อฉัน และให้เกียรติฉันเสมอมา อภัยให้ฉันด้วย...ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าคุณมีเธออยู่ในใจตลอดเวลา คุณช่างใจร้ายกับตัวเสียเหลือเกิน ยกโทษให้ฉันด้วยนะเพ็ญ... ฉันคงไม่ตายเร็วจนเกินไปนักหรอก ขอให้เธอทั้งคู่อยู่ร่วมกัน ไปตราบชั่วนิรันดร์เถิด...”
อุมาวางช่อดอกไม้ลงกลางเนินดินอย่างสุภาพและอ่อนโยน ระหว่างหลุมศพของผู้เป็นสามีของเธอกับเพ็ญ...ผู้หญิงที่เธอไม่เคยรู้จัก โดยมีนายแพทย์นพพรกับลูกๆยืนอยู่ข้างๆ และบุญทองเฝ้ามองดูอยู่ไม่ห่างนัก ผ่านไปเสียทีสำหรับวันและเวลาแห่งความร้าวราน.... ขอบคุณพระเจ้า

พระเจ้า...เฝ้าดูความทุกทน
ทดสอบ...จิตวิญญาณ
แล้วก็รับความดีความชอบไป...ทุกครั้ง

“...ที่เพชรบุรี แม่ยังคงติดต่อกับพ่อของลูกทางจดหมาย ในขณะที่แม่ได้ปล่อยตัวปล่อยใจ ให้กับปลัดหนุ่มคนหนึ่ง แม่เริ่มได้คิดถึงความเป็นไปไม่ได้ระหว่างพ่อกับแม่ แต่แม่สงสารพ่อของลูก แม่ไม่อยากทำร้ายจิตใจเขา ไม่อยากให้ร้ายเขา แม่ต้องการเวลา แม่เหมือนคนหลอกลวง แล้วแม่ก็เริ่มขาดการติดต่อกับพ่อกับลูก จนวันหนึ่งเมื่อแม่ได้รู้ว่า ปลัดคนนั้นเขามีภรรยาอยู่ก่อนแล้ว เขาหลอกลวงแม่ แม่ไม่อาจที่จะยอมรับสภาพเช่นนั้นได้ แม่อยากไปไหนก็ได้ ไปให้ไกลได้เท่าไหร่ยิ่งดี แม่ไม่อยากพบหน้าผู้คนที่แม่เคยรู้จัก แม่อับอาย... แม่ต้องการใครสักคน และคนคนนั้นก็คือพ่อของลูก...”

ถ้าความรักเป็นแขนขาของพระเจ้า
ความเห็นแก่ตัวก็คือข้าช่วงใช้ที่ซื่อสัตย์...ของซาตาน

ทั้งหมดนั้นเป็นคำบอกเล่าของอุมาเมื่อหลายปีก่อน คำให้การของนักโทษที่สำนึกผิด ความผิดพลาดครั้งหนึ่งของเธอ สิ่งเดียวที่เกาะกินความรู้สึกและฝังรากอยู่ในใจมานานแสนนาน ความลับที่สามีของเธอไม่เคยล่วงรู้ เขาไม่มีโอกาสที่จะได้รับรู้อีกแล้ว นายแพทย์นพพรได้เรียนรู้ว่า คนเราอาจจะผิดต่อใครก็ได้ เพียงขอโทษ... เพียงสำนึกผิด หรือไม่ก็ชดใช้...แต่ถ้าผิดต่อจิตใต้สำนึก ของตัวเองชีวิตจะหมดคุณค่า...ขาดความเชื่อมั่นและปราศจากจุดยืนนั่นเท่ากับว่าได้ให้ร้ายตัวเอง อุมาไม่ใช่หญิงชรา ผู้ที่เคยจองจำตัวเองไว้ กับอดีตอีกต่อไป วงหน้าอิ่มเอิบปราณี ชีวิตของหญิงชราเริ่มต้นใหม่อีกครั้งหนึ่ง กับวันเวลาที่เหลืออยู่

ในห้วงแห่งพันธนาการใจ
กุญแจใจเท่านั้นที่จะไขให้หลุดพ้น
เพียงแต่ต้องหาให้พบกุญแจสำคัญดอกนั้น...ในใจ

บนเก้าอี้หวายโยกริมระเบียง หญิงชรานั่งโยกเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ ส่งรอยยิ้มน้อยๆไปยังที่สุดขอบฟ้าไกล ที่นั่น...ที่แห่งความเป็นนิรันดร์ ที่ซึ่งดวงวิญญาณสองดวงอยู่ข้างกันโลกยังคงหนุนอยู่ วันเวลายังคงผ่านไป และผ่านไป ร่างของอุมาผู้ชราภาพนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง ล้อมรอบด้วยลูกหลาน ดวงตาที่เคยเปล่งประกายปิดสนิท เธอไม่รับรู้ถึงความรู้สึกใดๆอีกแล้วเธอได้ชดใช้แล้วด้วยวัน เวลาที่เหลืออยู่ทั้งหมดและสิ่งเดียวที่นายแพทย์นพพร ผู้เป็นลูกชายของเธอสามารถรับรู้ได้ในขณะนั้นคือ... ผู้เป็นแม่ของเขาไม่ได้ตายโดยปราศจากพระเจ้า... บนเก้าอี้หวายโยกริมระเบียง...ว่างเปล่า หลังจากที่ได้แบกรับ อารมณ์และความคิดคำนึง ของผู้เป็นเจ้าของมาช้านาน

สายลมโชยพัดเก้าอี้โยก...
ไหวเอน...พักผ่อน
เหลือเพียงความทรงจำกับวันเวลาที่เหลืออยู่
และมันก็จะผ่านไปผ่านไป...
และผ่านไป...ในที่สุด.

----------------------------------------------------------- จบบริบูรณ์

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2538

นันทวิสาร :: เขียน

2010-09-19T19:21:00.004+07:00

ชีวิตมีเส้นทางให้เลือกไม่มาก
และถ้าหากมีโอกาสให้ได้เลือก
ใครบ้าง...จะปล่อยลอยหลุดไป

เขาได้ตัดสินใจแล้ว ระพินได้เลือกแล้ว ทุกอย่างเพื่อตัวเอง...เพื่ออุมา...เพื่อเพ็ญเพื่อที่พวกเขาทุกคนจะได้ดำรงค์ชีพ อยู่ได้บนรากฐานของความเป็นจริง ความจริงที่ทุกคนไม่อาจปฏิเสธ

ความจริงคือสิ่งที่เห็นและเป็นอยู่...ใครเล่า...ที่กล้าปฏิเสธตัวเอง

และวันนั้นเอง วันที่ระพินไม่เคยคาดคิดมาก่อน วันที่ความเป็นไปได้ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าวันที่ชีวิตของระพินต้อง พบกับความหักเหครั้งยิ่งใหญ่ วันที่เขาไม่คิดว่าจะมี... วันที่กล้ำกลืนที่สุดในชีวิตของลูกผู้ชายที่ชื่อ...ระพิน เสียงเคาะประตูในวันนั้นเสมือนเป็นสัญญาณการแจ้งเตือนจากพระเจ้า....หรือไม่ก็ซาตา

ชีวิต...
แม้ไม่ได้ตั้งความหวังเอาไว้เลิศลอย
ก็ใช่ว่าจะสมหวัง...
ชีวิต...คาดหวังได้
แต่ไม่อาจคาดหมาย
เมื่อความแน่นอนคือความไม่แน่นอน
ชีวิต...จะหวังอะไร

ระพินต้องตกตะลึงเมื่อเปิดประตูออกไป และพบอุมายืนอยู่ตรงนั้นกับกระเป๋าเดินทาง เธอยิ้ม...เป็นรอยยิ้มที่จืดชืดที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา
“อุมาตัดสินใจแล้วค่ะ อุมาจะใช้ชีวิตร่วมกับคุณ อุมาจะอยู่กับคุณ อุมารอต่อไปไม่ได้อีกแล้ว พ่อแม่กับพี่ชายจะบังคับให้อุมาแต่งงานกับใครก็ไม่รู้”

ความหวังกำลังจะถูกปล้น...ฝันสลายแล้ว... ระพิน...ตื่นเถิด

เขายังไม่หายจากอาการตกตะลึง คำพูดของอุมาทำให้หัวใจเขากระเจิง... ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะดีใจหรือเสียใจกันแน่ ความเป็นไปได้ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าได้เองอย่างนั้นหรือ

ดวงดาวที่ทอแสงประกายอยู่บนฟากฟ้า
เมื่อร่วงลงมาสู่ดิน
ก็ไม่ต่างไปจากเม็ดหินหรือกรวดทราย
หาได้กลายเป็นเพชรนิลจินดาไม่

“ผมยังไม่พร้อมเลยอุมา...”
เขาเพียงพยายามที่จะปัดป้อง ด้วยสิ่งที่เขาสามารถไขว่คว้าได้ในขณะนั้น
“แล้วเมื่อไหร่เล่าคะ ที่คุณจะพร้อม อุมาลาออกจากงานแล้ว อุมาหนีมา อุมากลับไปไม่ได้อีกแล้ว”
เพียงความว่างเปล่าเท่านั้นเองที่ระพินคว้าได้มา อุมากอดเขาร้องไห้สะอึกสะอื้นสำลักน้ำตา ระพินได้ถูกพิพากษา แล้วนับตั้งแต่วินาทีนั้น โดยที่ไม่อาจอุทธรณ์หรือร้องขอ เขาทำได้เพียงยอมจำนน เขาทำได้แค่นั้น แค่นั้นจริงๆมันสายเกินไปที่จะอธิบาย สายเกินกว่าจะถามหาเหตุผล สายเกินกว่าจะร่ำร้อง....มันสายไปแล้วจริงๆ

ปราฏิหารย์ใดกันแน่...
ที่ทำให้ความปรารถนาของวันวานนี้...
กลายกลับเป็นสิ่งที่ขมขื่นที่สุด...ในวันนี้

ผู้หญิงคนหนึ่งยอมที่จะสละความสุขส่วนตัว ยอมละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง ยอมเสียชื่อเสียงเกียรติยศ ยอมหมดแล้วทั้งชีวิตระพินจะปฏิเสธ ผลักไสไปได้อย่างไรกัน ...เวลาแห่งการชดใช้ได้มาถึงแล้ว ระพินพยายามที่จะใคร่ครวญและขุดคุ้ย ทุกซอกทุกมุมจนที่สุดของหัวใจ ค้นหาความรู้สึกเก่าๆที่เขาเคยเก็บเอาไว้ที่ข้างในนั้น ความรัก...ความรักหายไปไหน

ความรักไม่เคยต้องโทษ
ความรักไม่ผิด...
หัวใจไม่มีสิทธิ์กักขังหน่วงเหนี่ยว

แล้วเพ็ญเล่า...เขาจะทำอย่างไรกับเธอ ระพินจะบอกเธอว่าอย่างไร โอ้...พระเจ้าได้โปรดประทานเส้นทางให้ เขาได้เลือกเดินอีกสักทางเถิด ระพินร้องขอด้วยหัวใจที่อาบน้ำตานอง เช้าวันนั้นที่ที่ทำงานเขาไม่พบเพ็ญเพื่อนร่วมงานบอกว่าพี่ชายกับพี่สะใภ ้ของเธอประสพอุบัติเหตุรถคว่ำ เพ็ญไปปากช่องตั้งแต่เมื่อคืน ระพินแทบคลั่ง ในสถานการณ์ที่เลวร้ายเช่นนี้เขาควรจะทำอย่างไร เขาจะกระหน่ำตีซ้ำลงบนหัวใจที่เปราะบางของเธอได้หรือ...

กี่แสนล้านฝัน
กี่พันหมื่นหวัง
ที่ความจริงได้เคยทำลายมาแล้ว
...จนนับครั้งไม่ถ้วน

เพ็ญหายไปหนึ่งอาทิตย์ และกลับมาพร้อมกลับริ้วรอยบอบช้ำหมองไหม้ ริมฝีปากของระพินหนักอึ้งเหมือนถูกเย็บติดกัน
“พี่เสียใจด้วยนะเพ็ญ...”
เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเธอ เขากำลังจะให้ร้ายเธอ ระพินกำลังจะสาดสีด่างดำลงบนผ้าขาว...บนหัวใจของเธอ
“เพ็ญมาลาออกจากงาน เพ็ญอยู่ที่นี่อีกต่อไปไม่ได้แล้ว ไม่มีใครดูแลพ่อกับแม่และหลานชายกำพร้า เพ็ญต้องกลับไป...พี่ไปพร้อมกับเพ็ญนะคะ เราไปทำไร่กัน ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ นะคะ...ไปกลับเพ็ญเถอะ"

น้ำเสียงปนสะอื้นกับสายตาที่วิงวอนของเพ็ญ หัวใจของระพินที่เหมือนมีเหล็กแหลมเป็นร้อยพันทิ่มแทงปักคาอยู่อย่างนั้น เขาไม่อาจกบฏต่อตัวเอง ระพินไม่อาจหล่อเลี้ยงหัวใจด้วยการ...ขายวิญญาณ พระเจ้า...เป็นเพราะพระองค์ไม่มีหัวใจหรืออย่างไรกัน จึงได้ทนเพิกเฉยดูดาย ไม่ยอมรับรู้ชะตากรรมในครั้งนี้
“เพ็ญ เพ็ญกลับไปก่อนนะ แล้วพี่จะตามไป ตอนนี้พี่ยังไม่พร้อมพี่...”
ระพินรู้สึกละอายใจอย่างเหลือเกิน กับคำพูดของเขาที่ได้ไต่ตรองไว้ก่อนหน้านี้แล้ว
“พี่ไปกับเพ็ญวันนี้เถอะนะคะ เพ็ญอยากกลับไปพร้อมกับพี่ เพ็ญไม่อยากสูญเสียพี่ไปอีกคน เพ็ญ...”
“พี่สัญญาจ๊ะเพ็ญ แล้วพี่จะตามไป เพ็ญเชื่อพี่นะ”

แม้แต่เรื่องาราวในพระคัมภีร์…
ก็ยังไม่แน่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ
ประสาอะไรกับคำสัญญา...ปากเปล่า

เขาโยนเศษใบไม้แห้งให้เธอ...เธอผู้เปรียบเสมือนคนที่กำลังใกล้จะจมน้ำ ระพินเหมือนเจตนาจะฆ่าเธอ
“พี่ระพินสัญญาแล้วนะคะ เพ็ญเชื่อพี่ เพ็ญจะรอพี่...เพ็ญจะรอ...”
เพ็ญฉวยคว้าใบไม้แห้งไว้แน่นในกำมือ เธอไปแล้ว หัวใจของระพินก็ตามเธอไปแล้วด้วยเช่นกัน เขาเหลือเพียงวิญญาณในเรือนร่างที่ไร้ใจ ระพินเหลือเพียงร่างที่ไร้ใจ...เท่านั้น

ทุกคนเกิดมามีภาระและหน้าที่
...มีคนที่จะรัก...มีสักสิ่งหนึ่งที่จะหวัง...และรอคอย

ระพินไม่ได้ขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปเลย แม้วิถีชีวิตจะเปลี่ยนไป เขาไม่ใช่ผู้ชายตัวคนเดียวอีกแล้ว เขามีครอบครัว มีภาระและมีอีกชีวิตหนึ่งที่ต้องรับผิดชอบ...อาจจะชั่วชีวิต เขายังคงทำงานที่นั่นต่อไปอีกโดยไม่มีเพ็ญ ตอนนั้นอุมาสมัครเข้าทำงานเป็นพนักงานบัญชีในโรงงานแห่งหนึ่ง และได้เริ่มทำงานในอีกอาทิตย์ต่อมา ห้องเช่าที่เคยรกไร้ระเบียบถูกจัดใหม่ดูเรียบร้อยสะอาดตา ด้วยการดูแลเอาใจใส่ของอุมา เธอทำหน้าที่ของเธอได้อย่างครบถ้วน โดยไม่เคยปริปากบ่น ไม่เคยทุกข์ท้อเรื่องความเป็นอยู่ ไม่เคยรังเกียจสามีคนขับรถ ที่จริงระพินน่าจะพอใจ แต่เขายังคงคิดถึงเพ็ญ ยังคงโหยหาหัวใจดวงนั้น...หัวใจของเขาเอง ชีวิตดำเนินไปตามแผนการณ์ของพระเจ้า จนหลายเดือนผ่าน ไประพินได้แอบลางานไปหาเพ็ญที่ปากช่อง เขาต้องพบเธอ ต้องบอกความจริงกับเธอ เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องหวังและ...รอคอย

พระเจ้า...ได้โปรดฆ่าเขาเสียเถิด...ก่อนที่เขาจะฆ่าใคร

เพ็ญดีใจมากเมื่อเห็นระพินในตอนแรก ดวงตาเธอเปลี่ยมล้นไปด้วยความหวัง ความหวังสุดท้ายที่ระพินกำลังจะพังทลายมัน ด้วยความปวดร้าวของเขาทั้งหมด เขาถูกบังคับขู่เข็ญโดยซาตาน...

ระพินตัดสินใจบอกความจริงทั้งหมดให้เพ็ญรู้ เธอนิ่งเงียบเป็นความเงียบที่โหดร้ายและปวดร้าวที่สุด ไม่มีคำวิงวอน ไม่มีเสียงสะอื้นไห้ ไม่มีน้ำตา พระเจ้าได้ขีดเส้น ทางเดินให้เธอเพียงสายเดียว... เช่นระพินเธอมองระพินด้วยความเข้าใจ มองชายผู้เป็นที่รักอย่างสุดแสนจะกล้ำกลืน และซบหน้านิ่งอยู่กับอกนั้นโอบกอดไว้แน่น เพราะนั่นจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายของเธอ ยังคงไม่มีเสียงสะอื้น ...ยังคงไม่มีน้ำตา บางที่มันอาจจะตกค้างท่วมท้นอยู่ในใจของเธอ...

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2538

นันทวิสาร :: เขียน

2010-09-19T19:20:00.004+07:00

ถ้าชีวิตยึดติดกับจิตวิญญาณ
แล้วความรักเล่า...
จะยึดติดกับซากหัวใจที่ยับเยินแหลกราญ
...อย่างนั้น...นะหรือ

ระพินค่อยๆยืดแขนดันเธอออกจากพลังดูดดึงแห่งสัญชาติญาณ ด้วยแรงต้านทานแห่งสามัญสำนึกซึ่งเหลืออยู่น้อยเต็มทน
“ผมรักคุณ...อุมา รักมานานแล้ว และรักจนหมดหัวใจ รักอย่างที่ผู้ชายคนหนึ่งพึงรักผู้หญิงคนหนึ่ง แต่คุณกำลังพูดถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ มันอยู่เหนือความจริงอุมา มันคือความปวดร้าวทั้งหมดของผม คุณกำลังตอกย้ำมัน...”
สองมือของเขาบีบเบาๆที่ต้นแขนของอุมา น้ำเสียงสั่นคลอ ดวงตาที่ร้าวลึกคู่นั้นของเขากำลังร่ำไห้

ครั้งหนึ่งพระเจ้าอาจจะเคยใส่หน้ากากซาตาน
ครั้งนี้มันถึงได้แอบอ้างเป็นพระเจ้า...ปลดปล่อย

“ได้โปรดเถิดอุมา ระงับอารมณ์เพียงชั่ววูบของคุณลงเสีย แล้วคิดใคร่ครวญดูใหม่บนบรรทัดฐานของความเป็นจริง อย่าหลอกตัวเองกันอีกเลย เราหนีไปไม่พ้นหรอก ตราบใดที่ทั้งคุณและผมยังคงอยู่ในสังคมแห่งนี้ สักวันมันจะต้องวกกลับมาหาเราจนได้ เชื่อผมเถอะ อุมา...”

น้ำมักจะไหลลงสู่ที่ต่ำเสมอ
น้ำตาก็เหมือนกัน

ระพินปาดน้ำตาที่ไหลเป็นทางข้างแก้มของอุมาด้วยสองมือที่สั่นระริก ซ้ำแล้วซ้ำเล่า... แต่มันก็ยังคงรินไหลออกมา...กรีดใจ เขาได้เฆี่ยนตีหัวใจตนเองเสียจนแตกยับ ด้วยสายแส้น้ำตาของเธอ... ซ้ำแล้วซ้ำอีก...
“ให้เราได้เจ็บช้ำกล้ำกลืนเสียแต่วันนี้ เพื่อที่จะได้ลืมมันในวันข้างหน้า ดีกว่าที่จะต้องทนอยู่กับมันไปจนชั่วชีวิต ผมรักคุณ...อุมา ผมไม่ได้พูด...แต่หัวใจของผมบอกคุณ...อุมา”
ในที่สุดความเป็นไปไม่ได้ก็ชนะ ชัยชนะที่แลกมาด้วยความจริง ความจริงที่สุดแสนจะปวดร้าว

หัวใจเป็นแค่ก้อนเนื้อเล็กๆ
หรือมีเหล็กไหลผสมอยู่
จึงทานทนได้ถึงเพียงนี้

ระพินไม่ได้ไปทำงานอีกเลยตั้งแต่วันนั้น เขาไม่สนใจอีกแล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาไม่อาจสู้หน้าเธอ ไม่อาจที่จะเป็นตัวถ่วง ในการตัดสินใจของเธอ เขาไม่อาจเห็นแก่ตัวโดยใช้อารมณ์ของเธอเป็นเกาะกำบัง เขาละอายต่อพระเจ้า...เบื้องบนระพิน ได้เรียนรู้อีกครั้งถึงความหมายของคำว่ารักและการเสียสละเพื่อคนที่รัก ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นบ่อเกิดแห่งความทุกข์ทั้งมวล ที่เขาจะต้องเผชิญและอยู่กับมันไปอีกนาน

แค่ยอมที่จะตรอมตรม
ยอมที่จะสูญเสีย
ยอมที่จะมีชีวิตอยู่
แค่นั้นเอง...ให้
...ไม่มีอะไรยิ่งใหญ่ไปกว่านั้นอีกแล้ว
...ถ้าเพื่อคนผู้เป็นที่รัก

อาจเป็นพระประสงค์ของพระเจ้า ที่ปรารถนาให้ผู้ชายเช่นระพินต้องขมขื่นทุกทรมาน เพื่อที่จะได้รู้รสชาดและหลาบจำ โอ้...พระเจ้า ได้โปรดประทานพละกำลังให้กับเขาด้วยเถิด ระพินกำลังจะหมดแรง เขาเหมือนใกล้ตาย...พระเจ้าระพินรู้สึกเหมือน ลอยคว้างอยู่ในความมืดมน มองไม่เห็นอะไรเลย เขากำลังจะตรอมใจตายไปจริงๆอย่างนั้นหรือ และทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตู...ระพินได้ยินเสียงเคาะประตู จากภวังค์อันโหดร้ายทารุณระพินรวบรวมกำลังไปที่ประตูและผลักมันออกไป เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เขายังคงค้างอยู่ในภวังค์นั้นอยู่อีกหรือ เพราะเบื้องหน้านั้นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยืนคลอน้ำตาอยู่ อุมา..อุมานั่นเอง
“พรุ่งนี้ อุมาจะต้องไปแล้ว อุมาอยากพบคุณเป็นครั้งสุดท้าย ให้อุมาเข้าไปได้ไหมคะ...”
ระพินไม่ได้ฝัน เขาพ้นจากภวังค์นั้นออกมาแล้ว ที่เห็นอยู่เบื้องหน้านั้นล้วนเป็นภาพแห่งความจริง ขอบคุณพระเจ้า... อุมาโผเข้ามาร้องไห้คร่ำครวญปานว่าจะขาดใจ ระพินกอดเธอไว้แน่น เขาไม่ได้นึกถึงอะไรอีกแล้วนอกจากความปรารถนา... ปรารถนาของเขาคนเดียว...คนเดียวเท่านั้น...

ณ มุมหนึ่งของหัวใจในด้านมืด
มีเงาดำแอบลอบอยู่
และเมื่ออารมณ์อยู่เหนือจิตสำนึก
ซาตานร้ายก็พร้อม...ตะบบเหยื่อ

ความทุกทรมานขมขื่นเมื่อก่อนหน้านี้ของระพิน ได้รวมตัวตกตะกอนและจมหายไปในก้นบึ้งของหัวใจจนหมดสิ้น ที่เหลืออยู่นั้นเป็นแต่แค่เพียง...ปรารถนาแห่งหัวใจ

ความรัก…มักจะตกเป็นเหยื่ออันโอชะของซาตาน
พระเจ้าทรงรู้ดี...
เพราะพระองค์คือผู้วางเบ็ด

เขาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น ไม่มีแม้แต่เงาของอุมา เขาต้องฝันไปแน่ๆ ระพินบอกกับตัวเอง มันจะเป็นความจริงไปได้อย่างไร แล้วกระดาษที่พับวางอยู่บนหัวเตียงแผ่นนั้นเล่า เขารีบหยิบมันขึ้นมาและอ่าน...

ลาก่อนค่ะระพิน สำหรับวันนี้จะเป็นการจากลาแค่ช่วงระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น ถ้าคุณมุ่งมั่นสร้างฝันของคุณให้เป็นจริง อุมาก็พร้อมที่จะก้าวเดินไปกับคุณในโลกแห่งความจริง
รักคุณ...อุมา

สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นไม่ใช่ภาพฝัน ทุกข้อความในกระดาษแผ่นนั้นยืนยันได้ มันเป็นความจริง...ความจริงที่ต้องชดใช้... ความขมขื่นปวดร้าวที่ตกตะกอนอยู่ในใจระพิน ได้ฟื้นคืนขุ่นข้นขึ้นมาอีกครั้งเขาสะอื้นฟูมฟายซบหน้าลงกับหมอน ทุบที่นอนเหมือนคนบ้าฟั่นเฟือน เขาไม่มีจิตใจที่จะทำอะไร เอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องนั้น อยู่กับความรู้สึกที่ถูกทารุณกรรม ความรู้สึกที่ไม่อาจลบล้างรอยมลทินที่เขาได้สร้างขึ้น

โลกคับแคบเกินไปไม่อาจเก็บความทุกข์เอาไว้ได้ทั้งหมด
แต่หัวใจกลับไม่เคยที่จะเพียงพอ
อาณาจักรใจไร้ขอบเขต...หรือไฉน

ระพินไม่เหลือความภาคภูมิใจไว้ให้จิตวิญญาณได้ศรัทธาและยึดเหนี่ยวอีกต่อไป เขาอ่านข้อความในกระดาษแผ่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังว่ามันจะทำให้เขากลับฟื้นคืนสติขึ้นมาอีกครั้งแต่ไร้ผล...

บางครั้งชีวิตช่างกล้ำกลืนตรอมตรม
เสียจนไม่มีที่ว่างเหลือไว้ให้จดจำความสุขใจ

ระพินติดอยู่ในโคลนตมแห่งความทุกท้อและสิ้นหวัง ไม่มีแม้ความเชื่อมั่นที่จะดิ้นดันเอาตัวเองขึ้นมาจากหล่มเลนที่สูบดึง... บั่นทอน...เขาได้รับจดหมายพร้อมที่อยู่ของอุมาในอีกอาทิตย์ต่อมา และจดหมายฉบับนั้นเองที่เรียกให้สามัญสำนึกของเขากลับมาอีกครั้ง พร้อมกับพลังใจที่เต็มเปี่ยม เขาจะจมปลักอยู่อย่างนั้นไม่ได้ เขาต้องลุกขึ้นมาเพื่อหยัดยืนท้าทายโชคชะตา ฝ่าฟันอุปสรรคขวากหนามทั้งปวง

ความเป็นไปได้มิได้ตกหล่นอยู่ตามริมทาง
หรือร่วงลงมาจากฟากฟ้าได้เอง
นอกจากจะต้องสร้างมัน ...

ระพิน...ที่รัก
อุมากลับถึงบ้านแล้วโดยสวัสดิภาพ อุมาคิดถึงคุณมาก ตอนนี้อุมายังไม่ได้ทำงาน อาทิตย์หน้าถึงจะไปรายงานตัวที่จังหวัดและเริ่มทำงาน คุณอยู่ทางนี้เป็นอย่างไรบ้าง อุมาไม่อยากให้คุณคิดมากเลย เพราะนั่นจะทำให้คุณท้อแท้หมดกำลังใจจะทำให้ความฝันของเราไม่อาจ เป็นจริงขึ้นมาได้ ไม่ว่าคุณจะเป็นคนขับรถหรืออะไรก็ตาม คุณยังคงเป็นคนที่อุมารัก ขอเพียงคุณเป็นคนดี มุ่งมั่นสร้างตัวสร้างฐานะ สักวันเราจะสมปรารถนา อุมาเชื่อว่าคุณต้องทำได้ อุมาจะคอยให้กำลังใจและช่วยคุณอยู่ทางนี้อีกแรง เราจะช่วยกันนะคะ...ระพิน เพื่ออนาคตของเราสองคน อุมาขอยืนยันในความรักของอุมาที่มีต่อคุณ...คนเดียว ตอบจดหมายของอุมาด้วยนะคะ
รักคุณคนเดียว...อุมา

อุมาที่รัก...
บัดนี้ผมได้ยืนหยัดขึ้นมาแล้วอีกครั้งหนึ่ง ด้วยกำลังใจจากคุณ ผมคิดถึงคุณมากเช่นกัน ไม่มีวันใดเลยที่รักที่ผมจะไม่คิดถึงคุณ ผมได้งานใหม่แล้วที่บริษัทแห่งหนึ่ง ผมจะพยายามสร้างตัวสร้างฐานะและอดออม เพื่อความฝันของผม ฝันที่จะได้ใช้ชีวิตร่วมกับคนที่ผมรัก และครอบครัวเล็กๆของเราจะอย่างไรก็ตาม ถ้าหากวันใดคุณได้พบผู้ชายที่คู่ควรกับคุณ และคุณรักเขา อย่าได้ลังเลคิดถึงผมเลยนะที่รัก ผมขอให้คุณตัดสินใจเลือกในสิ่งที่ดีกว่า และได้โปรดวางใจ ผมจะไม่ตำหนิคุณเลยที่รัก
รักเหลือเกิน...ระพิน

เขากับอุมาไม่ได้พบกันอีกเลยตลอดระยะเวลาหนึ่งปีกว่า มีเพียงจดหมายโต้ตอบระหว่างกัน ที่บอกเล่าถึงอารมณ์ความรู้สึกความคิดถึง เรื่องราวและสังคมใหม่ของอุมากับความฝันที่ลางเลือนของระพิน ซึ่งนับวันยิ่งห่างไกล ห่างกันจนเขาต้องถามตัวเองเสมอว่า ทั้งเขาและอุมาต่างกำลังหลอกตัวเองกันอยู่หรือเปล่า

นอกจากพระเจ้าแล้ว
ก็มีแต่เพียงความพยายามเท่านั้น
ที่สามารถสร้างปราฏิหารย์ได้...

ระยะหลังอุมาไม่ค่อยจะมีเวลาเขียนจดหมายถึงระพิน โดยอ้างว่างานยุ่ง นานๆจะเขียนมาสักฉบับ แต่เธอยังคงรักเขาอยู่ ตามความเข้าใจของระพินและข้อความในจดหมายของเธอทุกฉบับ ซึ่งก็มีอยู่เพียงไม่กี่บรรทัดในช่วงนั้นเองที่ระพิน ได้รู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งทำงานอยู่ที่เดียวกัน เธอชื่อเพ็ญ...เป็นพนักงานขายของหน้าร้านกินอยู่กับเถ้าแก่ เพ็ญเป็นคนซื่อๆคุยสนุก เปิดเผยจริงใจ เธอชอบระพิน เขารับรู้ได้ด้วยหัวใจ และความจริงก็เป็นเช่นนั้นอาจจะเป็นเพราะระพินเริ่มเบื่อหน่ายต่อความฝัน ที่ไม่มีวันจะเป็นจริง หรืออาจเป็นเพราะความห่างเหินของอุมา ที่ทำให้เขาเผลอใจ..

มีพบ...พลัดพราก
มีโหยหา...ลืมเลือน
มีเรืองรุ่ง...สูญสลาย
รักเป็นเช่นนี้...หรือมิใช่

ระพินกับเพ็ญเริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น ความใกล้ชิดทำให้ระพินได้รู้จักเธอดีขึ้น...และรักเธอ รักอย่างเปิดเผยความรู้สึกบางอย่าง บอกกับเขาว่า ความรักระหว่างเขากับเพ็ญ จะมีแต่ความสมหวังและสมหวังเพียงอย่างเดียวเท่านั้นไม่ใช่ภาพสะท้อนที่ลวงตา ไม่ใช่ความฝันลมๆแล้งๆทุกอย่างสัมผัสได้ด้วยจริง
“พี่ต้องบอกเพ็ญหรือไม่ว่า พี่รักเพ็ญ”
ระพินกุมมือเธอไว้ และรู้สึกได้ทันทีว่าระหว่างเขากับเพ็ญไม่มีช่องว่าง ไม่มีกำแพงที่มองไม่เห็นมาขวางกั้นเอาไว้เลย
“มันยากนักหรือคะ ที่พี่จะพูดมันออกมา”
“ก็ได้...พี่รักเพ็ญ เพ็ญได้ยินชัดแล้วนะ...”
“ค่ะ...”
ระพินส่องพบตัวเองในดวงตาใสซื่อคู่นั้นของเธอ เขาสารภาพกับตัวเองหรือผู้ใดกันแน่ เขาไม่เคยเป็นตัวของตัวเองเช่นนั้นมาก่อนเลย รู้สึกโล่งสบายใจโดยที่ไม่ต้องคอยพะวงต่อจิตใต้สำนึกของตนเอง ไม่ต้องหวั่นเกรงต่อกฎเกณฑ์ทั้งปวง หัวใจของเขาพร้อมแล้วที่จะโบยบิน หัวใจดวงเดียวกันกับที่รักอุมา หัวใจดวงนั้น...หัวใจที่เคยอาดูร...ระพินตัดสินใจเล่าเรื่องราวระหว่างเขากับอุมาให้เพ็ญรับรู้ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเป็นกังวล ถ้าหากว่าเขาทั้งสองจะใช้ชีวิตร่วมกันในวันข้างหน้า หัวใจของเขาเหมือนกับว่าได้ถูกปลดปล่อย ถึงเวลาแล้วที่ระพินจะต้องเลือก ระหว่างความฝันกับความจริง ระหว่างความเป็นไปไม่ได้กับความสมหวังระหว่างดวงดาวที่อยู่ ไกลสุดฟากฟ้ากับดอกหญ้าที่อยู่ใกล้พียงแค่เอื้อม
“ขอเวลาพี่หน่อยนะเพ็ญ”
“พี่จะทำอย่างไรคะ เพ็ญไม่สบายใจเลย เพ็ญกำลังจะเห็นแก่ตัวเพราะรักพี่มากเกินไป”

อีกครั้งที่ความรักถูกกล่าวโทษ
อีกครั้งที่ความรักต้องตกเป็นจำเลย
และอีกครั้งที่สันชาติญาณ...ลอยนวล

เธอเป็นเพียงปุถุชนธรรมดาสามัญเท่านั้นเอง ระพินก็ด้วยเช่นกัน
"เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว สำหรับเราทุกคนโดยเฉพาะอุมา... เธอจะใช้ชีวิตร่วมกับพี่ได้อย่างไร พี่ยังมองไม่เห็นทางเลย จนป่านนี้แล้วอุมาคงได้คิด พี่เชื่อว่าเธอจะเข้าใจและยอมรับความจริงได้ พี่อยากให้เพ็ญคิดแต่เพียงว่า พี่ทำทุกอย่างเพื่อตัวพี่เอง เพ็ญจะรักคนที่เห็นแก่ตัวอย่างพี่ได้มั๊ย”
“นั่นทำให้เพ็ญยิ่งรักและบูชาพี่มากขึ้น เพ็ญยอมรับทุกอย่างสำหรับการตัดสินใจของพี่ ...”

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2538

นันทวิสาร :: เขียน

2010-09-19T19:19:00.004+07:00

ความรักขาวสะอาด...บริสุทธิ์
แต่เพราะมีรากเหง้ามาจากหัวใจจะ
ด่างจะดำไปบาง...จะเป็นไร

เขาและเธออยู่ที่นั่นจนเย็นเพราะอุมายังไม่อยากที่จะกลับ ระพินสังเกตเห็นว่าการที่เธอได้พูดคุยเล่าระบายออกมานั้นทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น ดวงหน้าของเธอเริ่มมีรอยยิ้มปรากฏ น้ำเสียงของเธอเริ่มสดใสชัดเจน วันนั้นระพินและอุมากลับกันจนมืด ในระหว่างทางที่นั่งอยู่บนรถสามล้อเครื่อง สายฝนก็ได้โปรยปรายลงมา ทั้งเขาและเธอขยับเข้าไปนั่งอยู่ตรงกลางเบาะจนตัวแทบจะเบียดกัน ระพินต้องเอามือกอดอกไว้เพื่อมิให้ถูกต้องตัวหญิงสาว แต่เท้าของเขาที่สัมผัสกับเท้าของอุมาโดยบังเอิญนั่นต่างหาก ที่ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหวั่นไหววาบหวิวจนตัวเบาเหมือนจะลอยได้ หัวใจกระเจิงไปแสนไกล ความรู้สึกทั้งหมดได้เลื่อนไหลมารวมอยู่ที่ปลายเท้าข้างนั้นจนหมดสิ้น เธอจะรู้สึกอย่างไร... จะเหมือนความรู้สึกของเขาหรือเปล่า ... ระพินแอบชำเลืองมอง แต่...เปล่าเลย ดูเหมือนเธอจะเป็นกังวลกับละอองฝนที่สาดเข้ามามากกว่า เธอไม่ได้คิดอะไรเลย...ระพิน

ลองค้นดูเถิดในหัวใจรกรักแต่
ต้องระวังสักนิดอาจจะมีอสรพิษซ่อนอยู่ในนั้นด้วยก็ได้

เขาเริ่มรู้สึกละอายใจ และค่อยๆเลื่อนเท้าถอยออกมาอย่างช้าๆไม่ให้เธอผิดสังเกต แล้วขยับตัวเพื่อให้เธอกระเถิบถอยเข้ามาหลบฝน ระพินเปียกชุ่มไปครึ่งตัว เขาไม่เคยลืมสายฝนที่เย็นฉ่ำชื้นชื่นใจและสัมผัสแรกของเขาในวันนั้นเลย

สุขในฝันกอดจันทร์ละเมอ...คืบเดียวเธอ...ใยห่างกันแสนไกล

ตั้งแต่วันนั้นเขากับอุมา มักจะไปไหนมาไหนด้วยกันอีกเสมอๆในวันหยุด ไปทุกที่ที่เธออยากจะไป ...เริ่มมีคนเห็นคนทั้งสองในที่ต่างๆ และเริ่มมีเพื่อนร่วมงานล้อเล่น อุมาได้แต่ยิ้มน้อยๆไม่สนใจอะไร ระพินเสียอีกที่กังวลกลัวและเขินอาย ไม่เป็นตัวของตัวเองหวาดระแวงไปหมด สายตาของผู้คนรอบข้างที่มองเขาและเธอแปลกไป รวมทั้งเจ้านายของคนทั้งสองด้วย

ครั้งแล้ว ครั้งเล่า...ที่ความรักถูกเหยียบย่ำ
ครั้งแล้ว ครั้งเล่า...ที่ความรักถูกลบหลู่ดูหมิ่น
...มนต์รักไม่เคยเสื่อมสิ้น...

ความสัมพันธ์ของเขาและเธอเริ่มมีอุปสรรคในใจของระพิน เมื่อได้รู้ว่าพี่ชายของอุมาเป็นปลัดอำเภอ เขาเริ่มคิดมากต่างๆนานาในแง่ร้าย ในขณะที่อุมายังคงวางตัวปกติ และทำงานไปตามหน้าที่ของเธออย่างเคย ระพินรู้สึกว่าตัวเองช่างอ่อนแอเสียเหลือเกิน ในช่วงเวลานั้น เขาเหมือนคนมีปมด้อยน่ารังเกียจ กำแพงหนาที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าถูกก่อขึ้นในช่องว่างที่เคยกางกั้นระหว่างเขาและอุมา ระพินตำหนิฟ้าดินตัดพ้อพระเจ้าที่ให้เขาเกิดมาจน เป็นคนขับรถต่ำต้อยไม่คู่ควรกับเธอ

ไม่ใช่แค่ไกลจนเกินฝัน
แต่ฝันนั้นยังไกลเกินกว่าจะจินตนาการ...
ไกลเกินกว่าที่จะวาดวิมานในอากาศ

บนพื้นฐานของความเป็นไปไม่ได้ ยังคงเป็นได้แค่เพียงความเพ้อฝัน ที่ระพินยังคงยึดติดอยู่กับมันทั้งยามหลับและตื่น มันเป็นลมหายใจเข้าออกของเขาไปเสียแล้ว

ระหว่างความฝันกับความจริง...แค่เปลือกตาเท่านั้นที่กั้นไว้

ระพินจะรู้สึกเป็นสุขใจเฉพาะเมื่อตอนที่ได้อยู่ใกล้ๆอุมา ได้ไปเที่ยวด้วยกัน แต่หลังจากนั้นจะเฝ้าคิด คิดอยู่คนเดียว คิดถึงอนาคต คิดถึงการพลัดพราก และเริ่มปวดร้าวรุนแรง...ซ้ำซาก เรื่องทั้งหมดจะลงเอยเช่นไรในเมื่อเขายังคงเป็นได้แค่คนขับรถแล้ววันนั้นก็มาถึง เมื่อพี่ชายของอุมามาที่บริษัทในชุดข้าราชการเต็มยศ ระพินเหมือนยาจกเมื่อเทียบกับเขา สองพี่น้องคุยกันอยู่นาน ระพินเริ่มมีลางสังหรณ์บางอย่างในทางที่ไม่ดี และมันก็เป็นจริง
“พี่อานนท์ เขามาส่งข่าวเรื่องงาน สิ้นเดือนนี้อุมาคงต้องลาออกเพื่อกลับไปทำงานที่บ้าน...”
สีหน้าของอุมาเคร่งเครียดหมองหม่น แววตาหม่นไหม้ เวลาแห่งการพลัดพรากได้เริ่มต้นขึ้นแล้วตั้งแต่วินาทีนั้น หัวใจที่บอบช้ำอยู่ก่อนแล้วของระพินเริ่มด้านชา ในโลกนี้ไม่มีอะไรอีกแล้วที่ไม่อาจแบกรับ เขาไม่อาจแข็งข้อต่อพระเจ้า เขากำลังพ่ายแพ้...พ่ายแพ้ให้แก่ความเป็นไปไม่ได้...ความเป็นไปไม่ได้ที่รู้อยู่ก่อนแล้ว

สายน้ำแห่งความจริง...เชี่ยวกราดเกินกว่าความรัก...จะขวาง

“งานอะไรครับ...”
เสียงแห่งความกลืนกล้ำผ่านลำคอของระพินออกมา เขาฝืนใจถามทั้งๆที่อยากจะแทรกแผ่นดินหนีแล้วฝังร่างตัวเองอยู่ตรงนั้น
“งานราชการในจังหวัดค่ะ พี่อานนท์เป็นคนวิ่งเต้นฝากให้ อุมาไม่อยากไปเลย...”
ระพินถึงกับน้ำตาซึม เหมือนถูกจับมัดมือชก เหมือนนักโทษที่รอประหาร เหมือนใจจะขาดรอนๆ
“อุมาไม่อยากจากคุณไปเลย อุมารักคุณ อุมารักคุณ....”

ความรักบงการแล้ว...หัวใจก็พร้อมยอมสวามิภักดิ์...แล้วด้วย...เช่นกัน

เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าตัวเองช่างเลวร้ายบัดซบเสียเหลือเกิน ที่ไม่กล้าสารภาพบอกรักอุมาก่อนหน้านี้ เป็นเพราะความขี้ขลาดไม่เอาไหนของเขาแท้ๆ.. เธอจึงต้องบีบคั้นหัวใจตัวเองเช่นนี้ อุมาสะอื้นไห้ยกมือปิดหน้าแล้วซบลงแนบอกเขา ระพินโอบร่างนั้นไว้ในวงแขนที่อ่อนล้า เหมือนกับมีเลือดก้อนหนึ่งจุกแน่นอยู่ที่ลำคอ เขารู้สึกเสียวแปลบแทบขาดใจที่ต้องกล้ำกลืนมันกลับเข้าไป น้ำตาไหลพรากออกมาโดยไม่รู้ตัว เขาต้องหลับตาเพื่อจะปิดกั้นมันเอาไว้ แต่มันกลับยิ่งไหลพรั่งพรูออกมาบาดใจ...

หากน้ำตาพูดได้...
คงครวญคราง...โหยไห้
ไหว้วอน...ร้องขอได้
โปรดเถิด...เจ็บเหลือเกินทรมานเหลือเกิน...

ระพินกำลังจะขาดใจ เขากำลังจะตาย... ระพินได้ตายไปแล้ว... ตายไปแล้ว เขาบอกกับตัวเอง บอกกับพระเจ้า... ขอพระองค์ทรงนำทาง เสียงสะอื้นของอุมาปลุกให้เขาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ที่แสนจะทรมาน ผู้หญิงในอ้อมอกเขาผู้นี้เล่า จะปล่อยเธอไว้อย่างนี้หรือ สามัญสำนึกของระพินกระตุ้นเตือน จิตวิญญาณของระพินได้หวนกลับมาอีกครั้ง กลับมาเพื่อปลดปล่อยเธอ ให้พ้นจากห้วงแห่งพันธนาการกลางทะเลน้ำตาอันหนาวเหน็บและเจ็บลึก... สู่โลกของความจริง โลกที่เธอจะต้องมีชีวิตอยู่อีกต่อไป โลกของเธอ...โลกที่ระพินคิดว่ามันอยู่กันคนละฟากกับเขา

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2538

นันทวิสาร :: เขียน

2010-09-19T19:18:00.004+07:00

หากความรักเป็นความผิด
การดิ้นรนเพื่อให้มีชีวิตรอดอยู่นั้น
...สมควรได้รับการประนาม

แต่จากนั้นต่อมาอีกไม่นาน เขาได้สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างของอุมา ในความอ่อนหวานของเธอเหมือนจะแฝงไว้ด้วยความรันทดท้อ ในความร่าเริงแจ่มใสเหมือนจะกลบเกลื่อนกล้ำกลืน แววตาของเธอบางครั้งดูเหงาเศร้าจนยากที่จะหยั่งรู้ได้ แต่ไม่ได้ลึกเกินกว่าที่ใครจะคาดคะเนเลย
ระพินไม่ได้คิดไปเอง เพราะเมื่ออุมาได้ลางานกลับไปบ้านที่จังหวัดเพชรบุรีครั้งนั้น เธอกลับมาพร้อมด้วยอาการที่ชัดเจนยิ่งขึ้น อุมาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน พูดน้อยเก็บตัวเงียบอยู่กับโต๊ะทำงาน บางครั้งเหม่อลอยเศร้าซึม จะอะไรก็ตามทีมันต้องปวดร้าวเสียจนเธอไม่อาจที่จะเก็บกั้นไว้ในแววตาได้ และจะอะไรก็ตามทีมันต้องมากมายเสียจนเธอไม่อาจที่จะปกปิดอำพราง
ระพินเฝ้าแอบมองดูด้วยความอาทรร้าวราน และถ้าหากทำได้เขาอยากที่จะรับเอาความบอบช้ำของเธอเหล่านั้นไว้เองทั้งหมด เพื่อความสดใสร่าเริงของเธอจะได้กลับคืนมาอีกครั้ง เพื่อเขา...

ก้านไม้ขีดริษยาแสงเทียน...ทั้งที่ต่างเผาผลาญตัวเองให้มอดไหม้

ระพินเข้าไปหาอุมา เธอยิ้มให้เขา เป็นยิ้มที่ปราศจากวิญญาณ รอยยิ้มของคนเจ็บปางตาย
“ครั้งหนึ่งผมเคยยืนอยู่ตรงนี้ ท้อแท้สิ้นหวัง หมดอาลัยตายอยากในชีวิต และตรงนั้น...คุณยืนอยู่ หนักแน่นมั่นคง คุณถ่ายทอดพลังชีวิตให้ผม พรมน้ำทิพย์ราดรดใจคนพ่ายแพ้ จนผมสามารถหยัดยืนขึ้นมาได้อีกครั้ง อุมาผมรู้สึกละอายใจอย่างเหลือเกิน ที่ได้รับเอาสิ่งเหล่านั้นมาจากคุณเสียหมดสิ้น จนไม่เหลือไว้สำหรับให้คุณได้เยียวยาตัวเองเลย คุณเรียกเอามันกลับคืนไปได้มั้ย เพื่อที่มันจะได้ปลุกปลอบประโลม หล่อเลี้ยงทุกอณูชีวิตของคุณให้ฟื้นคืนดังเดิม เพื่อที่ผมจะได้ไม่ต้องปวดร้าว ที่ได้แต่เพียงเฝ้ามองดูคุณทนทุกข์” หัวใจของระพินร่ำร้องวิงวอนต่อเธอ

ความเอื้ออาทร
เป็นอีกบทพิสูจน์หนึ่งของความรัก
...ที่เหลือคือร้าวราน

“อุมาเพียงต้องการเวลา เวลาเท่านั้นที่จะสมานบาดแผลครั้งนี้ได้”
คำพูดของคนบาดเจ็บ เหมือนเธอกำลังจะร้องไห้ แต่ไม่มีน้ำตาสักหยดที่เล็ดลอดออกมา มันอาจจะไหลย้อนคืนกลับเข้าไปยังที่ของมันอีก... น้ำตาเธอตกใน
“ได้โปรดอย่าให้เวลา ต้องทรมานคุณมากไปกว่านี้เลย อุมา...”
อุมาสบตาเขาเหมือนจะมองทะลุเข้าไปในก้นบึ้งของหัวใจ และถ้าหากว่าเธอสามารถเห็น เธอจะพบตัวเองอยู่ที่ข้างในนั้น...ในหัวใจที่อาบรักร้าวรานของระพิน

หัวใจบรรจุโลกเอาไว้ได้ทั้งใบ...แต่ซ่อนรักในใจนั้นกลับยากยิ่ง

“ผมขอโทษ ที่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของคุณ...อุมา ผมเพียงแต่ไม่อยากเห็นคุณต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ผม...”
“ไม่เป็นไรค่ะระพิน คุณช่วยเตือนสติอุมาได้มากทีเดียว ขอบคุณมากค่ะ”
เพียงแค่นั้นเองที่เขาสามารถทำได้เพื่อคนที่รัก เพื่อดวงใจของเขา และก่อนที่ระพินจะก้าวพ้นออกมาจากห้องนั้น...
“พรุ่งนี้ อุมาจะไปสวนลุมพินี เราไปด้วยกันนะคะ”
หูของระพินไม่ได้ก่อกบฏ ทุกสัมผัสยังคงรู้สึก เธอยิ้มให้เขา แม้เพียงนิดเดียวที่มุมปาก แต่ความหมายนั้นแสนจะยิ่งใหญ่ ระพินตื่นเต้นดีใจอย่างบอกไม่ถูก พรุ่งนี้เป็นวันหยุด และคืนนั้นก็ช่างยาวนานเสียนี่กระไร นานเสียจนเขาคิดไปว่าเวลาได้หยุดนิ่งเสียแล้วกระมัง โลกหยุดหมุนแล้วหรือ...

การรอคอยไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว
ไม่ว่าจะนานสักแค่ไหน
ก็ทำให้ทรมานใจได้ทุกครั้ง
แม้จะสักแค่เพียงอึดใจเดียว

เช้าวันนั้น เขาและเธอพบกันตามที่นัดหมาย ระพินไปถึงก่อนและหลบอยู่ตรงมุมหนึ่ง เมื่อเห็นอุมาเดินลงมาจากรถจึงเข้าไปหา และพยายามที่จะอยู่ห่างๆเธอ วินาทีนั้นชายหนุ่มหวาดกลัวสารพัด กลัวคนที่รู้จักเห็น กลัวเธอจะถูกนินทา กลัวเธอจะรังเกียจ กลัวความรู้สึกต่ำต้อยของตนเอง กลัวจนแม้กระทั่งเงาของตัวเอง อนิจจา...ระพิน

ความยุติธรรม...
บรรณาการขนมปังชิ้นหนึ่งให้เศรษฐี
แล้วโยนขนมปังอีกชิ้นหนึ่งให้ยาจกหิวโซ

สีหน้าและท่าทางของอุมายังไม่ดีไปกว่าวันก่อนเท่าไรนัก เซื่องซึม...เหมอลอย วันวาน...ยังผลาญใจ แต่เธอมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน ครบถ้วนจริงๆ และดูเหมือนว่าจะมากกว่าระพินเสียด้วยซ้ำไป
ที่นั่น... ระพินเดินตามหลังอุมาอยู่ห่างๆ จมูกได้กลิ่นหอมที่โชยมาจากตัวเธอ เขาแอบสูดเข้าไปจนสุดขั้วหัวใจ อุมาเดินทอดน่องช้าๆเหมือนใช้ความคิด แต่ระพินกลับเดินช้ากว่า หลายครั้งที่หญิงสาวต้องหยุดเดินเพื่อรอเขา

ความรักศักดิ์สิทธิ์...สวยงาม...ถ้าปราศจากกฎเกณฑ์

“อุมาคิดว่ามาที่นี่คนเดียวเสียอีก คุณลำบากใจมากนักหรือคะที่จะเดินกับอุมา อุมาอยากมีใครสักคนอยู่ใกล้ๆ เพื่อที่อย่างน้อยจะได้ไม่ต้องรู้สึกโดดเดี่ยวลำพังคนเดียว”
ระพินไม่ยอมห่างเธออีกแล้วแม้แต่ก้าวเดียว จมูกของเขายังคงได้กลิ่นหอมจากตัวเธออยู่ตลอดเวลา จนเขาคิดกลัวว่ามันจะจืดจางไปเพราะเขาเป็นต้นเหตุ ทั้งสองเดินไปได้สักพักก็หยุดนั่งที่ริมขอบสนามหญ้าข้างสระน้ำใหญ่ ทั้งเขาและเธอต่างนิ่งเงียบ ระพินไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหนดี ได้แต่ปล่อยให้เวลาผ่านไป ผ่านไป และดูเหมือนว่ามันจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเสียจนเขารู้สึกเสียดาย
ทุกครั้งที่มองไปที่หอนาฬิกาเบื้องหน้า เวลาผ่านไป ผ่านไป... เขากับเธอนั่งกอดเข่าอยู่ไม่ห่างกันนัก หลายครั้งที่ระพินแอบมองเธอ เป็นครั้งแรกที่เขาได้มีโอกาสมองเธอในระยะประชิดเช่นนี้ สายตาของอุมามองเหม่อไร้จุดหมาย ระพินไม่อาจรู้ได้เลยว่าเธอจับจ้องไปที่ใด

ดวงตาแม้ไม่บอดมืด...แต่บางครั้งกลับมองไม่เห็นอะไรเลย

“ระพิน มีคนรักแล้วหรือยังคะ”
อุมาถามขึ้น เธอไม่ได้มองหน้าชายหนุ่มด้วยซ้ำไป
“อย่าเรียกว่าคนรักเลยครับ”
“หมายความว่าอย่างไรคะ มีหรือไม่มีกันแน่”
เขาจะตอบเธอได้อย่างไร พระเจ้าเท่านั้นที่รู้

เมื่อดวงใจมีรักจึงได้รู้ว่า
...ชีวิตมีบางสิ่งบางอย่างที่ขาดหาย
บางสิ่งบางอย่าที่รอให้เติมเต็ม

“อย่าสนใจเลยครับ แล้วคุณล่ะอุมา...”
เขาเลี่ยงไป แต่ฉุกคิดได้ว่าไม่ควรย้อนถามไปอย่างนั้น เขาไม่แน่ใจว่าจะยอมรับสภาพตัวเองได้แค่ไหน
“มีแล้วค่ะ เรารักกันตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย”
เหมือนวิญญาณกำลังจะลอยออกจากร่าง เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ระพินเหมือนจะขาดใจ ที่ทรวงอกเหมือนถูกกดทับด้วยของหนัก หายใจเข้าออกขัดข้องไปหมด

รักตัวเองเป็นอีกรูปแบบหนึ่งของความรัก
แม้จะไม่สง่างามนัก...แต่ก็ชอบธรรม...

“...เขาเพิ่งแต่งงานไปเมื่อสองอาทิตย์ก่อนนี้เอง...”
น้ำเสียงนิ่งๆของเธอ ได้ทะลายภูเขาที่ทับอยู่บนอกของระพิน ให้อันตรธานหายไปราวปาฏิหารย์ วิญญาณยังคงอยู่กับร่างเดิม เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก จากการที่ได้พูดคุยกันในวันนั้น ทำให้เขาได้รู้ว่า แท้ที่จริงแล้วหญิงสาวกำลังอกหักหัวใจของเธอกำลังแตกสลาย ระพินไม่แน่ใจว่าวันนั้นเขาเวทนาสงสารเธอหรืออะไรกันแน่ เขาเหมือนได้เห็นแสงสว่างรำไรริบรี่อยู่ที่ปลายอุโมงค์ ทั้งที่อาจจะเป็นแค่เพียงแสงหิ่งห้อย แต่ที่ลึกลงไปในใจนั้น...แอบหวัง

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2538

นันทวิสาร :: เขียน

2010-09-19T19:17:00.003+07:00

เวลา...ซาตาน...พระเจ้า
ต่างกันที่ความเชื่อ
เหมือนกันที่...ไร้ตัวตน

อรุณรุ่งเปิดฟ้า ดวงอาทิตย์โผล่พ้นทิวเขา ภายใต้กิ่งก้านใบที่ทอดยาวของต้นหางนกยูง ปรากฎร่างของชายชราผมหงอกขาวโพน โหยหาวันวานที่ไม่อาจจะหวนคืน ดอกหางนกยูงสีส้มที่ยังคงหล่นร่วง เหมือนจะหว่านประโลมให้กับความตรอมตรม อาหารเช้าที่จืดชืดกับแสงแดดหม่นๆริมระเบียง...อ้างว้างเปล่าเปลี่ยว

การพลัดพราก...ไม่จะจากไป...หรือตายจากรดชาดก็มิได้เจือจางไปกว่ากันเลย

ในคืนที่พระจันทร์ทอแสงเฉิดฉาย ยายกับตาตำข้าวในร่างเงาของเจ้ากระต่ายน้อย กับดวงดาวที่เปล่งแสงระยิบระยับ...กลับไร้ค่าขมขื่นเมื่อฝืนมอง

พระเจ้าไม่เคยลืมลูกแกะ...ที่พลัดหลงอยู่ในทุ่งแล้งของพระองค์เลย

สุขภาพของระพินเริ่มทรุดโทรมซูบผอม ชายชราไม่มีกำลังที่จะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป เขาใช้เวลาที่เหลืออยู่ในช่วงสุดท้าย เขียนบันทึกเรื่องราวบางช่วงชีวิต ฝากไว้กับบุญทองเพื่อมอบให้ลูกชายคนเดียวของเขา คืนนั้นหลังจากที่บุญทองขอแยกตัวกลับไปบ้านที่อยู่ทางท้ายไร่นายแพทย์นพพรอยู่คนเดียว ที่กระท่อมซึ่งไม่ต่างไปจากสุสานเลย บรรยากาศวังเวงเงียบสงัด แปลกที่เขาไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย แต่กลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดเมื่อมองผ่านความมืดไปที่เนินดิน... อนุสรณ์สถานแห่งความเป็นนิรันดร์ พ่อของเขากับผู้หญิงที่รักคนนั้นกำลังหลับ นายแพทย์นพพรเปิดสมุดบันทึกของพ่อและเริ่มอ่าน...

อาจจะเป็นเพราะพระเจ้าเหงา
จึงได้สร้างโลกนี้ขึ้นมา
เพื่อให้เป็นโรงมหรสพของพระองค์
ทุกชีวิตเป็นเสมือนตัวละครตัวหนึ่ง
ที่ถูกกำหนดบทบาทไว้แล้ว...

สำหรับผู้หญิงที่สูงส่งและมีจิตใจที่ดีงามเช่นอุมา ระพินทำได้แค่เพียงรักและบูชา และเก็บความรู้สึกเหล่านั้นไว้ ในซอกที่ลึกที่สุดของหัวใจอย่างเจียมตัว แต่สำหรับเพ็ญ... ผู้หญิงที่พร้อมและเท่าเทียมกับเขา เขาไม่ใช่แค่เพียงรัก แต่ยังปรารถนาที่จะได้ใช้ชีวิตร่วมกับเธอ มันเป็นความหวังของระพิน เป็นความตั้งใจจริงของเธอและเขา อาจเป็นเพราะเขาพบเธอช้าเกินไป หรืออาจจะเป็นเพราะจิตใจที่เข้มแข็งเด็ดเดี่ยวในรักของอุมา หรืออาจเป็นเพราะระพินไม่อาจที่จะแยกเป็นสองร่างได้ โศกนาฏกรรมครั้งนี้จึงเกิดขึ้น ระพินได้แต่ตำหนิตัวเองที่ทำผิดต่อทุกคนที่เขารัก แต่เมื่อวันเวลาไม่อาจย้อนคืนกลับมาได้อีก เขาจึงขอเพียงให้ลูกชายได้เข้าใจ เพื่อที่บาดแผลครั้งนี้จะได้ไม่ต้องติดตัวลูกชายของเขาไปจนชั่วชีวิต ระพินยังหวังว่าวิจารณญาณที่ถูกต้องของลูกชาย จะไม่ทำผู้เป็นแม่ต้องเจ็บช้ำมากไปกว่าที่ได้รับอยู่

ความรัก...
ใครบ้างเล่า...ห้ามได้
เมื่อหัวใจบงการจะปวดร้าวสักเพียงใด
เจ็บช้ำสักแค่ไหน...
ก็ยังดิ้นรน...ไขว่คว้า

ระพินเป็นเพียงเด็กติดรถส่งของ ความรู้แค่ชั้นมัธยมต้น ขณะนั้นอุมาเป็นนักศึกษาฝึกงานบัญชีอยู่ที่บริษัทเดียวกัน เธอไม่ใช่คนสวย เสน่ห์ของอุมาอยู่ที่ความอ่อนหวานและจิตใจที่ดีงาม ร่าเริงไม่ถือตัว ระพินเฝ้าหมายปองดอกฟ้าอยู่เงียบๆ เขาพยายามมานะบากบั่น จากเด็กติดรถส่งของจนมาเป็นคนขับรถในที่สุด แค่นั้นเองสำหรับเขาผู้ยากไร้...เป็นได้อย่างมากก็แค่คนขับรถ เขาไม่เคยแสดงออกถึงความรู้สึกที่มีต่ออุมา ระพินกล้ำกลืนปกปิดซ่อนมันไว้ในใจ

ความรักงอกงามอยู่ในจิตนาการ..ผลิดอกแย้มบานอยู่ในความระทม

ต่อมาอุมาเรียนจบและได้รับบรรจุให้เป็นพนักงานของบริษัท ในขณะที่ระพินยังคงเป็นคนขับรถส่งของผู้ต่ำต้อยเจียมตัวเช่นเดิม หนทางไปสู่รักมืดมน มีแต่ความเป็นไปไม่ได้กับความเป็นไปไม่ได้...และความขลาดกลัว เขากำลังเอื้อมดาวทั้งที่เท้าทั้งสองยังคงย่างเหยียบอยู่บนดิน การทำงานทำให้เขาและเธอได้ใกล้ชิดกันบ้างในบางครั้ง แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ระพินร้าวลึก อุมามักจะชวนเขาพูดคุยอยู่เสมอ บางครั้งระพินจะรู้สึกเป็นสุขจนลืมวรรณะคนขับรถของตนเอง แต่เขาหนีความจริงไปได้ไม่ไกล ที่สุดสิ่งที่อยู่ในใจมันก็ได้เริ่มกัดกร่อนอารมณ์ทีละน้อย...ทีละน้อย ทุกวัน...ทุกวัน

สุดฟากฟ้าสุดมือ...เอื้อมไป...ว่างเปล่า...

ระพินหันหน้าเข้าหาเหล้า ทุกวันหลังเลิกงานเขาจะดื่มแต่เหล้าเมาหัวราน้ำ กับเพื่อนที่ทำงานบ้าง คนเดียวบ้าง ไม่มีใครสนใจเหลียวแลในความผิดปกติของเขาเลย ไม่มีใครเลยจริงๆนอกจากเธอ... อุมาวันนั้นระพินเข้าไปเซ็นต์รับเงินเดือนที่ฝ่ายบัญชี ในห้องมีเพียงเขากับอุมาซึ่งทำหน้าที่จ่ายเงินและความเงียบ...ระทึก
“ทำไมเดี๋ยวนี้หัดดื่มเหล้าเมายา มีอะไรหรือเปล่าคะ ระพิน”
อุมาทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลจริงใจ หัวใจของระพินเริ่มตระหนกสั่นไหว
“ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่อยากดื่มก็เท่านั้น”
เท่านั้นเอง เขาจะทำอะไรได้มากไปกว่านั้นเล่า

กับความรักเร้นที่ร้าวลึก...หัวใจเหมือนละลายแหลกเหลว...อยู่ในอเวจี

“แต่อุมารู้จักคุณมานาน ไม่เคยเห็นคุณทำตัวเหลวใหลให้ร้ายตัวเองอย่างนี้มาก่อนเลย”
เธอมองเขาเหมือนจะค้นหาบางสิ่ง ระพินเหมือนตกเป็นจำเลยในขณะนั้น
“คนเรามันเปลี่ยนแปลงกันได้ ไม่ใช่หรือ” เขาไม่ต้องการคำตอบเลย ไม่ต้องการเลยจริงๆ
“ใช่ค่ะ คนเรานั้นเปลี่ยนแปลงกันได้เสมอ แต่ก็น่าจะเป็นไปในทางที่ดี คุณไม่น่าทำตัวให้ตกต่ำเช่นนี้เลย อุมามองคุณผิดไป อุมาเคยนึกชื่นชมคุณที่ไม่ย่ำอยู่กับที่ พยายามดิ้นรนหาสิ่งที่ดีกว่าให้ชีวิต เดี๋ยวนี้คุณเป็นคนขับรถ ไม่ใช่คนยกของเหมือนแต่ก่อน คุณโตขึ้น อุมาไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้”
ระพินรู้สึกอบอุ่นอยู่ข้างในลึกๆ และเริ่มกลัวใจตัวเอง

คิดถึง...ทั้งที่อยู่ตรงหน้า..โอ้...ความรักช่างลึกล้ำ...เร้นลับ

“เลิกเสียเถอะค่ะ อย่ามอมเมาตัวเองอีกเลย อนาคตยังอีกไกล มีอะไรที่อุมาพอจะช่วยได้บ้างมั้ยคะ บางทีถ้าคุณได้พูดได้ระบายเสียบ้าง จะทำให้สบายใจขึ้นนะคะ อุมายินดีรับฟังค่ะ...”
ระพินหวั่นไหวสะท้าน ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเธอ หัวใจของระพินมันอยากจะร้องทุกข์...แต่จะกับใครกันเล่า
“ขอบคุณ สำหรับความห่วงใยของคุณ ไม่ต้องกังวลหรอกผมไม่ทำให้เสียงาน อีกอย่างผมมันก็แค่คนขับรถ ไม่มีค่าอะไรที่คุณจะมาสนใจใยดี”

เพราะจิตวิญญาณไม่ยอมคุกเข่า...หัวใจจึงถูกเชือดเฉือน

“คนขับรถไม่ใช่คนหรืออย่างไรคะ เราต่างทำงานทำหน้าที่ของเรา เราเท่ากันค่ะ”
เธอพูดโดยไม่ได้หยุดคิดด้วยซ้ำไป คำพูดประโยดนั้นของอุมา ดั่งน้ำทิพย์ชะโลมรดลงกลางทะเลทรายอันแห้งแล้งอับเฉาในใจของระพิน ให้ฉ่ำชื่นขึ้นมาอีกครั้ง มันทำให้เขากล้า... กล้าที่จะมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

แขนต่างหากที่สั้นเกินไป...ดวงดาวไม่ได้ไกลเกินเอื้อมคว้า

“คุณคิดอย่างนั้นจริงๆหรือ”
ดวงตาของระพินคาดคั้น ดวงใจของเขาอ้อนวอน...รอคำตอบ
“ทำไมคะ อุมาพูดผิดตรงไหน คุณต้องรู้จักให้เกียรติตัวเองบ้าง คุณมีค่าเสมออย่างน้อยก็สำหรับตัวเอง ถ้าคุณเพียงแต่ทำตัวของคุณให้มีค่า หยุดกดขี่ตัวเองเถอะค่ะ”
คำพูดในวันนั้นของอุมา ระพินจำได้ทุกประโยค ทำให้เขามีกำลังใจที่จะสู้...สู้กับอะไรก็ได้... สู้กับสิ่งที่ไม่มีตัวตน... สู้กับจิตใต้สำนึกของตัวเอง... สู้กับมหิทรานุภาพแห่งความเป็นไปไม่ได้

ชัยชนะ...
แม้จะต้องแลกมาด้วยชีวิต
ก็ยังดีกว่าที่จะต้องมีชีวิตอยู่อย่างผู้แพ้
สูญเสีย...เจ็บปวด...ชั่วชีวิต

ระพินเลิกมอมเมาตัวเอง ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอุมาเริ่มดีขึ้น ระพินเริ่ม ไม่รู้สึกประหม่าที่จะพูดคุยทักทายกับเธอ และเริ่มเรียนรู้ที่จะปวดร้าวอย่างเป็นสุข การที่ได้พบได้พูดคุย ได้อยู่ใกล้ๆคนที่รัก มันก็น่าจะเพียงพอแล้วมิใช่หรือสำหรับคนยากไร้เช่นเขา...

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2538

นันทวิสาร :: เขียน

2010-09-19T19:16:00.003+07:00

ในโลกนี้มีเรื่องราวมากมายที่รอการรับรู้
มีความจริงมากมายที่รอให้ปวดใจ

เข้าเขตอำเภอปากช่องด้วยเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงเศษ และเลยตัวอำเภอไปไม่ไกลเท่าไรนัก นายบุญทองก็เลี้ยวรถเข้าสู่ถนนลูกรัง ใต้ร่มเงาของต้นหางนกยูงที่กำลังออกดอกสีส้มสดเต็มต้น เบื้องหน้าคือกระท่อมไม้ที่ห้อมล้อมด้วยหมู่ต้นเฟื่องฟ้าหนาแน่น
“ถึงแล้วหมอ คุณพ่อของคุณอยู่ข้างในนั้นรีบไปเถอะ”
นายแพทย์นพพรรีบลงจากรถเดินกึ่งวิ่งผ่านเนินหญ้าเข้าไปในกระท่อมไม้หลังนั้น และเมื่อเขาผ่านเข้าประตูไป พระเจ้า... ร่างของชายชราผมหงอกขาวโพนที่นอนซมอยู่บนเตียงนั่น... คือพ่อของเขานั่นเอง นายแพทย์นพพรผวาเข้าไป
“พ่อ พ่อ พ่อครับผมมาแล้ว”

เปลือกตาที่สั่นระริกของชายชรา ค่อยๆแย้มเปิดขึ้นด้วยความยากลำบาก นายแพทย์นพพรรีบจับชีพจรของพ่อ โอ้พระเจ้า...เขารู้สึกเย็นสะท้านกลางแผ่นหลัง เขามาช้าไปชีพจรของชายชราเต้นช้าลง ช้าลงและกำลังจะหยุดเต้น ร่างของชายชราผู้เป็นพ่อซูบผอมจนแทบจะเหลือเพียงหนังที่ห่อหุ้มกระดูก เขารวบรวมกำลังเท่าที่ยังเหลืออยู่เพียงน้อยนิด บีบมือลูกชายแผ่วเบา... เขามีกำลังเหลือเพียงเท่านั้น ก่อนที่เปลือกตาจะปิดลงและมือของเขาก็หมดกำลังคลายออกช้าๆ

ระหว่างความเป็นกับความตาย
หนาวเหน็บและ...เจ็บแปลบ

นายแพทย์นพพรร้องไห้คร่ำครวญซบหน้าลงบนร่างที่ไร้วิญญาณของผู้เป็นพ่อ พ่อรอเขาอยู่ รอที่จะพบหน้าลูกชายเป็นครั้งสุดท้าย และรอจนวินาทีสุดท้ายบุญทองนั่งน้ำตารินไหลอาบแก้มอยู่ข้างๆปลายเท้าชายชรา
ผู้จากไป และซบหน้าลงตรงนั้น ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปยืนที่ราวระเบียงหน้ากระท่อม ด้วยใบหน้าที่ยังคงชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำตา

ชีวิตเกิดมาพร้อมกับลมหายใจ
และจากไป...พร้อมกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายด้วยเช่นกัน

เขาจากไปแล้ว จากไปอย่างไม่มีวันกลับ เพียงสัมผัสสุดท้ายเท่านั้นที่แทนคำร่ำลา โอ้...พระเจ้า... เขาต้องการเพียงเพื่อจะพบลูกชายในวาระสุดท้ายของชีวิตเท่านั้นนะหรือ นายแพทย์นพพรกราบลงที่แทบเท้าร่างไร้วิญญาณของผู้เป็นพ่อ แล้วลุกขึ้นตามหลังบุญทองออกไป สายตาของบุญทองมองตรงไปที่ปากทางเข้าไร่ และรำลึกถึงภาพในอดีตที่ไม่เคยลางเลือนไปจากความทรงจำ

จากอดีต...สู่ปัจจุบัน
จากมิติหนึ่ง...สู่มิติหนึ่ง
ความคิดคำนึง...มโนภาพผ่านกำแพงกาลเวลา

เช้าตรู่วันนั้นที่ปากทางเข้าไร่ ปรากฎร่างของชายสูงอายุในชุดซาฟารีสีน้ำเงินเข้ม ก้าวลงมาจากรถโดยสารประจำทางพร้อมกระเป๋าเดินทาง เขาไม่ได้เดินผ่านซุ้มประตูเข้ามาในทันที รถโดยสารคันนั้นค่อยๆเคลื่อนออกไป แต่เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น สายตาจ้องมองไปที่รั้วลวดหนาม ซึ่งเรียงรายไปด้วยผืนผ้าเช็ดหน้าหลากสี ผูกปมห้อยเป็นทิวแถวอยู่ที่ลวดหนามเส้นบนสุดข้างซุ้มประตูทั้งสองฝั่ง ตั้งแต่มุมรั้วด้านหนึ่งห่างกันเป็นช่วงๆ ตลอดแนวจรดเสาซุ้มประตู และข้ามไปอีกด้านหนึ่งเพียงช่วงสั้นๆไม่กี่ผืน สายลมที่พัดกรรโชกมาในยามนั้น ชายผ้าพลิ้วสะบัดไหว คล้ายทักทายต้อนรับผู้มาเยือน เขาก้มมองไปตามพื้นทางเดินเบื้องหน้า ซึ่งเกลื่อนกลาดไปด้วยดอกหางนกยูงสีส้มแสดที่ร่วงลงมา กิ่งใบแผ่กว้างเป็นร่มเงาตลอดทั้งสองฝั่ง และที่สุดทางสายดอกหางนกยูงนั้น ภายในรั้วเฟื่องฟ้าหลากสีโดดเด่น กระท่อมไม้ชั้นเดียวยกพื้นหลังนั้น ประตูแง้มเปิดกว้างเหมือนรอคอยใครบางคน

ความรักล่ามหัวใจไว้กับความผูกพัน
กักขัง...รอคอยให้เวลา...ดูแล

ภาพในเช้าวันนั้นยังคงติดตาตรึงใจของบุญทอง ซึ่งยืนมองออกมาจากท้ายไร่ข้าวโพด ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก เขาผู้นั้นเดินผ่านซุ้มประตูเข้ามา จนบุญทองเริ่มสะกิดใจ เมื่อเขา... ชายผู้นั้นได้เอื้อมมือไปแก้ปมผ้าเช็ดหน้าเหล่านั้น และเก็บเอาลงมาจนหมดสิ้น
“ใช่แน่แล้ว...”
บุญทองพึมพำกับตัวเองลิงโลดดีใจ วิ่งไปที่กระท่อมน้อยในหมู่มวลพุ่มเฟื่องฟ้าหลังนั้น
“อาเพ็ญ อาเพ็ญ เขามาแล้ว เขามาแล้ว”
บุญทองวิ่งไปตะโกนไป บุคคลที่อาหญิงของเขารอคอยมานานแสนนาน บัดนี้ได้มาถึงแล้ว ...เขามาแล้ว ดวงอาทิตย์เริ่มจะโผล่พ้นทิวเขาทางฝั่งตะวันออก สาดส่องแสงรองเรือง ที่ระเบียงหน้ากระท่อมปรากฎร่างของสตรีสูงวัยผู้หนึ่ง ยืนเกาะราวระเบียงเพ่งมองไปเหนือรั้วพุ่มเฟื่องฟ้า ไกลออกไปที่ประตูทางเข้า ก่อนจะถลารีบลงมาหยุดยืนอยู่ตรงที่หน้ารั้วทางเข้าสู่อุทยานของเธอ และเพ่งพินิจมองดูอีกครั้ง... และอีกครั้งฝ่ามือทั้งสองของเธอยกขึ้นปิดแนบหน้า แล้วค่อยๆเลื่อนต่ำลงมาช้าๆ ที่มองเห็นเป็นเพียงภาพฝันที่คุ้นเคย... มโนภาพในความคิดคำนึง หรือความจริงกันแน่...

ความจริงบางครั้งเหมือนฝัน...ทั้งที่อยู่กันคนละโลก

เธอก้าวไปข้างหน้าและไม่ไกลนัก เขาผู้นั้นกำลังเดินใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาพร้อมกับหอบผ้าเช็ดหน้าในอ้อมแขนข้างหนึ่ง ยิ่งใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา เสมือนมีพลังดูดดึงทั้งเขาและเธอให้ก้าวเร็วขึ้น เร็วขึ้นทุกที และทุกก้าวย่างบนผืนพรมดอกหางนกยูง เธอมองไม่เห็นสิ่งใดอีกแล้วนอกจากเขา เขาผู้ที่มาหยุดยืนอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม... แค่เอื้อมเท่านั้น
“ไม่ต้องรออีกแล้ว…เพ็ญ”
นั่นเป็นประโยคแรกที่เขากล่าว ประโยคที่ได้ปลดปล่อยเธอให้พ้นจากโซ่ตรวนแห่งกาลเวลา คำพูดที่ทำให้การรอคอยของเธอเหลือเพียงแค่อึดใจเดียว ก่อนที่มันจะถูกทลายลงด้วยแสนยานุภาพที่ไร้ตัวตน

ความปลื้มปิติกระทบความตื้นตัน...กลั่นตัวเป็นหยาดน้ำตา

เธอซบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาแนบอยู่กับอกนั้น สองแขนสวมกอดสะอื้นไห้
“ในที่สุดพี่ก็มา... พี่มาแล้วจริงๆด้วย เพ็ญไม่ได้ฝัน”
เธอเพ้อพร่ำรำพัน ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่อย่างนั้นในอ้อมแขนของเขาที่โอบรัดเธอไว้แน่นเช่นกัน
“หัวใจพี่อยู่ที่นี่ พี่มาหาหัวใจของพี่...”และเมื่อเขาหลับตาลง หยาดน้ำใสที่ขังเอ่ออยู่ก่อนแล้วที่ขอบตาทั้งสองของเขาก็ล้นรินร่วงลงมาจนหมดสิ้น

ถ้าความรักคือการลงทุน
การรอคอยก็เป็นส่วนหนึ่งของต้นทุน

บุญทองยืนสงบนิ่งมองดูอยู่ข้างกระท่อม เพียงรอยยิ้มที่ปนเปื้อนอยู่กับน้ำตาบนใบหน้าของเขาเท่านั้น ที่สามารถบอกได้ถึงความรู้สึกที่อยู่ข้างในนั้น และน้ำตาของเขาก็ได้ไหลซึมออกมาอีกครั้ง เมื่อเขาได้ถ่ายทอดภาพในความทรงจำของเขาในวันนั้น ให้นายแพทย์นพพรได้รับรู้ นายแพทย์นพพรนิ่งเงียบ จากคำบอกเล่าของบุญทอง เสมือนหนึ่งตัวเขาเองได้เข้าไปมีส่วนร่วมรู้เห็น และสัมผัสกับเหตุการณ์เหล่านั้นด้วยตัวเอง
“อาเพ็ญ ยอมที่จะแลกเวลาครึ่งหนึ่งของชีวิตที่เหลือ กับเวลาเพียงเศษเสี้ยวเดียวในบั้นปลายของชีวิต ทุกลมหายใจเข้าออก แต่ละวินาทีที่ผ่านไปมันไม่เคยสูญเปล่า สำหรับอาเพ็ญนั่นคือการรอคอย รอคอยด้วยชีวิต...”
บุญทองเหมือนจะรำพัน น้ำเสียงของเขาเริ่มสั่นคลอจนนายแพทย์นพพรรู้สึกสลดใจ

เวลาไม่เคยล่าช้าหรือมาก่อนกำหนด
เวลาได้พิสูจน์แล้ว
เวลาได้ตอบคำถามแล้ว
เวลาไม่เคยบิดเบือน

“ทุกปีอาเพ็ญจะเอาผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่ ไปผูกติดไว้ที่ลวดหนามรั้วทางเข้า ถ้าคนที่ท่านรักผ่านมาเขาจะได้รู้ว่าอาเพ็ญยังคอยเขาอยู่ เขาจะไม่ลังเลเลยที่จะเดินเข้ามา ผมเฝ้าดูผ้าเช็ดหน้าพวกนั้นเพิ่มขึ้นทุกปี ทุกปี ปีแล้วปีเล่า... สำหรับผมแล้วมันไม่คุ้มกันเลย แต่สำหรับอาเพ็ญผู้น่าสงสาร แม้เพียงเศษเสี้ยวเดียวของวินาที ก็สามารถทดแทนวันเวลาที่สูญเสียไปทั้งหมดได้”

นายแพทย์นพพรไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบนโลกนี้ได้ มันน่าจะเป็นบทละครเศร้าเสียมากกว่า อะไรที่ทำให้ผู้หญิงอาภัพคนนั้น มั่นคงและรอคอยได้นานถึงเพียงนั้น ความรักหรือ...มันมีอนุภาพมากมายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ...

ความรัก ทางผ่านของพระเจ้าสู่มวลมนุษย์

“ผมเคยชิงชังเคียดแค้นพ่อของคุณที่ปล่อยให้อาเพ็ญต้องทุกทรมานรอคอย แต่เมื่อผมได้เห็นท่านครั้งแรกในวันนั้น ผมแทบจะกราบแทบเท้าของท่าน ความรู้สึกชิงชังหายไปหมดสิ้น ผมศรัทธาในความเป็นลูกผู้ชายของท่าน บูชาการมาของท่าน เพราะนั่นเปรียบเสมือนการชุบชีวิตของอาเพ็ญ ให้ฟื้นคืนขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง”

นายแพทย์นพพรเริ่มเข้าใจผู้เป็นพ่อของเขาอย่างถ่องแท้ พ่อจะสุขอยู่ได้อย่างไรทั้งที่รู้ว่าใครคนหนึ่งกำลังรอคอยอยู่... และทุกครั้งที่ผ่านปากช่อง ผ่านไร่ที่มีผ้าเช็ดหน้าผูกติดอยู่ที่รั้วลวดหนามและเห็นผ้าเช็ดหน้าเหล่านั้นเพิ่มขึ้น...เพิ่มขึ้นทุกปี พ่อจะรู้สึกเจ็บร้าวสักเพียงใด พ่อจะมีชีวิตอยู่บนความขมขื่นของคนอีกคนหนึ่งได้อย่างนั้นนะหรือ

ความลับของผู้เป็นพ่อมักจะยิ่งใหญ่เสมอ โอ้...พระเจ้าท่านได้สร้างเขาขึ้นมาด้วยอวัยวะส่วนใดของพระองค์กันแน่...
"แล้วตอนนี้ อาเพ็ญอยู่ที่ไหนครับ”
“อาเพ็ญ รอพ่อคุณอยู่ที่นั่น...”
บุญทองหันมองไปที่เนินดินกลางสนามหญ้าเขียวขจีเบื้องหน้า นายแพทย์นพพรรู้ได้ทันทีว่านั่นไม่ใช่แค่เนินดินอย่างที่คิดแต่แรก ...แต่เป็นหลุมศพ ภายใต้ผืนดินกลบฝังร่างของหญิงผู้ภักดีรอคอย และการรอคอยของเธอก็ได้สิ้นสุดลงแล้ว...อีกครั้งหนึ่ง

ณ ที่ตรงนั้น...แสนยานุภาพแห่งการรอคอยของเธอยังคงทรงอนุภาพอยู่เหนือเนินดิน นายแพทย์นพพรก้มกราบลงพร้อมกับช่อเฟื่องฟ้าบูชาให้กับความรักและการรอคอยอันเป็นสรณะของเธอ และถ้าหากว่าเธอสามารถรับรู้ได้ถึงจิตวิญญาณของเขา เขา...เทิดทูนเธอ

ความรักเป็นเพียงความรู้สึกหนึ่ง
ที่ซุกซ่อนปะปนอยู่ในอารมณ์
...มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมา...เพื่อประทังชีวิต

เขากลับเข้าไปในห้องนั้นอีกครั้ง เงียบสงบ...พ่อของเขากำลังนอนหลับ...พักผ่อน นายแพทย์นพพรดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหน้าพ่อ บางทีแสงสว่างที่เล็ดลอดเข้ามาอาจจะรบกวนการนอนอันเป็นนิรันดร์ของผู้เป็นพ่อ เขามองเหลียวไปรอบๆ ดวงวิญญาณของพ่ออาจจะยังคงวนเวียนอยู่ในห้องนั้น และอาจจะกำลังมองดูเขาอยู่ ผ้าเช็ดหน้าหลายสิบผืนถูกพับวางเก็บไว้อย่างดี บนชั้นในตู้กระจกมุมห้อง นายแพทย์นพพรสังเกตเห็นว่าผ้าเช็ดหน้าบางผืนมีรอยขาดหวิ้น บางผืนสีซีดจาง มีอยู่เพียงไม่กี่ผืนที่ยังคงสภาพอยู่ และมีอยู่เพียงผืนเดียวเท่านั้นที่สีสดเข้ม นั่นคงเป็นผ้าผืนสุดท้ายที่ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มภาคภูมิ และอาจจะมีบ้างบางผืนที่ยุ่ยสลายหายไปกับกาลเวลา แต่นั่นมิได้หมายความว่ามันจะสูญเปล่า

เย็นวันนั้น นายแพทย์นพพรโทรศัพท์เล่าเรื่องทั้งหมดให้ภรรยาฟังอย่างคร่าวๆ และกำชับเธอไม่ให้บอกผู้เป็นแม่ถึงสิ่งที่ได้รับรู้ เขาไม่อยากให้แม่ต้องปวดร้าวมากไปกว่าที่เธอเป็นอยู่ เพราะนั่นจะเป็นการทำร้ายเธอซึ่งบอบช้ำอยู่ก่อนแล้ว ให้ทรุดหนักลงไปอีก

นายแพทย์นพพรต้องอยู่ต่อเพื่อจัดการงานศพพ่อ และบางสิ่งบางอย่างที่พ่อของเขาได้สั่งเสียไว้กับบุญทอง เพราะนั่นเป็นสิ่งเดียวที่เขาสามารถจะทำได้...เพื่อพ่อ แม้จะเพียงน้อยนิดก็ตาม พิธีศพผ่านไปอย่างเรียบง่ายเงียบสงบ ด้วยความช่วยเหลือของบุญทองกับญาติของเขาเพียงไม่กี่คน

นายแพทย์นพพรขุดหลุมฝังศพของผู้เป็นพ่อข้างๆหลุมศพของเพ็ญ ซึ่งได้จากไปแล้วก่อนหน้านี้ ตามความปรารถนาครั้งสุดท้ายของพ่อของเขา เท่านั้นเองที่นายแพทย์นพพรสามารถทำได้... เท่านั้นเอง...เขามองหน้าพ่อเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะค่อยๆหย่อนร่างไร้วิญญาณของท่านสู่ดิน... สู่อ้อมอกของเพ็ญ...สู่อุ้มพระหัตถ์แห่งพระเจ้า สองร่างที่นอนสงบอยู่ภายใต้ผืนดินแห่งนั้นจะไม่มีวันพรากจากกัน... ตราบชั่วนิรันดร์

นายแพทย์นพพรยังคงอยู่ต่อที่ปากช่อง และพักที่กระท่อมหลังนั้นอีกคืนหนึ่ง บนม้ายาวริมระเบียงหน้ากระท่อมคืนนั้น เขาได้ขอให้บุญทองเล่าเรื่องราวการดำเนินชีวิตของพ่อของเขากับเพ็ญ เพราะบุญทองเป็นคนเดียวที่ได้รับรู้ และมีส่วนร่วมเกี่ยวข้องกับบั้นปลายชีวิตของคนทั้งสองอย่างใกล้ชิด

ความรักทรงอนุภาพ
และมีความหมายอยู่ในตัวเอง...อยู่ได้ด้วยตัวเอง

ชีวิตของเพ็ญได้เริ่มต้นอีกครั้ง ดวงตาที่ฉายแววอาดรูอยู่ตลอดเวลากลับเปล่งประกายสดใส ใบหน้าที่เคยหมองหม่นเศร้าสร้อยกลับอิ่มเอมสดชื่น เธอไม่เคยไถ่ถามถึงเรื่องราวชีวิตที่ผ่านมาของชายผู้เป็นที่รัก ไม่เคยตัดพ้อถึงวันเวลาที่สูญเสีย ไม่เคยพรอดรำพันถึงความขมขื่นรอคอยของเธอ ทุกอย่างถูกชะล้างจนหมดสิ้น เพื่อที่จะได้บรรจุวันเวลาที่เหลืออยู่ทั้งหมดของคนทั้งสอง

ความเชื่อได้ผ่านการทดสอบแล้ว....ด้วยการศรัทธา...ชีวิต

เมื่อขอบฟ้าเรืองรอง ก่อนพระอาทิตย์จะโผล่พ้นแนวสันเขา ภายใต้กิ่งก้านใบของต้นหางนกยูงที่ปกคลุม ปรากฎร่างของชายหญิงชราคู่หนึ่ง เดินเกาะกุมเกี่ยวแขนรับกลิ่นไอแห่งรุ่งอรุณ ดอกหางนกยูงที่หลุดลอยร่วงหล่น เหมือนจะโปรยรองรับให้กับความชื่นทรวง อาหารมื้อเช้ากับแสงแดดอ่อนๆริมระเบียง ชีวิตสันโดดเรียบง่าย ค่ำคืนภายใต้ขอบฟ้ากว้าง ไม่มีดาวตกดวงใดที่ไม่ได้รับคำอธิษฐานขอพร จากเขาและเธอที่ริมระเบียง บุญทองได้แต่มองดูอยู่ห่างๆ และเก็บภาพชีวิตเหล่านั้นไว้ ด้วยความปลาบปลื้มใจ

ตราบใดที่สมองยังคงสั่งการ
ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์
จะหัวเราะหรือร้องไห้
ความทรงจำไม่เคยลำเอียง...

วันเวลาแห่งความสุขผ่านไปราวติดปีกบิน เพ็ญเริ่มมีอาการหน้ามืดอยู่บ่อยๆด้วยโรคความดันโลหิต ระพินเริ่มเป็นทุกข์วิตกกังวล ในขณะที่หญิงชราเยือกเย็นสุขุมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อาการป่วยของเธอเริ่มรุนแรงและถี่ขึ้น จนยากแก่การเยียวยา

แม้จะยื้อยุดหยุดวันและเวลาเอาไว้ได้
ชีวิตก็ยังคงเป็น...ชีวิต
ชีวิต...มีวงจร...ชีวิต

ร่างของหญิงชรานอนแน่นิ่งเหยียดยาวอยู่บนเตียง ด้วยลมหายใจที่อ่อนระทวย ในวงแขนของชายชราที่กอดเธอไว้แน่นราวกับว่าจะกลัวร่างนั้นหลุดลอยไป ดวงตาที่แห้งผากของเธอจับจ้องอยู่บนใบหน้าของชายชราผู้เป็นที่รัก เพื่อจะจดจำเป็นครั้งสุดท้าย... ไม่มีน้ำตาสักหยดในแอ่งน้ำตาที่ตื้นเขินของเธอ บนใบหน้าของหญิงชราผู้กำลังจะสิ้นลมกลับปรากฎร่องรอยแห่งความปิติสุข

ความรัก...แม้ไม่ได้รับการนมัสการ
แต่ก็ได้ถูกขนานนามในพระคัมภีร์

“เพ็ญช่างโชคดีเสียเหลือเกิน ที่ได้ตายในอ้อมอกของคนที่รัก ให้เพ็ญสิ้นใจเสียเดี๋ยวนี้เถอะ ก่อนที่พี่จะอ่อนล้าแล้วคลายวงแขนออกจากเพ็ญ”
“ไม่นะเพ็ญ พี่จะกอดเพ็ญไว้อย่างนี้ พี่จะไม่อ่อนล้า อย่าเพิ่งจากพี่ไปเลยนะเพ็ญ อยู่กับพี่อีกสักหน่อยเถอะ ถ้ามันจะไม่ทำให้เพ็ญต้องทุรนทุราย...”

ในอ้อมกอด...แห่งรัก....วิญญาณพร้อมจะดับจิต

ชายชราวิงวอนด้วยหยาดน้ำตาที่มีอยู่ทั้งหมด กับวิญญาณที่ได้ออกจากร่างไปแล้วของเพ็ญ เธอได้จากไปแล้วอย่างสุขสงบ ในเรียวแขนของเขาที่ยังคงกอดรัดร่างนั้นไว้แน่น...และเนิ่นนาน ไม่มีคำพูดใดจากริมฝีปากที่ซีดจาง ไม่มีความเคลื่อนไหวใดจากร่างที่ไร้วิญญาณ มีเพียงน้ำตาสีขุ่นเข้มของชายชรา ที่ยังคงไหลรินออกมาเป็นสายเลือด ร้องขอ...วิงวอนกับพระเจ้า พระเจ้าที่กำลังหลับใหลอยู่บนแท่นบรรทม

นายแพทย์นพพรกับบุญทองนิ่งเงียบตั้งสติ เพื่อบางสิ่งบางอย่าง...เพื่อปลดปล่อยน้ำตาให้เป็นอิสระ คารวะให้กับความเศร้าสลด... ให้เวลากับความสะเทือนใจได้ผ่านพ้นไป... นี่หรือคือบางสิ่งบางอย่างที่พ่อของเขาต้องทำในบั้นปลายชีวิต นี่หรือคือวันและเวลาที่เหลืออยู่... วันเวลาเหล่านี้หรือที่เขาวิงวอนขอ... วันเวลาเหล่านี้หรือที่เขารอคอยมาเกือบจะทั้งชีวิต ราวกับว่ามันเป็นบำเหน็จของชีวิต

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2538

นันทวิสาร :: เขียน

2010-09-19T19:15:00.002+07:00

หน้า1 I หน้า2 I หน้า3 I หน้า4 I หน้า5 I หน้า6 I หน้า7 I หน้า8 I หน้า9 I หน้า10 I หน้า11

เวรกรรมไม่เคยหมดอายุความ
ไม่ว่าจะนานเพียงใด...ต้องชดใช้

“แม่ผิดใช่มั้ย...นพพร”
เธอเอาแต่พรอดพร่ำถึงอดีตราวกับว่ามันเพิ่งจะเกิดขึ้น ทั้งๆที่ผู้เป็นสามีไม่เคยได้ล่วงรู้เลยด้วยซ้ำไป และแม้แต่ลูกชายของเธอเองก็เพิ่งจะได้รู้...รู้ในสิ่งที่ไม่ควรจะรับรู้ ความลับที่แสนจะขมขื่น ความผิดที่เธอได้ลบล้างออกแล้วจนหมดสิ้น ด้วยเกียรติยศและศักดิ์ศรี ด้วยความจงรักถักดี ตราบาป...ที่ไม่ต้องรอให้พระบุตรมาไถ่โทษให้

พระเจ้าสร้างโลก...สร้างชีวิตและสรรพสิ่ง
เหมือนจะเอาไว้เป็นสนามประลองความเชื่อ

ภาพของหญิงชรานั่งอยู่บนเก้าอี้โยก เซื่องซึมหม่นเหม่อจมดิ่งอยู่กับอดีต...อดีตที่กรีดใจ วันแล้ววันเล่าที่สายตาของเธอจับจ้องไปยังขอบฟ้าไกล ไกลออกไป...ไกลออกไป…ไร้จุดหมาย... เธอกำลังพยายามที่จะมองหาสิ่งใดกันแน่...

ในความว่างเปล่า
ลึกล้ำสุดประมาณที่สิ้นสุด
บางสิ่งบางอย่างอยู่ที่นั่น
ที่รอยต่อของความคิดคำนึกกับจิตวิญญาณ
ที่ซึ่งอารมณ์และความรู้สึก...พึ่งพา...พักพิง

พ่อของนายแพทย์นพพรหายสาปสูญไปเหมือนไม่มีตัวตนอยู่บนโลกนี้ คงทิ้งไว้เพียงเงินที่ได้จากการเกษียณอายุงาน กับเงินสะสมในธนาคาร และวิญญาณดวงหนึ่งที่คิดว่ากำลังชดใช้กรรม ในร่างของหญิงชราที่กำลังจะตายทั้งเป็น เธอฝังใจอยู่กับความรู้สึกผิดครั้งนั้น เพราะนั่นเป็นสิ่งเดียวที่เธอคิดว่า มันไม่ยุติธรรมต่อสามีของเธอ

สมองพยายามที่จะลืม
ในสิ่งที่จิตวิญญาณจดจำ
หัวใจคร่ำครวญอยู่ตรงกลางนั้น

ฤดูแล้วฤดูเล่าผลัดเปลี่ยนเวียนไป ฝนแล้วฝนเล่า... ยังคงไม่มีข่าวคราวของเขา ไม่มีจดหมาย ไม่มีแม้เสียงโทรศัพท์ ไม่มีใครเคยพบเขาบนโลกนี้อีกเลย ด้วยเงินเพียงเล็กน้อยที่ติดตัวไป เขาจะดำรงค์ชีพอยู่ได้อย่างไร...เขาอยู่ที่ไหน

ผ่านไปปีแล้วปีเล่า ตอนนั้นลูกชายคนโตของนายแพทย์นพพรอายุได้เจ็ดขวบ และเริ่มถามถึงคุณปู่ เริ่มแอบมองดูผู้เป็นย่าด้วยความสงสัย หญิงชรายังคงตกเป็นจำเลยของตนเองอยู่บนเก้าอี้โยกตัวนั้น บางครั้งจะมีหลานสาวคนเล็กคลอเคลียอยู่บนตัก สองมือของเธอเท่านั้นที่สัมผัสลูบไล้หลานสาว ดวงตาของเธอยังคงหม่นมอง เลื่อนลอยดั่งต้องคำสาป

พายุร้ายที่พัดโหมกระหน่ำ
ไม่อาจทำลายล้างความว่างเปล่าได้เลย
ตราบใดที่ความว่างเปล่า...ยังคงว่างเปล่า

พวกเขาทุกคนเฝ้ามองดูหญิงชราด้วยความรู้สึกหดหู่ และไม่อาจจะล่วงรู้ได้เลยว่า ชีวิตของเธอในขณะนั้น นอกจากลมหายใจแล้ว หัวใจและดวงวิญญาณยังคงอยู่กับร่างของเธอด้วยหรือไม่ นายแพทย์นพพรกับสุนิภายังคงดูแลเอาใจใส่ผู้เป็นแม่และคอยอยู่ใกล้ๆเธอทุกครั้งที่มีโอกาส แม่ยังคงเป็นปูชนียะบุคคลที่มีค่ายิ่งสำหรับพวกเขา และจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป

บางความรู้สึก...
ไม่อาจที่จะลบล้างได้ด้วยกาลเวลา
ไม่ว่าจะนานเท่าใด

ที่โรงพยาบาลวันนั้น ขณะที่นายแพทย์นพพรกำลังตรวจเยี่ยมคนไข้อยู่กับนักศึกษาแพทย์ฝึกงาน
“อาจารย์หมอคะ มีผู้ชายคนหนึ่งมาขอพบค่ะ ดิฉันให้รออยู่ที่หน้าห้องพักนะคะ”
พยาบาลคนหนึ่งเข้ามารายงาน
“คุณช่วยไปบอกเขาให้รอสักครู่นะ ตรวจคนไข้เสร็จแล้วผมจะรีบไป เป็นคนไข้เก่าหรือเปล่า”
"ไม่ใช่หรอกค่ะ อาจารย์”
"เอาล่ะ คุณไปบอกเขาตามนั้นแล้วกัน ขอบใจนะ”
“แต่เขาบอกว่ามีธุระสำคัญ ต้องการพบอาจารย์ด่วนมากเลยนะค่ะ”
“เอาล่ะ เอาล่ะ...”
นายแพทย์นพพรเริ่มจะหัวเสีย
“คุณช่วยดูแลทางนี้หน่อยนะ เสร็จธุระแล้วผมจะรีบกลับมา”
เขาหันไปสั่งกับนักศึกษาฝึกงาน แล้วเดินตามพยาบาลคนนั้นไปที่ห้องพัก และได้พบกับชายเลยวัยกลางคนคนหนึ่ง ท่าทางของเขาร้อนรนกระสับกระส่าย
“คนนี้แหละค่ะ อาจารย์”
พยาบาลคนนั้นแนะนำเสร็จแล้วก็เลี่ยงออกไป
“สวัสดีครับ ไม่ทราบว่ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยได้บ้างมั้ยครับ”
นายแพทย์นพพรทักทายอย่างสุภาพ เพื่อดับอารมณ์อันร้อนรุ่มของเขา
“...หมอ นพพพรใช่มั้ยครับ”
“ครับ...ใช่”
“หมอ...หมอต้องไปกับผมเดี๋ยวนี้นะครับ บางทีอาจจะทันได้ดูใจคุณพ่อของหมอ...”
นายแพทย์นพพรถึงกับตะลึง เพราะนั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย
“คุณ... คุณเป็นใครกันแน่”
“ผมชื่อบุญทอง แล้วหมอจะมัวชักช้าอยู่ทำไมกันเล่า”
ท่าทางที่ขึงขังและจริงจังของชายแปลกหน้าคนนั้น ทำให้เขาไม่มีเวลาที่จะคิดหรือตรึกตรองอะไรทั้งสิ้น นายแพทย์นพพรรู้แต่เพียงว่าต้องตามเขาไปไม่ว่าจะจริงหรือไม่ก็ตาม เพราะอาจจะมีข่าวคราวของผู้เป็นพ่อของเขาบ้างไม่มากก็น้อย เป็นโอกาสเดียวที่เขาจะต้องคว้าเอาไว้ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม

แม้แต่พระเจ้าก็เคยพลาดมาแล้ว
อย่างน้อยก็ครั้งหนึ่ง...ตอนที่สร้างโลก

“เดี๋ยวผมไปสั่งงานก่อน เดี๋ยวเดียวเท่านั้น”
“เร็วหน่อยนะหมอ อาจจะสายเกินไปก็ได้...”
เสียงของนายบุญทองตะโกนไล่หลังไป นายแพทย์นพพรถลันรีบออกมาจากที่นั่น ฝากงานกับเพื่อนนายแพทย์และนักศึกษาฝึกงาน แล้วกลับออกมาอีกครั้ง และพร้อมที่จะไปกับชายแปลกหน้าที่ชื่อบุญทองคนนั้น
“เราจะไปไหนกัน”
“ปากช่อง...ครับ”
นายบุญทองตอบในขณะที่กำลังเดินอย่างรีบเร่งอยู่ข้างหน้า
“เดี๋ยวผมไปเอากุญแจรถก่อน”
“ไปรถผมเถอะหมอ สะดวกกว่า...”

รถกระบะสีน้ำเงินเข้มคันนั้น พุ่งทะยานฝ่าสายลมแสงแดดออกจากกรุงเทพฯ ไปตามถนนพหลโยธินมุ่งตรงสู่อำเภอปากช่อง ระยะทางร้อยกว่ากิโลเมตร ไม่น่าจะเกินสองชั่วโมง เพราะเท้าของนายบุญทองเหยียบจนจมคันเร่ง
“พ่อผมไปทำอะไรที่นั่น”
นายแพทย์นพพรถาม
“อย่าเพิ่งถามเลยน่าหมอ แล้วหมอก็จะรู้เอง เรื่องมันยาว ขอโทษนะหมอ”
นายบุญทองพูดทั้งที่สายตาของเขายังคงเพ่งมองอยู่ที่ถนนเบื้องหน้า ทำให้นายแพทย์นพพรยิ่งร้อนรนยิ่งขึ้น เสียงเครื่องยนต์เสียงลมอื้ออึงไปหมด

ความจริงต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งหนึ่ง...ระหว่างพระเจ้ากับ...ซาตาน

เขาไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าพ่อของเขาไปทำอะไรที่นั่น เพราะเท่าที่รู้เขาไม่มีญาติอยู่ที่ปากช่อง ที่นั่นจะต้องซ่อนเรื่องราวไว้มากมาย เขาจะรับได้สักแค่ไหนเมื่อต้องเผชิญกับความจริง นายแพทย์นพพรเริ่มหวาดหวั่นกับบางสิ่งบางอย่างที่รอคอยอยู่ข้างหน้านั้น บางสิ่งบางอย่างที่เขาเคยตั้งคำถาม และคำตอบก็ยิ้มเย้ยรออยู่แล้ว...ที่นั่น

ความมืดไม่มีพลังอำนาจพอที่จะทำร้ายใครได้
เงาดำที่ลอบหลบอยู่ข้างในนั้นต่างหากที่ล่อลวง...ครอบงำ

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2538

นันทวิสาร :: เขียน

2010-09-19T19:14:00.003+07:00

โชคชะตา...อยู่เหนือความเชื่อ...
ท้าทายพระเจ้า…ยิ้มเย้ยซาตาน

นายแพทย์นพพรรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองได้พุ่งทะยานขึ้นสู่ที่สูง สูงขึ้นและสูงขึ้นทุกทีไม่มีจุดจบ เขาไม่แน่ใจว่าได้หยุดหายใจไปแล้วหรือไม่ แล้วแม่ของเขาเล่า... เธอจะปวดร้าวสักเพียงใด บอบช้ำสักแค่ไหน
“แม่ครับ...”
เขาประคองแม่ไว้ในอ้อมแขน ในห้วงรันทดนั้นจะมีคำพูดใดที่จะทดแทนความว่างเปล่าได้เท่า หยาดน้ำตาที่ไหลนองของสองคน แม่...ลูก...

น้ำตากลั่นกรองมาจากหัวใจ น้ำตาพูดแทนหัวใจ

“อย่าตำหนิพ่อเลยนะลูก แม่เองที่ผิด...ผิดต่อพ่อของลูก...ผิดมาตั้งแต่ต้น...”
เขารู้สึกหนาวยะเยือกจับขั้วหัวใจ ความภักดีของแม่ที่มีต่อพ่อยังคงไม่เสื่อมคลาย และดูเหมือนว่าเธอจะเป็นคนเดียวที่เข้าใจผู้เป็นสามีของเธออย่างลึกซึ้ง... ความเข้าใจที่ซ่อนคมบาดลึก นายแพทย์นพพรไม่มีวันที่จะเข้าใจได้ดีไปกว่าผู้เป็นแม่เลย ในขณะที่เธอเองก็พยายามที่จะซุกซ่อนมันเอาไว้ ด้วยหยดน้ำตาทุกหยดที่เอ่อล้นของเธอ
“ผมรักแม่...ครับ”
แม่ซับน้ำตาทุกหยดของเธอ ก่อนที่ศรัทธาทั้งหมดของนายแพทย์นพพรที่มีต่อผู้เป็นพ่อ จะถูกกัดกร่อนหลอมละลายไปจนหมดสิ้น ในสายธารน้ำตาที่ไหลบ่าของเธอ

ปฏิกิริยาลูกโซ่ที่ถูกจุดชนวนด้วยน้ำตา
อนุภาพจะร้ายแรงสักปานใด

“ ไม่เคยสักครั้งที่พ่อจะทำเพื่อตัวเอง แม่รู้... และแม่จะเป็นสุขถ้าครั้งนี้ พ่อจะได้ทำในสิ่งที่เขาต้องการสักครั้ง แม่บอกตัวเองเสมอว่าแม่ตัดสินใจไม่ผิดเลยที่เลือกพ่อของลูก เลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่กับเขา จนบัดนี้ยังก็ไม่มีอะไรที่จะมาลบล้างความคิดของแม่ได้ ไม่ต้องกังวลห่วงแม่นะ...นพพร แม่อยากอยู่เงียบๆคนเดียวสักพัก...แม่ต้องการเวลาสักระยะ”
ทุกคำพูดล้วนบีบคั้นออกมาจากหัวใจของเธอ นายแพทย์นพพรสามารถรับรู้ได้ด้วยจิตวิญญาณของเขาเอง แม่ส่งจดหมายของพ่อฉบับนั้นให้เขา ก่อนจะค่อยๆลุกเดินขึ้นไปบนห้องนอน ในสภาพของคนไข้หนัก

ความเชื่อมั่นเท่านั้นที่สามารถบำบัดโรคร้ายในใจ
แต่จะหาได้จากที่ใด...กลางใจร้าวราน...มีอยู่ด้วยหรือ

“สวัสดีค่ะ...คุณแม่”
“จ้ะ...แม่ขอตัวก่อนนะ”
สุนิภาเดินสวนลงบันไดมาพอดีและด้วยสัญชาติญาณของเธอในบรรยากาศเช่นนี้เธอสามารถรู้ได้ทันทีว่า มีบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ เกิดขึ้นกับครอบครัวของสามี ครอบครัวใหม่ของเธอ

“มีอะไรหรือเปล่าคะ นพพร”
นายแพทย์นพพรไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี เพราะแม้แต่เขาเองก็ยังคงสับสนมืดมนเหมือนฝันร้าย อันที่จริงใช่แต่ผู้เป็นแม่ของเขาเท่านั้นที่ต้องการใครสักคนคอยปลอบใจ..ให้กำลังใจ เขาเองก็ต้องการสิ่งเหล่านั้นไม่น้อยไปกว่าผู้เป็นแม่ของเขาเลย

นกเจ็บจะร่อนบินไปได้ไกลสักแค่ไหน
ถ้าไม่มีสายลมคอยช่วยพยุงใต้ปีก

นายแพทย์นพพรนิ่งเงียบตั้งสติบีบมือภรรยาเบาๆก่อนจะถ่ายเทเรื่องราวและความรู้สึกทั้งหมด
ของเขาเข้าสู่สามัญแห่งการรับรู้ของภรรยา เขาให้เธออ่านจดหมายลาของพ่อฉบับนั้น เขาไม่มีอะไรที่จะต้องปิดบังเธอ เพราะ ไม่นานเธอก็จะต้องรู้จนได้ สุนิภาควรจะได้รับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเพื่อที่อย่างน้อยเธอจะได้รู้
ว่าเธอควรจะปฏิบัติตัวเช่นไรในสถานการณ์เช่นนี้
“ขอนิขึ้นไปดูคุณแม่ก่อน นะคะ”
ประโยคแรกเมื่อสุนิภาอ่านจดหมายของผู้เป็นพ่อของนายแพทย์นพพรจบ และความรู้สึกของเธอคงไม่ต่างไปจากสามีของเธอสักเท่าไรนัก
“รอหน่อยดีกว่า แม่บอกว่าอยากอยู่คนเดียว ให้เวลาท่านสักพักแล้วเราค่อยขึ้นไป"
สุนิภามองดูสามีด้วยแววตาของความห่วงใยอาทร เท่านั้นเองที่เธอสามารถทำได้ และเขาก็ได้ซึมซับรับเอาสิ่งเหล่านั้นไว้จนหมดสิ้นด้วยความรู้สึกตื้นตัน
“นิ จะดูแลเอาใจใส่คุณแม่อย่างดีที่สุด เหมือนท่านเป็นแม่ของนิเอง คุณไม่ต้องกังวลนะคะ นพพร”
“ขอบใจนิ ขอบใจจริงๆ”

ชีวิตมีองค์ประกอบมากกว่าหนึ่ง...
และหนึ่งนั้น......มีมากกว่าหนึ่ง...

อุมาที่รัก...
ตลอดเวลากว่าสามสิบปีที่เราได้ใช้ชีวิตร่วมกัน ไม่มีสักวันเลยที่ผมจะรู้สึกท้อแท้เหนื่อยหน่ายกับชีวิต นั่นเพราะผมมีคุณมีลูก ความจริงชีวิตคุณน่าจะดีกว่านี้ ผมซาบซึ้งมากที่คุณเลือกที่จะเป็นภรรยาของคนขับรถ แม้ในบางครั้งผมจะรู้สึกละอายใจตัวเอง ที่ไม่อาจให้ความสุขสบายกับคุณได้เท่าที่คุณควรจะได้รับ จากวันนั้นจนวันนี้ผมมุ่งมั่นทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพียงเพื่อคุณและลูก ซึ่งเป็นสิ่งที่มีค่ายิ่งสำหรับผม อุมาที่รัก ผมมีบางสิ่งบางอย่างที่ต้องทำเป็นสิ่งสุดท้ายในช่วงชีวิตที่เหลือ อภัยให้ผมด้วยที่ไม่อาจจะบอกคุณได้ ลูกของเราจะดูแลคุณเป็นอย่างดี ผมขอวิงวอนต่อคุณสำหรับวันเวลาที่ยังเหลืออยู่ของผม และหากชาติหน้ามีอยู่จริง ผมก็จะยังคงหวังที่จะได้รักคุณ และใช้ชีวิตร่วมกับคุณจนสุดปลายทางของชีวิต
ลาก่อนที่รัก
ระพิน

คำร่ำลา...
ความปวดร้าวของผู้จากไป
ความอาลัยของผู้อยู่
สายใยสุดท้ายแห่งความผูกพัน

พวกเขาทุกคนจะไม่ได้พบเจ้าของจดหมายฉบับนั้นอีก นั่นเป็นสิ่งแรกที่นายแพทย์นพพรสามารถเข้าใจได้ทันทีที่อ่านจบ หัวใจเสียวแปลบ... เพราะนั่นหมายถึงว่า... เมื่อคืนก่อนตอนส่งตัวบ่าวสาวเข้าหอ จะเป็นครั้งสุดท้ายสำหรับเขาที่จะได้พบหน้าพ่อ น้ำตาที่แห้งเหือดไปแล้วของเขา กลับคลอเอ่อล้นรินออกมาอีก คำพูดสุดท้ายของพ่อกังวานก้องเข้ามาในห้วงของความคิดคำนึง
“หมดห่วงเสียทีนะลูกพ่อ ชีวิตของลูกสมบูรณ์แล้ว วันนี้จะเป็นอีกวันหนึ่งที่พ่อกับแม่มีความสุขที่สุด ขอให้ชีวิตคู่ของลูกราบรื่นมั่นคง พ่อหวังว่าความรักของลูกทั้งสองที่มีต่อกันในวันนี้ จะเป็นเปรียบเสมือนน้ำหล่อเลี้ยงชีวิตคู่ของลูกทั้งสองไปอีกตราบนานเท่านาน”
บั้นปลายชีวิตของคนคนหนึ่งที่ตรากตรำทำงาน มากว่าค่อนชีวิตนั้น จะต้องการอะไรมากไปกว่าการดูแลเอาใจใส่จากคนใกล้ชิด กำลังใจ... ความสุขสบาย การพักผ่อนและการเป็นบุคคลที่มีค่าในสายตาของผู้คนรอบข้าง เท่านั้นเองที่นายแพทย์นพพรพอจะรู้ว่าผู้ที่ชราภาพทั่วๆไปพึงปรารถนา และพ่อของเขาก็สมควรเป็นอย่างยิ่งที่จะได้รับสิ่งเหล่านั้น แต่...พ่อของเขากลับวิงวอนขอ... โอ้พระเจ้า... ที่พ่อทนลำบากตรากตรำและมีชีวิตอยู่ เพื่อรอคอยวันนี้นะหรือ...

นิยามชีวิตไม่เคยลงตัว ไม่ว่าจะใช้ทฤษฎีใด...

ภาพของชายสูงอายุผมออกสีดอกเลา ท่าทางทะมัดทะแมง หิ้วกระเป๋าก้าวลงมาจากบันได ตรงไปยังประตูบ้าน ผลักบานประตูแล้วเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองสิ่งที่อยู่เบื้องหลังเลยอย่างนั้นนะหรือ พ่อของเขาทำได้อย่างไร ความรู้สึกของเขาตอนนั้นเป็นอย่างไรกันแน่ นายแพทย์นพพรคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก บางทีก่อนที่พ่อของเขาจะก้าวพ้นประตูออกไป เขาอาจจะหยุดมองไปรอบๆบ้านอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนที่จะค่อยๆก้าวเดินออกไปจนถึงประตูรั้ว เขาอาจจะหยุดยืนอีกครั้งมองไปที่ประตูบ้านสีเขียวแก่ มองไปที่ระเบียงห้องนอน มองขึ้นไปบนหลังคากระเบื้องสีแดง มองดูต้นเฟื่องฟ้าในกระถางข้างรั้วที่เขาเป็นคนปลูกไว้ หญ้าเขียวขจีกลางสวนหย่อมเล็กๆตรงทางเข้า สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ทำให้เขาลังเลที่จะจากไปบ้างเลยอย่างนั้นหรือ... บ้านที่ต้องใช้เวลาผ่อนนานนับสิบปี ผู้หญิงที่รักและเทิดทูน และใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมานานถึงสามสิบกว่าปี กับลูกชายเพียงคนเดียว...โอ้พระเจ้าไม่มีอะไรที่มีค่าพอที่จะเหนี่ยวรั้งเขาไว้ได้เลยหรือ

ชีวิตไม่เคยถูกกำหนดไว้ในแผนผัง
ไม่เคยมีใครเคยพบลายแทงกับดักชีวิต

นายแพทย์นพพรมืดมนหนทาง อะไรก็ตามที่ทำให้พ่อของเขาตัดสินใจจากไป สิ่งนั้นมันต้องใหญ่หลวงนัก และเหตุผลของผู้เป็นพ่อคงยิ่งใหญ่อยู่เหนือเหตุผลทั้งปวง หรือที่แล้วมาพวกเขาทุกคนมองผู้เป็นพ่อผิดไป

เวลาเท่านั้นที่อาจจะตอบได้หมดทุกคำถาม
แต่ชีวิตจะรอคอยได้นานสักแค่ไหน

“ชีวิตเปลือยเปล่า ไม่มีอะไรเป็นแก่นสาร ถ้าเราปรารถนาเพียงแค่ให้ได้หายใจอยู่รอดไปวันๆ”
ครั้งหนึ่งพ่อเคยกล่าวเปรยๆกับนายแพทย์นพพร ขณะที่พวกเขาช่วยกันรดน้ำพรวนดินต้นไม้หน้าบ้านสัก 5-6 ปีก่อน
พ่อมีปรัชญาในการดำเนินชีวิตมากมาย ตลอดเวลานายแพทย์นพพรจะเฝ้ามองดูพ่อด้วยความชื่นชมศรัทธา ด้วยความเคารพ...พ่อผู้เปรียบเสมือนเบ้าที่หล่อหลอมเขาขึ้นมา พ่อซึ่งแม้จะเป็นคนพูดน้อย แต่ก็ไม่ใช่คนเคร่งขรึม ใบหน้าของเขาดูเหมือนจะฉาบรอยยิ้มไว้ตรงมุมปากข้างหนึ่งอยู่ตลอดเวลา นั่นเองที่ทำให้นายแพทย์นพพรนึกถึงประโยคหนึ่งที่พ่อของเขาเคยพูดเอาไว้
“เวลาที่คนเรายิ้มหรือหัวเราะ ไม่ใช่ว่าจะดีใจหรือสุขใจเสมอไป บางคนยิ้มชื่นบางคนหัวเราะร่า เพียงเพื่อจะปกปิดบางสิ่งบางอย่างที่ล้มเหลวปวดร้าว ทุกข์ทนในใจ และเช่นกันมีหลายคนที่ร้องไห้เสียน้ำตา ให้กับความสุขสมหวัง นั่นเพราะพวกคนเหล่านั้นไม่มีความกล้าพอที่จะแสดงความตื่นเต้นดีใจออกมา อาจจะเป็นเพราะพวกเขาไม่คุ้นเคยกับมัน”

หลอกผู้อื่นได้...หลอกตัวเองได้...หลอกพระเจ้าได้...

เมื่อนายแพทย์นพพรยังเด็กและโตพอที่จะจำความได้ เขาจำได้ว่า...พ่อของเขาชอบกินหัวปลามาก โดยเฉพาะหัวปลาทู พ่อบอกว่ามันเป็นของดี พ่อไม่เคยแยแสเนื้อปลาพ่อไม่ชอบ นายแพทย์นพพรเคยแอบเคี้ยวหัวปลาเล่นเหมือนกันตอนที่พ่อเผลอ เพียงครั้งเดียวเท่านั้นครั้งเดียวจริงๆ และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเขาไม่เคยแตะต้องมันอีกเลย นายแพทย์นพพรอดที่จะแปลกใจไม่ได้เลยว่าทำไมพ่อของเขาจึงได้โปรดปรานติดอกติดใจในรสชาดของมัน จนแทบจะเป็นของหวงเสียด้วยซ้ำไป จนเมื่อไม่นานมานี้เอง ความลับของพ่อก็ถูกเปิดเผยโดยแม่ เมื่อวันหนึ่งนายแพทย์นพพรเริ่มสังเกตเห็นว่าระยะหลังมานี้พ่อไม่ค่อยจะให้ความสำคัญกับหัวปลาเท่าไรนัก และบางครั้งจะเขี่ยมันทิ้งไว้ข้างจานอย่างไม่ใยดีเสียด้วยซ้ำไป นายแพทย์นพพรได้สิ้นสงสัยในอาหารเย็นมื้อนั้นเอง
“เดี๋ยวนี้พ่อไม่ชอบกินหัวปลาทูแล้วหรือครับ...”
เขาถามซื่อๆโดยไม่ได้เฉลียวใจเลยแม้แต่น้อย พ่อกับแม่มองหน้ากันยิ้มๆ
“เด็กโง่ หัวปลามันจะอร่อยที่ตรงไหนกัน ลูกจะรับปริญญาอยู่สองสามวันนี้แล้วนะ ใจคอลูกจะให้พ่อเขากินแต่หัวปลาไปจนตายหรืออย่างไรกัน”
เขาคงจะโง่เง่าจริงๆอย่างที่แม่ว่า และนั่นคือความลับของพ่อ ความลับที่ยิ่งใหญ่ เวลาคืบคลานผ่านไปอย่างเชื่องช้า เหมือนจะฉุดกระชากให้พวกเขาได้ฝังใจเจ็บลึกอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้น

เพราะวันวานไม่อาจหวนคืน
วันนี้จึงเป็นเช่นนี้
พรุ่งนี้และวันต่อๆไป
เพียงแค่คิดก็ร้าวลึก...ก่อนแล้ว

ภาพของแม่นั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้หวายโยกริมระเบียง ตรงมุมที่พ่อมักจะเอนหลังโยกเก้าอี้เบาๆ ผ่อนคลายเงียบๆคนเดียวบนผ้านวมฟูกผืนยาวที่รองรับไว้ตลอดที่นั่งจนสุดพนักพิง พ่อเคยบอกว่ามันนุ่มเสียจนเขาคิดว่าได้นอนอยู่บนปุยเมฆ และเขาก็จะเคลิ้มหลับไปแทบทุกครั้ง...บนปุยเมฆนุ่มผืนนั้นสองตาของเธอเท่านั้นที่หลับพริ้ม บนร่องรอยร่างเงาของสามีที่จากไป เธออาจกำลังพยายามที่จะสัมผัสและซึมซับความรู้สึกนึกคิดของสามี ที่อาจจะล่องลอยหลงเหลืออยู่ในอากาศธาตุ
“แม่ครับ...”
“คุณแม่ขา...”
นายแพทย์นพพรกับภรรยาค่อยๆทรุดตัวลงนั่งกับพื้นข้างเก้าอี้โยกตัวนั้น น้ำตาของผู้เป็นแม่ได้แห้งสนิทแล้ว คงทิ้งไว้เพียงริ้วรอยร้าวราน และมันจะยังคงอยู่เช่นนั้น ตราบใดที่เธอยังคงหายใจอยู่ ตราบชั่วชีวิต..

ความทรงจำ
สุสานแห่งปัจจุบัน
บ้านนิรันดร์ของอดีต
รอคอย...วันนี้...พรุ่งนี้

“ครั้งแรกที่แม่พบพ่อของลูก เขาเป็นเพียงเด็กติดรถส่งของ พ่อขยันขันแข็งและมีความรับผิดชอบสูง เขาดิ้นรนขวนขวายขยับฐานะตัวเอง จนได้เป็นคนขับรถ พ่อเป็นคนเจียมตัว เขาคิดว่าความจนและหน้าที่การงานของเขาเป็นปมด้อย และนั่นเองที่ทำให้เขาแตกต่างไปจากคนอื่น ความรักของแม่เริ่มจากความสงสาร เริ่มจากหัวใจที่แตกสลายของแม่ในครั้งนั้น...”

สุสานใจไม่เคยร้างไร้
แผลแล้ว...แผลเล่า...
ที่ขุดลงกลางใจเพื่อฝังกลบความหลัง
เพื่อที่จะลืม...
เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเจ็บปวด

เรื่องราวในอดีตได้พรั่งพรูออกมาจากความทรงจำของแม่จนหมดสิ้น จากความรักที่เริ่มก่อตัว การผ่านอุปสรรคทั้งปวง การก่อตั้งครอบครัวเล็กๆและ การต่อสู้ดิ้นรนเพื่อครอบครัวของพ่อความทรนงที่ไม่ยอมรับความช่วยเหลือ จากครอบครัวของภรรยาที่หยิบยื่นให้ และบางช่วงบางตอนที่เธอถึงกับต้องเสียน้ำตา ให้กับความขมขื่นในอดีต ความผิดพลาดของเธอที่ไม่เคยมีใครล่วงรู้ ซึ่งแท้ที่จริงแล้วนายแพทย์นพพรคิดว่ามันน่าจะเป็นความผิดพลาด ที่ทำให้ผู้เป็นพ่อของเขาได้สมหวังและได้ใช้ชีวิตร่วม กับคนที่รัก มากกว่าจะเป็นความผิดพลาดที่ทำให้เธอต้องรู้สึก ผิดมากมายในวันนี้

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2538

นันทวิสาร :: เขียน

2010-09-19T19:12:00.003+07:00

ต้องมีใคร......เล่นตลกกับชีวิตแน่ๆ
ใคร…ที่ไม่มีตัวตน...ข้างบนนั้น

เขาได้พบและรู้จักเธอครั้งแรก เมื่อตอนเป็นนักศึกษาแพทย์ปีที่หนึ่ง เธอชื่อสุนิภา... เริ่มแรกทีเดียวนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าการคบกันอย่างเพื่อนธรรมดา ไปไหนมาไหนก็มักจะไปกันเป็นหมู่คณะ ทำกิจกรรมร่วมกันบ้าง ไปเที่ยวไปดูภาพยนตร์ ชมนิทรรศการ จนปีสุดท้าย ที่สุดก็เหลือเพียงสองคนเขาและเธอ

ชีวิตกับความรักบางครั้งก็ลงตัวเสียจนดูเหมือนว่าจืดชืด...ไร้รสชาด
แต่ใครบ้างเล่าที่ไม่ปรารถนาเช่นนั้น

ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปตามครรลองของชีวิต ที่เสมือนหนึ่งเป็นแผนการณ์อันแยบยลของพระเจ้า ด้วยความใกล้ชิด ความเข้าใจ การเปิดใจยอมรับซึ่งกันและกัน ความรักความรู้สึกปรารถนาหรือจะด้วยอะไรก็ตามที สุดท้ายก็คือการแต่งงาน การใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน โดยความเห็นชอบของญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย
ทั้งหมดนั้นเป็นนิยายรักฉบับย่อของนายแพทย์นพพร ซึ่งถ้าจะแต่งเติมเสริมใส่อารมณ์ความรู้สึกและประสบการณ์ชีวิตเข้าไปสักหน่อย ก็คงจะได้ไม่ดีไปกว่านั้นเท่าใดนัก

บางคนรัก...เพื่อที่จะรัก บางคนรัก...เพียงแค่ให้ได้รัก
บางคนรัก...เพราะรัก ก็เท่านั้น...ความรักไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย

เคยมีคนกล่าวไว้ในทำนองที่ว่า ความรักเป็นเรื่องลึกซึ้งละเอียดอ่อน นิยามของความรักถูกเขียนขึ้นต่างๆนานา หลากหลายสับสน แต่จะอย่างไรก็ตามที สำหรับเขาแล้ว ความรักยังคงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ที่ช่วยหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณปลูกถ่ายสามัญสำนึกแห่งชีวิตคู่ให้มั่นคงยืนนาน เขาอาจจะเป็นอีกคนหนึ่งที่ประสพความสำเร็จใน
เรื่องของความรัก ถ้าหากจะวัดผลกันด้วยการแต่งงานหรือการใช้ชีวิตคู่ร่วมกันอย่างผาสุก
“คนเราถ้าเริ่มต้นจากการคิดแต่สิ่งที่ดี พฤติกรรมหรือการแสดงออกก็มักจะดีไปด้วย ในเมื่อเราคิดแต่สิ่งที่ดี ทำแต่สิ่งที่ดี ชีวิตจะล้มเหลวหรือเลวร้ายไปได้อย่างไร”
นั่นคือคำพูดที่จุดประกายให้กับชีวิตของนายแพทย์นพพร คำพูดของสามัญชนธรรมดา คำพูดของคนขับรถ คำพูดของพ่อผู้เป็นวีรบุรุษหนึ่งเดียวในใจเขา พ่อผู้เป็นที่รักยิ่งแห่ง...แม่ พ่อผู้ปักความมั่นคงไว้เป็นเสาหลักของครอบครัว ครอบครัวอันประกอบด้วยพ่อแม่และลูก ครอบครัวแสนสุขสงบในบ้านทาวน์เฮ้าส์สองชั้น สวรรค์บนดินที่เนรมิตขึ้นมาด้วยการอดออมของผู้เป็นพ่อกับแม่
แม่เคยบอกว่าครอบครัวของเขาเริ่มต้นจากไม่มีอะไร ...จากกระเป๋าเสื้อผ้าของแม่ กับความรับผิดชอบของพ่อ แม่เคยเป็นพนักงานบัญชีในบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง พ่อผ่อนบ้านที่ซื้อในนามของแม่หมดเป็นงวดสุดท้าย ก่อนที่นายแพทย์นพพรจะเรียนจบแพทย์ไม่ถึงปี ต่อมาเขาได้รับบรรจุให้เป็นนายแพทย์ในโรงพยาบาลของรัฐแห่งหนึ่ง พ่อจึงให้แม่ลาออกจากงานทำหน้าที่เป็นแม่บ้านอย่างเดียว และเธอก็ทำหน้าที่ของเธอได้อย่างดีเยี่ยม

บางครั้งชีวิตเป็นเหมือนเส้นตรงที่ไม่สลับซับซ้อนคดโค้ง
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า...ข้างหน้านั้น...จะไม่มีทางแยก

พ่อยังคงเป็นพนักงานขับรถประจำตำแหน่ง ให้กับเจ้านายชาวต่างชาติต่อไปจนปลดเกษียณอายุงาน พร้อมเงินสะสมกับเงินสมทบอีกส่วนหนึ่ง นั่นเพียงไม่กี่วันก่อนกำหนดวันแต่งงานของนายแพทย์นพพรกับสุนิภา ทุกอย่างดูเหมือนพ่อของเขาจะเป็นผู้กำหนดไว้แล้วทั้งสิ้น โดยที่เขากับแม่มิได้เฉลียวใจเลยแม้แต่น้อย

พระเจ้าสร้างโลกมาแบบนี้....
นอกจากจะร้องเพลงสรรเสริญพระองค์
ยกยอพระองค์....
ขอบคุณพระองค์...แล้ว
มีใครบ้างเล่าที่หาญกล้างัดข้อกับพระองค์

เช้าตรู่วันนั้น วันแห่งการรอคอยของผู้เป็นพ่อ โศกนาฏกรรมเศร้าค่อยๆแย้มเปิดม่าน ...บนโซฟารับแขกชั้นล่าง
ในห้องนั่งเล่น มีเพียงผู้เป็นแม่ของนายแพทย์นพพรเท่านั้นที่นั่งก้มหน้าอยู่ตรงมุมหนึ่งเงียบๆ ในมือที่วางซ้อนกันอยู่บนตักของเธอถือแผ่นกระดาษที่เปียกเปื้อนไปด้วยรอยน้ำตา ดวงตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ตัวอักษรทุกตัวซ้ำแล้วซ้ำอีก น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าที่เธอปล่อยให้มันไหลหลั่งทะลักใจออกมา โดยปราศจากเสียงสะอื้นคร่ำครวญใดๆ

ถ้าดวงตาเป็นหน้าต่างของดวงใจ
น้ำตาก็เป็นบันได...พาดปีน

นายแพทย์นพพรมองภาพนั้นแล้วเสียวแปลบ เหมือนหัวใจกำลังจะหยุดเต้น เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นน้ำตาและความทุกขเวทนาของผู้เป็นแม่เช่นนี้ เขาทรุดลงนั่งที่ข้างตักแม่ วินาทีนั้นเองที่ความเจ็บร้าวรันทดของแม่ ได้แผ่ซ่านกระจายเข้าสู่สามัญสำนึกของเขา ในลำคอแข็งเหมือนถูกกดตีบตัน เขาสามารถสัมผัสและรู้สึกได้ เช่นเดียวเท่าๆกับที่แม่ของเขากำลังเผชิญอยู่
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น...ครับแม่”
เท่านั้นเองที่ทะลายทำนบน้ำตาของลูกชายให้พังครืนลงมา เขาซบหน้าลงบนตักที่ชื้นน้ำตาของแม่
“พ่อเขาไปแล้ว...พ่อจากเราไปแล้ว...”
น้ำเสียงที่แผ่วเบาของผู้เป็นแม่ราวเสียงกระซิบ แต่กลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเขา ร่างของเขาเหมือนลอยร่วงลงมาจากที่สูง แม่หยิบซองจดหมายที่ซ้อนอยู่ด้านหลังกระดาษแผ่นนั้นให้ลูกชายของเธอ ด้วยมือที่สั่นเทาหนาวน้ำตา นายแพทย์นพพรรู้สึกเหมือนห้วงหายใจขาดเป็นระยะๆ

ในวังวนชีวิตที่เวิ้งว้าง...ว่างเปล่า
มนุษย์ดิ้นรน...ตะเกียกตะกายไขว่คว้า
...เพื่ออะไร

นพพร...ลูกรัก
มันยากเกินกว่าที่ลูกจะเข้าใจ และทำใจยอมรับกับการจากไปของพ่อ พ่อเพียงอยากให้ลูกเชื่อในความเป็นพ่อ เชื่อในความรักของพ่อ และเชื่อมั่นในความคิดที่ดีของลูก เพื่อที่ทุกอย่างจะได้เลื่อนไหลไปตามแนวทางของมัน พ่อมีบางสิ่งบางอย่างที่จะต้องทำในบั้นปลายชีวิต มันเป็นความตั้งจริงของพ่อที่ไม่อาจเลี่ยงได้ นอกเสียจากว่าพ่อได้ตายไปแล้วจากโลกนี้ ตลอดเวลาพ่อรักและภูมิใจในตัวลูกมาก ลูกเป็นลูกที่ดีของพ่อกับแม่ เราไม่เคยผิดหวังในตัวลูกเลยสักครั้ง พ่อเชื่อว่าอนาคตของลูกจะต้องพบแต่สิ่งที่ดีและประสบความสำเร็จในทุกๆด้าน พ่อหมดห่วงแล้ว พ่อขอฝากแม่ด้วย หวังว่าลูกจะดูแลแม่ของลูกและทำหน้าที่แทนพ่อได้ พ่อขอวิงวอนต่อลูกด้วยวันและเวลาที่เหลืออยู่ทั้งหมดของพ่อ
พ่อรักลูก

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2538

นันทวิสาร :: เขียน

แสนยานุภาพแห่งการรอคอย นันทวิสาร :: เขียน

2010-09-19T19:06:00.004+07:00

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2538

นันทวิสาร :: เขียน

เบื่อจะหายใจในความเบิกบานเต็มทน และ ทะเลไม่ร้องขอ

2010-09-19T14:15:00.000+07:00

บทกวี โดย วิวัฒน์ เลิศฯ

เบื่อจะหายใจในความเบิกบานเต็มทน

ด้วยท้องที่แห้งผากและดวงใจที่กำลังลุกไหม้
ลึงค์ที่แข็งขันและปอดที่ฝ่อฟีบ
สมองซึ่งเปื้อยเน่าและนิ้วมืออันหงิกงอ
ข้าพเจ้ากล้ำกลืนฝืนทนใช้ชีวิต

พุ่มพวงตูมเต่งของดอกไม้แรกสาว
ถันที่พอกพูนบนหน้าอกของหญิงงามเมือง
ฝันกลางวันที่ลามกจกเปรต
สิ่งนั้น
ชักลากข้าพเจ้าออกไปพบโลก

ความอิ่มใจในสิ่งเล็กน้อย
รอยยิ้มของคนแปลกหน้า
ความสุขของการให้โดยไม่หวังผล
บ่อยครั้งชักนำข้าพเจ้าไปสู่ความคลื่นเหียน

คุณธรรมที่ส่องนำดั่งแสงเทียนกลางดวงอาทิตย์
ความดีงามซึ่งจัดจำแนกความชั่วราวสกัดยาฝิ่นจากดอกไม้
ความสุขตาบอดข้างเดียวจ้องมองผีเสื้อ
บ่อยครั้งโบยตีข้าพเจ้าอย่างรวดร้าว

ตัวประหลาด! พวกนอกศาสนา! ไอ้มหาวายร้าย! ไอ้คนขายชาติ !

ข้าพเจ้าเดินเข้าไปหาท่านจากทางด้านหลัง
เพื่อที่ท่านจะได้เสือกมีดออกมาอย่างสะดวก

เบื่อจะหายใจในความเบิกบานเต็มทน

__________

ทะเลไม่ร้องขอ

ผ้าเช็ดตัวที่เหม็นอับร้องขอเสรีภาพจากการอาบน้ำ
สิ่งที่ได้รับคือการถูกนำไปหมกในตะกร้าผ้ารอซัก
ที่รักมนุษย์ย่อมต้องสะอาดเอี่ยมเสมอ ช่างเชื้อราชังแสงแดดนั่นเถิด

ใยไม่ร้องขอสันติภาพจากสายลมฤดูมรสุม
รอจนฤดูหนาวเถอะสายลมว่า
พอถึงตอนนั้นใบไม้ก็ร่วงโกร๋นแห้งเหี่ยว
ความยุติธรรมบรรจุอยู่ในผลซึ่งถูกเก็บกินจนเกลี้ยงเกลา

มนุษย์ร้องขอความเสมอภาคกับพระเจ้า
จงทำความดีและสวดภาวนา
ความทุกข์ของพวกเจ้าเป็นสิ่งซึ่งติดอยู่กับตัวเหมือนกรรมติดอยู่กับเจ้า
การดื่มกินความงามของพวกเจ้าทำให้ข้าลอยสูงขึ้น
เราจะเสมอกันก็ต่อเมื่ออยู่ในห้องขนาดพอดีตัวใต้โลกเท่านั้น

โปรดระวังทะเลที่ไม่ร้องขอ
ถลันมือวูบหนึ่ง กลืนกินทวีปจนเป็นบึงน้ำ
ไม่ถามคำ

วันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2553 เวลา 15:15:02 น. มติชนออนไลน์

5 ข้อไม่ควรปฏิบัติเกี่ยวกับการ "นอน" ข้อสุดท้ายถ้ายังฝืนทำ คุณอาจไม่ได้ตื่นตลอดกาล!

2010-09-19T14:11:00.002+07:00

1.อย่านอนหลับไปพร้อมๆ กับนาฬิกาข้อมือ เพราะขณะที่นาฬิกาทำงานไปเรื่อยๆ นั้น ล้วนปล่อยพลังงานทั้งสิ้น เชื่อมั้ยว่าการใส่นาฬิกาข้อมือนอน จะมีผลต่อสุขภาพระยะยาวเลย

2.อย่าคุยโทรศัพท์มือถือจนหลับ รวม ถึงอย่าวางโทรศัพท์มือถือไว้ใกล้ๆ ตัวด้วย บางคนที่ชอบใช้มือถือเป็นนาฬิกาปลุกยามเช้า กรุณาเก็บมือถือของท่านไว้ให้ไกลตัวที่สุดเมื่อจะนอนซะเถอะ ไปหาซื้อนาฬิกาปลุกถูกๆ ดีๆ เก๋ๆ มาใช้ดีกว่า เพราะมีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ระบุว่า โทรศัพท์ มือถือเครื่องจิ๋วเนี่ย จะปล่อยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าออกมาขณะเปิดเครื่องไว้ และ เจ้าคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเหล่านี้ มีผลกับระบบประสาทซะด้วยสิ เพราะฉะนั้น ตอนนอนก็ปิดโทรศัพท์มือถือซะดีกว่า พอปิดโทรศัพท์มือถือเรียบร้อยแล้ว จะวางไว้ใกล้หรือไกลก็หายห่วง

3.อย่าหลับพร้อมๆ กับเครื่องสำอาง ไม่ว่าจะเหนื่อยอ่อนเมื่อยล้าขนาดไหน ต้องล้างเครื่องสำอางออกให้หมด เพราะการหลับทั้งๆ ที่เครื่องสำอางยังคาอยู่ที่ผิวหน้านั้น จะก่อให้เกิดปัญหาด้านผิวพรรณระยะยาว กลางคืนคือช่วงเวลาที่ผิวพรรณจะได้พักผ่อนบ้างนะค่ะ

4.อย่านอนหลับทั้งๆ ที่ยังใส่ยกทรง นักวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน ค้นพบว่าการใส่ยกทรงนานเกิน 12 ชั่วโมง จะเป็นการเพิ่มอัตราเสี่ยงต่อการเป็นมะเร็งทรวงอกได้ ฉะนั้น ก็อย่าใส่ยกทรงนอนเลย ไม่ต้องกลัวเสียทรง ไม่ต้องกลัวอกแบะ ห่วงชีวิตไว้ก่อนดีกว่า

5.อย่านอนกับสามีหรือภรรยาของคนอื่น เพราะคุณอาจจะไม่ได้ตื่นอีกเลย . . . (อันนี้ขำๆ ค่ะ แต่ถ้าแฟนเขารู้คุณๆ อาจขำไม่ออกนะจ๊ะ)

วันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2553 เวลา 15:18:41 น. มติชนออนไลน์

ตาที่สาม - Third Eye

2010-09-19T02:29:00.001+07:00

ตาที่สาม หรือ ตาทิพย์ แท้จริงคืออะไร และอยู่ตรงไหน

ตาที่สาม หรือ Third Eye เป็นคำที่ผู้สนใจฝึกสมาธิทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศคุ้นเคยกันพอสมควร เป็นเวลานานที่นักวิทยาศาสตร์ พยายามค้นหาความจริงเกี่ยวกับตาที่สามนี้ว่าอยู่ส่วนไหนในสมองและมีหน้าที่ อย่างไร

โดยปกติดวงตาของเราจะส่งภาพกลับหัว จากบนเป็นล่าง ส่งไปยังสมอง ซึ่งสมองจะประมวลผลและทำให้เราเห็นภาพในลักษณะปกติที่ถูกต้อง

นอกจากดวงตาปกติแล้ว มนุษย์ยังมีอวัยวะอีกอย่างที่รู้จักกัน ในชื่อ ของดวงตาที่สาม หรือ ต่อมไพนีล ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นพลังมหัศจรรย์ หรือตาทิพย์ เป็นดวงตาภายใน

ต่อมไพนีล Pineal Gland มีขนาดเท่าเม็ดถั่ว และอยู่ตรงกลางของสมอง หลังดวงตาปกติ อยู่ข้างหลังเยื้องด้านบนจากต่อมปิตูอิตารี่ ( pituitary ) บางคนได้เทียบตำแหน่งกลางสมองนี้ว่าคล้ายคลึงกับตำแหน่งศูนย์กลางของปิรามิด ซึ่งเป็นจุดรวมแห่งพลังงาน ที่กล่าวกันว่าเหนือธรรมชาติ

นักปราชญ์กรีกโบราณเชื่อว่า ต่อมไพนีล เป็นจุดเชื่อมต่อกับอาณาจักรแห่งความคิด บางคนเรียกว่า ที่สถิตของจิตวิญญาณ ต่อมไพนีลนี้จะถูกกระตุ้นโดยแสงสว่าง และต่อมนี้ควบคุมระบบร่างกาย ( Biorhythm) หลายอย่าง โดยทำงานร่วมกับต่อมไฮโปทารามัส ( hypothalamus) ซึ่งต่อมไฮโปทารามัส ส่งผลโดยตรงกับร่างกายในเรื่อง ความหิว ความกระหาย เรื่องเซ็กส์ และนาฬิกาชีวิตซึ่งควบคุมอายุของมนุษย์

เมื่อต่อมไพนีลถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา จะรู้สึกถึงความกดดันที่ใต้สมอง ( ความกดดันเหมือนในลักษณะที่อยู่ใต้คลื่นความถี่สูง) การกระทบกระเทือน ที่ศีรษะบางครั้งก็เป็นสาเหตุกระตุ้นให้ต่อมไพนีลตื่นขึ้นได้

ถึงแม้ในอดีตจะยังไม่สามารถค้นคว้าพิสูจน์เกี่ยวกับต่อมไพนีล เพิ่งจะมาทราบในสมัยปัจจุบันไม่นานนัก แต่ในสมัยนั้นก็เชื่อกันว่า เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างโลกแห่งวัตถุและโลกแห่งวิญญาณ และเป็นจุดสำคัญในการเริ่มต้นของพลัง เหนือธรรมชาติในมนุษย์ทำให้มองเห็นเหนือกว่าคนทั่วไปได้

การทำสมาธิส่งผลถึงสมอง การแสดงออกและอารมณ์ให้พัฒนาในด้านดี

อวัยวะในสมอง มีลักษณะของไฟฟ้าเคมี คือ ใช้พลังงานของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในการทำงานและส่งกระแสพลังงานออกมาเป็น คลื่นสมองใน 4 คลื่นความถี่จากมากไปน้อยคือ Beta Alpha Theta Delta

เมื่อเราเริ่มทำสมาธิจะเกิดการเปลี่ยนแปลงของคลื่นสมองให้มีความถี่คลื่นลด ลงจากภาวะปกติ เบต้า ลดลงสู่อัลฟรา และเข้าสู่เธต้า ในภาวะคลื่นสมองเข้าสู่ระดับเธต้านั้นเป็นภาวะที่เกิดความอัศจรรย์ทางจิต เช่น การเห็นภาพต่างๆ การเกิดจิตออกจากร่างกาย การเกิดพลังจิตพิเศษต่างๆที่เมืองนอกเรียกว่า ESP ซึ่งการควบคุมคลื่นสมองเข้ามาในระดับนี้โดยปกติต้องได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี

ในปัจจุบันนักวิทยาศาสตร์ neuroscientist ได้ใช้เทคนิคใหม่ๆในการค้นคว้าความเกี่ยวเนื่องของสมอง และการทำสมาธิที่ส่งผลให้จิตใจ มีความสุขและมีอารมณ์ในด้านดี

University of Wisconsin at Madison ได้ค้นคว้า ตรวจสอบจากผู้ฝึกสมาธิตามแนวพุทธศาสนาพบว่า สมองมีการพัฒนา ในบางส่วนเป็นพิเศษ ซึ่งสมองส่วนที่พัฒนานี้เป็นส่วนที่มีผลกับ อารมณ์ด้านดี การควบคุมตัวเองและอารมณ์

University of California San Francisco Medical Center แนะนำว่า การทำสมาธิสามารถควบคุมสมอง ส่วนที่ทำให้เกิด ความกลัวได้ และพบว่า คนที่นับถือและปฏิบัติตามแนวศาสนาพุทธจะมีความกลัว ความตกใจ ความโกรธ น้อยกว่าคนทั่วไป

แอนดรู นิวเบอร์ก radiologist at the University of Pennsylvania ทำการวิจัยกับนักบวชธิเบต โดย

1.ให้นักบวชเข้าสมาธิประมาณ 1 ชั่วโมงเพื่อให้เข้าสู่สมาธิขั้นลึกแล้วจึงฉีดสารกัมมันตภาพรังสีจำนวนเล็ก น้อยเข้าสู่กระแสเลือด ทำให้สามารถตรวจวัดได้ว่าขณะทำสมาธินั้นส่วนไหนของสมองที่ทำงาน

2.ตรวจแบบเดียวกันแต่เป็นในขณะที่ทำงานปกติ ไม่ได้ทำสมาธิ เมื่อนำมาเปรียบเทียบพบว่า ขระทำสมาธิ สมองส่วนหน้าจะมีการทำงาน มากเป็นพิเศษ และสมองส่วนหลังทำงานน้อยลง ( parietal lobe) ทำให้รู้สึกถึงความว่าง ซึ่งสามารถอธิบายได้ว่า ทำไมเวลาทำสมาธิ จึงเกิดการรู้สึกสัมผัสน้อยลง และเกิดการรับรู้น้อยลงในเรื่องสถานที่และเวลา

novabizz.com

ประมวลความคิดของนักคิดระดับโลก

2010-09-19T01:00:00.006+07:00

วจีพจน์อมตะของนักปราชญ์และนักคิดระดับโลกที่น่าสนใจและสามารถเตือนสติเราได้เป็นอย่างดี ดังนี้

1. ลีโอนาโด ดาวินชี (Leonardo da Vinci)

ลีโอนาโด ดาวินชี เมื่อกล่าวถึงชื่อนี้น้อยคนนักที่ไม่รู้จักเพราะท่านผู้นี้มีความสามารถ อย่างล้นเหลือจนเป็นที่กล่าวขวัญไปทั่วโลก เช่น ท่านเป็นมหาปราชญ์ที่ยิ่งใหญ่ จิตรกร นักปั้น นักพฤกษศาสตร์ และบิดาแห่งศิลปะทางด้านกายวิภาคศาสตร์ (Gross Anatomy) เป็นต้น สิ่งที่ดาวินชี่ได้ถ่ายทอดไว้ให้แก่ชาวโลกมีมากมายนักโดยเฉพาะอย่างยิ่งคือ ปรัชญาในการดำรงชีวิตที่เป็นอมตะสามารถนำไป ประยุกต์ใช้ได้ทุกเวลา ทุกสถานที่

หลักปรัชญาที่สำคัญที่นำเสนอมาจากหนังสือเรื่อง How to Think Like Leonardo da Vinci แต่งโดย Michael Gelb มีใจความสำคัญ ดังนี้

“คุณมองแต่คุณไม่เห็น (You look but you don’t see)
คุณฟังแต่คุณไม่ได้ยิน (You listen but you don’t hear)
คุณสัมผัสแต่คุณไม่รู้สึก (You touch but you don’t feel)
คุณพูดแต่ไม่ได้คิดก่อนที่จะพูด (You speak but you don’t think)”

กล่าวอย่างง่าย ๆ คือมนุษย์ส่วนใหญ่มักทำอะไรโดยขาดสติ เหม่อลอย ไม่รู้เนื้อรู้ตัว ทำให้ประสิทธิภาพในการเรียนรู้ต่ำลงอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้น ลีโอนาโด ดาวินชี จึงแนะนำวิธีฝึกสติอย่างง่าย ๆ คือ เมื่อมองสิ่งใดก็ตามให้ตั้งใจมอง ฟังให้ตั้งใจฟัง สัมผัสสิ่งใดให้รู้สึกว่าสัมผัสอะไรอยู่ และก่อนจะพูดสิ่งใดให้คิดพิจารณาก่อนทุกครั้ง และให้พูดทีละคำฟังทีละเสียง

การมีสติสัมปชัญญะอยู่ตลอดเวลา ทำให้ความสามารถในการเรียนรู้รวดเร็ว ว่องไว และเฉียบคม สามารถรู้ว่าตนเองกำลังทำอะไร ที่ไหน อย่างไร และเพื่ออะไร สามารถเลือกเส้นทางชีวิตของตนเองได้อย่างมีประสิทธิภาพ มีชีวิตเป็นของตนเอง นอกจากนั้น การตั้งใจทำในทุกอิริยาบถในปัจจุบัน จะเป็นการตัดความคิดที่ฟุ้งซ่าน ความคิดที่เศร้าหมองภายในจิตใจ และความคิดในอดีตทั้งหลาย ออกไปได้อย่างสิ้นเชิง เมื่อจิตว่างจากความคิดทางต่ำจิตจึงจะเบา ความคิดที่สร้างสรรค์จะผุดขึ้นมามากมาย เมื่อคิดดี กิริยาก็งดงาม คำพูดก็ไพเราะเมื่อนั้นสิ่งที่ดีก็จะตามมา

“เหล็กที่ปล่อยไว้จะขึ้นสนิม น้ำที่ไม่มีการไหลเวียนจะเน่า ความเย็นที่ไม่มีการหมุนเวียนจะกลายเป็นน้ำแข็ง ฉันใดฉันนั้นสมองของมนุษย์หากปราศจากการครุ่นคิดใด ๆ ก็จะทื่อและเขลาได้ในที่สุด”

มนุษย์ที่ฉลาดจะต้องมีการประมวล และไตร่ตรองความคิด และการกระทำของตนเองอยู่ตลอดเวลา เมื่อเจอะเจอปัญหาเฉพาะหน้า จึงจะสามารถแก้ไขได้อย่างทันท่วงที การคิดที่ถูกวิธีคือ คิดเพียงเรื่องเดียว แต่ครบทุกด้าน และลงลึกจนเข้าใจเรื่องนั้นอย่างทะลุปรุโปร่ง แต่การคิดหลาย ๆ เรื่องในเวลาเดียวกันคือ การฟุ้งซ่านซึ่งไม่ก่อประโยชน์และเป็นการเสียเวลาเปล่า นอกจากนั้น เรื่องที่จะคิดควรเป็นเรื่องที่สร้างสรรค์เกิดประโยชน์ ทำให้เรามีความสุขขึ้นทำให้เรามีชีวิตที่ดีขึ้น สิ่งไหนที่ไร้สาระ หรือทำให้จิตใจเศร้าหมองขุ่นมัวให้ตัดทิ้งโดยการเปลี่ยนเรื่องคิดทันที

2. แจ็ค เวลช์ (Jack Welch)

Jack Welch อดีต CEO ของบริษัทจีอีที่มีค่าตัวสูงที่สุดในโลก สุดยอดแนวคิดของ Jack Welch นำมาจากหนังสือเรื่อง Control the Destiny or Someone Else Will คือการรู้จักกำหนดชะตาชีวิตของตนเองก่อนที่คนอื่นจะเข้ามาบงการชีวิตคุณ และอีกเล่มหนึ่งคือ Jack Straight from the Gut ซึ่งมีประเด็นสำคัญ ได้แก่

“Live with the present reality as it is, not the kind of reality that used to be in the past or the reality that you want it to be”
“จงอยู่กับความเป็นจริงในปัจจุบันที่คุณกำลังประสบอยู่ ไม่ใช่ความเป็นจริงที่มันเคยเป็น หรือความเป็นจริง ที่คุณอยากให้มันเป็น”

กล่าวโดยสรุปคือ ให้อยู่กับปัจจุบันนั่นเอง ธรรมชาติของมนุษย์มีความยึดมั่นถือมั่น ยึดติดกับความสุขในอดีต และคิดว่ามันจะต้องเป็นเช่นนั้น ดังเดิมตลอดไปแต่เมื่อปัจจุบันไม่เป็นอย่างที่หวังก็เศร้าโศกเสียใจ หรือติดกับความทุกข์ในอดีตจนไม่กล้าที่จะทำสิ่งใดต่อไปในอนาคต ชีวิตก็จมปรักอยู่กับที่ไม่เจริญก้าวหน้า Jack Welch จึงเสนอแนวคิดในการดำเนินชีวิตเพื่อไปสู่ความสำเร็จ คือการอยู่กับปัจจุบันทิ้งอดีต และทำวันนี้ให้ดีที่สุด

3. ขงจื๊อ (Confucius)

ขงจื๊อ นักปราชญ์ที่ยิ่งใหญ่ชาวจีนผู้มีคนให้ความเคารพศรัทธา และยึดถือแนวทางคำสอนกันอย่างแพร่หลายทั่วโลก ได้สอนหลักในการคบคนไว้ ดังนี้

“การคบคน ต้องเลือกคบคนที่มีคุณธรรมสูงกว่าหรือเท่า ๆ กับเรา”

เนื่องจากมนุษย์เป็นสัตว์สังคมต้องอาศัยอยู่ร่วมกับผู้อื่น ดังนั้น ในชีวิตประจำวันคำพูด ความคิด การกระทำ ความรุ้สึก และอารมณ์ของคน รอบข้างจะกระทบต่อเราอยู่ตลอดเวลาอย่างที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้น หากเราคบหาสมาคมกับคนที่ขาดคุณธรรม จะทำให้จิตใจของเรา ตกต่ำตามไปด้วย ดังนั้น ถ้าอยากมีชีวิตที่ดี มีความสุข ประสบความสำเร็จ จะต้องเลือกคบคนดีมีคุณธรรมนั่นเอง

4. สก็อต เพ็ค (Scott Peck)

แนวคิดของ สก็อต เพ็ค นำมาจากหนังสือเรื่อง The Road Less Traveled ได้แก่

"Life is Difficult" –ชีวิตเป็นของยากมันไม่ง่ายอย่างที่เราคิดจึงไม่ควรประมาทหรือล้อเล่นกับชีวิต

การประสบกับปัญหาและอุปสรรคมากมายในชีวิตนับเป็นเรื่องธรรมดา ดั่งเมฆบนท้องฟ้าดั่งคลื่นในมหาสมุทรมันมาแล้วมันก็ไปไม่มีวันหยุดยั้ง หากเรายอมรับสัจธรรมข้อนี้ได้เมื่อเจอปัญหาเราจะไม่สะทกสะท้าน ไม่มีความเครียดเลยแม้แต่น้อยเพราะปัญหามันเกิดขึ้นได้ก็ย่อมหมดไปได้ แต่ที่มนุษย์ยังต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ทุกวันนี้ เพราะยึดมั่นว่า ทุกสิ่งทุกอย่างมันต้องเหมือนเดิมโดยลืมไปว่า ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่จีรังและเหมือนเดิมตลอดไป

5. นโปเลียน ฮิลส์ (Napoleon Hills)

"ท่านทำได้ ถ้าท่านคิดว่าท่านทำได้"

การเชื่อมั่นในตนเองในที่นี้ไม่ใช่การหลอกตัวเองแต่เป็นการตั้งหลักในจิต ใจว่า เราจะต้องทำสิ่งเหล่านั้นให้จงได้ เมื่อเรามีเป้าหมายที่ชัดเจน พอที่จะเป็นไปได้ และท้าทายความสามารถในระดับหนึ่งรวมกับขั้นตอนและกลยุทธต่าง ๆ ที่จะต้องทำและแผนสำรอง เพื่อป้องกัน ความผิดพลาด ที่อาจจะเกิดขึ้น สิ่งสำคัญที่ขาดไม่ได้คือ ความเชื่อมั่นว่าเราสามารถทำได้ เมื่อนั้นจิตจะรวมเป็นหนึ่งกอปรกับ การย้ำคิดย้ำทำในเรื่องใดเรื่องหนึ่งอย่างจริงจัง จะทำให้เกิดสติปัญญาที่จะให้เป้าหมายที่ตั้งไว้เป็นจริง

"ว่าวจะลอยสูงได้ต้องมีลมมาปะทะ"

ผู้ที่จะประสบความสำเร็จได้นั้น จะต้องฟันฝ่าอุปสรรคนานัปการ ต้องรับได้ในทุกสถานการณ์ และเมื่อเจอปัญหาต้องนิ่งสงบใช้สติปัญญาแก้ไขปัญหาอย่างสุดความสามารถ

6. เดลล์ ไคน์เนกี้ (Dale Carnegie)

แนวคิดของ เดลล์ ไคน์เนกี้ นำมาจากหนังสือเรื่อง How to Win friends and Influence People และ How to Stop Worrying and Start Living คือ

"อยากได้น้ำผึ้งอย่าแตะรังผึ้ง"

เวลาจะขอร้องใครควรพูดถึง ผลประโยชน์ของอีกฝ่ายก่อน เช่น นักการขายอยากได้ยอดขายก็ต้องเสนอให้ลูกค้ารู้ว่า เขาจะได้ประโยชน์อะไรจากการซื้อสินค้าและบริการของเรา เป็นต้น

"อย่าเลื่อยขี้เลื่อย"

คนที่จมอยู่กับเรื่องราวในอดีตชีวิตย่อมไม่ก้าวหน้า ความผิดพลาดในอดีตมีไว้เพื่อให้สำนึกและเรียนรู้ อดีตมันผ่านไปแล้วแต่ชีวิตต้องก้าวต่อไป จงทำบทบาทและหน้าที่ของตนเองในปัจจุบันให้ดีที่สุด

7. ชอง ปอล ซาร์ท (Jean Paul Sartre)

"นรกคือสายตาของผู้อื่น—The Hell is Others"

คนที่ไม่มีจุดยืนและพยายามทำตามสิ่งที่ผู้อื่น คาดหวังอยู่ตลอดเวลา จะไม่มีชีวิตเป็นของตัวเอง ไม่เคยรู้จักตัวเองอย่างแท้จริง คอยอิจฉาริษยาและเปรียบเทียบกับผู้อื่นอยู่ร่ำไป จนลืมไปว่าจริง ๆ แล้วเราต้องการอะไรในชีวิต ดังนั้น จึงไม่ควรทำตามคนอื่นมากนัก ควรมีหลักเป็นของตัวเองด้วย

8. สตีเว่น โควี่ (Steven Covey)

แนวคิดนี้นำมาจากหนังสือเรื่อง The 7 Habits of Highly Effective People ได้แก่

* นิสัยรู้และเลือก (Be Proactive) --คือการมีสติรู้และเลือกอยู่ตลอดเวลา รู้ตัวว่าขณะนี้ตนเองกำลังทำอะไรอยู่ และจะเกิดผลอะไรตามมา
* สร้างเป้าหมายในชีวิตเป็นภาพจารึกไว้ในจิตใจ (Begin with the End in Mind)--คือการมีเป้าหมายที่สำคัญและแน่นอน
* ทำสิ่งสำคัญที่ก่อน (Put First Things First)--คือการเลือกทำในสิ่งที่นำพาเราไปสู่เป้าหมายก่อนเป็นอันดับแรก
* รู้จักแบ่งผลปันประโยชน์ให้แก่ผู้อื่นด้วย (Think Win/Win) เลิกคิดถึงแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง
* พยายามเข้าใจผู้อื่นก่อน แล้วค่อยทำให้เขาเข้าใจเราทีหลัง (Seek First to Understand, and Then to Be Understood) ในที่นี้คือการเป็นผู้ฟังที่ดีและรู้จักเอาใจเขามาใส่ใจเรา ไม่ใช่สักแต่จะพูดสิ่งที่เราอยากจะพูดอย่างเดียว โดยไม่รู้ว่าผู้ฟังคิดอย่างไรหรือรู้สึกอย่างไร การพูดมากเกินไปไร้สาระนอกจากจะไม่เกิดประโยชน์แล้วยังทำให้จิตเสื่อมอีก ด้วย ดังนั้น จึงควรพูดเฉพาะสิ่งที่จำเป็นเท่านั้น
* สร้างทีมเวิร์ค (Synergize) อย่าแสดงว่าตนเองดีกว่าหรือเหนือกว่าผู้อื่น เพื่อให้เข้าสายตาเจ้านาย เพราะการกระทำดังกล่าว เป็นการสร้างศัตรูโดยไม่รู้ตัว และหากเราเป็นคนเก่งจริงดีจริง ย่อมไม่มีความจำเป็นต้องอวดใคร เพราะอย่างไรความสามารถ และความดีย่อมฉายแววออกมาอยู่วันยังค่ำ
* เพิ่มพลังชีวิต (Sharpen the Saw) คือการรู้จักดูแลสภาพร่างกายและจิตใจของตนเองให้แข็งแรงและกระปรี้กระเปร่าอยู่เสมอ

9. มาร์ติน เซลิกแมน (Martin Saligman)

แนวคิดนี้นำมาจากหนังสือเรื่อง Learned Optimism ได้แก่

ลักษณะของบุคคลที่มองโลกในแง่ร้าย (Negative-typed person) มีลักษณะ ดังนี้

* คนที่มองว่าปัญหาเป็นสิ่งที่แก้ไขไม่ได้ ต้องยอมทนรับสภาพอย่างเดียว
* ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เช่น เจอปัญหานิดเดียวก็ท้อแท้เลิกทำไปเลย
* มีอาการเศร้าสร้อย สลดหดหู่ หงุดหงิด ดวงตามีแต่ความอิดโรยและไม่พอใจ

บทความที่เกี่ยวข้อง:

คิดให้เหมือนดาวินชี

Wealth & Healthy Diary

Any Nip and Tuck needed for that bikini body? Actress Kelly Carlson shows off trim figure in tiny black bikini

One's a virgin, another has slept with 50 men... can you guess how many lovers these women have had? You may be surprised...

50 Best Places to Have Great Sex

Pulling an All-Nighter Can Bring on Euphoria and Risky Behavior

Sweet, Simple Ways to Say "I Love You"

10 Reasons Why Having Sex Is Good For Your Health

Dr. Katherine Benziger - Personality Assessment, Thinking and Working Styles

Benziger's brain type model

Benziger model and other systems

Irwin Thompson's Archetypes in History (c 1970)

DISC/Inscape/Thomas International/Performax etc (common usage in business since 1980s)

Carl Jung - Four Functions (c.1930)

brain type, friendships, marriage and mating

see also

Why Does Having a Son Reduce the Likelihood of Divorce?

แสนยานุภาพแห่งการรอคอย นันทวิสาร :: เขียน

เบื่อจะหายใจในความเบิกบานเต็มทน และ ทะเลไม่ร้องขอ

5 ข้อไม่ควรปฏิบัติเกี่ยวกับการ "นอน" ข้อสุดท้ายถ้ายังฝืนทำ คุณอาจไม่ได้ตื่นตลอดกาล!

ตาที่สาม - Third Eye

ประมวลความคิดของนักคิดระดับโลก

คิดให้เหมือนดาวินชี